Από συνεργάτες μέχρι φροντιστές, τα κάναμε όλα

Κοιτάζω όλα τα καλώδια που βγαίνουν από το σώμα της, το χλωμό της πρόσωπο και τις μηχανές που την περιβάλλουν να ακούγονται συνεχώς. Είμαι στη ΜΕΘ με τη μητέρα μου, η οποία έχει πάθει εγκεφαλικό. Είχε εισαχθεί μέσα σε αυτό που ονομάζεται «χρυσές ώρες» (ιατρικός όρος που περιγράφει τις ώρες κατά τις οποίες, εάν ένας ασθενής λάβει ιατρική φροντίδα, το εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να αντιστραφεί). Αλλά κατά κάποιο τρόπο, κάτι πήγε στραβά και τώρα θα ήταν σε μια φυτική κατάσταση για το υπόλοιπο της ζωής της. Η γυναίκα μου είναι έξω: με περιμένει να βγω για να την επισκεφτεί. Ευτυχώς, ήταν πάντα πολύ πιο κοντά στη μητέρα μου από εμένα. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη ανακούφιση. Δεν ξέραμε ότι αυτό θα συνεχιζόταν για δυόμισι χρόνια.

Δέκα μέρες αργότερα, το δωμάτιό της στο σπίτι ήταν ένα πραγματικό δωμάτιο νοσοκομείου με ιατρικό κρεβάτι, βάση IV, στρώμα αέρα, κάθε είδους αντλίες. Το 45χρονο κρεβάτι της είχε αποσυναρμολογηθεί και τα περισσότερα έπιπλα της είχαν μεταφερθεί. Νοσοκόμες και υπηρέτριες είχαν καταλάβει το σπίτι και τη ζωή μας με περιστασιακές επισκέψεις από φυσιοθεραπευτές. Μέσα σε μια νύχτα, η ζωή μας είχε ανατραπεί.

Αυτό σήμαινε επίσης ότι η σχέση μας –ως ζευγάρι θα έμπαινε τώρα σε μια νέα φάση– μια περιοχή που δεν μας ήταν οικεία. Τώρα θα ήμασταν και οι δύο βασικοί φροντιστές και έπρεπε να καταλάβουμε τα πράγματα.

Ξεκινήσαμε με τον «ύπνο»: φροντίζοντας ο καθένας μας να παίρνει αρκετό από αυτό για να αποτρέψει την εξάντληση. Έπειτα, έπρεπε να κάνουμε έναν απολογισμό των αλλαγών, να ρυθμίσουμε τους νέους μας ρόλους.

Έπρεπε επίσης να είμαστε βάναυσα ειλικρινείς μεταξύ μας. Εκτός από το να βεβαιωθούμε ότι ξεκουραζόμαστε και κοιμόμαστε αρκετά, ξέραμε ότι έπρεπε να είμαστε εγωιστές με έναν καλό λόγο. Δηλαδή, εάν κάποιος από εμάς ένιωθε κουρασμένος, έπρεπε να το γράψει σωστά και έπρεπε να γίνουν προσαρμογές για να διασφαλιστεί ότι το άτομο είχε άδεια.

Οι ευθύνες έπρεπε να μοιραστούν και αποφασίσαμε ότι όλο το τρέξιμο θα ήταν μέρος της δουλειάς μου και η συμφωνία της θα ήταν να κρατήσει το οχυρό στο σπίτι και να διαχειριστεί τις νοσοκόμες και τις υπηρέτριες. Καθένας έπρεπε να κάνει περιστασιακά διαλείμματα – το ταξίδι αποκλείονταν εκτός αν ήταν για μια μέρα και μέσα σε τέσσερις έως πέντε ώρες από το αυτοκίνητο. Ως εκ τούτου, ο καθένας έπρεπε να κάνει σχέδια για να κάνει διαλείμματα: να βγαίνει για σινεμά, περιστασιακά δείπνα, να επισκέπτεται φίλους. Οτιδήποτε θα έκανε το μυαλό κάποιου εκτός έδρας.

Και οι δύο μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον και τα δυνατά μας σημεία ως ζευγάρι αυτά τα χρόνια. Αρχικά, ήξερα ότι έπρεπε να κάνω τη γυναίκα μου να νιώσει ξεχωριστή και με ειλικρινή τρόπο. Επίσης, μην τη θεωρείτε δεδομένη.

Ένιωσα ότι ήταν καθήκον μου να βεβαιωθώ ότι επισκέπτεται τους γονείς της, την ενθάρρυνε να περνά χρόνο μαζί τους – ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να φροντίσω τους γονείς μου. Είχαμε μια κατάσταση όπου ο πατέρας της δεν ήταν καλά. Κάποτε ήταν μια σοβαρή κρίση πανικού και την άλλη μια εγχείρηση πέτρας στη χολή που έγινε κρίσιμη. Δίσταζε να πάει και έπρεπε όχι μόνο να την πείσω να τα παρατήσει όλα και να φύγει, αλλά και την ακολούθησα εκεί για λίγες μέρες για ηθική υποστήριξη. Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι θα οχυρώσω το σπίτι μου με πρόσθετο ιατρικό προσωπικό για να απαλύνω τις ανησυχίες του πατέρα μου, αλλά το να της δώσω την ελευθερία να προσεγγίσει τους γονείς της ήταν πρωταρχικής σημασίας. Επίσης, όταν πρόκειται για διαλείμματα – μην είστε εγωιστές προσπαθώντας να έχετε περισσότερο χρόνο από τον σύντροφό σας. Να είστε υπεύθυνοι για τα παιδιά σας και να μοιράζεστε το φορτίο εξίσου.

Πάντα ήξερα ότι ήταν άνθρωπος που χαρίζει, αλλά η γενναιοδωρία της με εξέπληξε. Αυτό που αποδείχτηκε επίσης αποκάλυψη ήταν η γρήγορη αφομοίωσή της σε ιατρικές καταστάσεις – θα μπορούσε να είχε ταιριάξει βήμα-βήμα τις νοσοκόμες που είχαμε και ακόμη και τις καλύτερες. Ίσως και αυτή να έχει μάθει κάτι από αυτή την εμπειρία για μένα, αλλά δεν την έχω ρωτήσει ποτέ!

Ελπίζω να ξέρει ότι εμπιστεύομαι τις κρίσεις της περισσότερο από ό,τι παλιά! Ένα σπουδαίο πράγμα ήταν ότι ποτέ δεν είχαμε καυγά ή παρεξήγηση όσον αφορά τον ρόλο μας ως φροντιστές και εκείνη απέδωσε περισσότερο από το μερίδιο ευθύνης της – περισσότερο από μένα. Υπήρχαν κάποιες περιπτώσεις που είχα βάλει τα πόδια μου σε κάποιες ιατρικές αποφάσεις που οδήγησαν σε διαφωνίες, αλλά μου απέδειξε με συνέπεια ότι έκανα λάθος. Τότε ήταν που αποφάσισα να σιωπήσω και να την αφήσω να ηγηθεί.

Επίσης, μάθαμε και οι δύο να είμαστε υπομονετικοί μεταξύ μας και με τον «ασθενή» – γιατί ακόμη και η μητέρα μου υπέφερε, αλλά δεν είχε λόγια να μεταφέρει τη δοκιμασία της. Περνούσε αληθινό τραύμα. μόλις ανταποκρινόμασταν στις προκλήσεις.

Τελικές Σκέψεις

Η μετάβαση από συνεργάτες σε φροντιστές είναι ένα βαθύ ταξίδι που δοκιμάζει την αγάπη, την υπομονή και την ανθεκτικότητα. Αναδιαμορφώνει τις σχέσεις, αλλά συχνά εμβαθύνει τον δεσμό, φέρνοντας μια μοναδική κατανόηση της άνευ όρων υποστήριξης. Ενώ αυτός ο ρόλος μπορεί να είναι συναισθηματικά και σωματικά απαιτητικός, τονίζει επίσης τη σημασία της ενσυναίσθησης, της επικοινωνίας και της αυτοφροντίδας.

Ως φροντιστές, είναι απαραίτητο:

• Γιορτάστε μικρές νίκες: Ένα κοινό γέλιο ή μια στιγμή σύνδεσης μπορεί να κάνει το ταξίδι αξιόλογο.
• Ζητήστε υποστήριξη: Συνδεθείτε με κοινότητες ή επαγγελματίες για να αποφύγετε την εξάντληση και να μοιραστείτε εμπειρίες.
• Διατηρήστε την ισορροπία: Η φροντίδα έχει νόημα, αλλά δεν πρέπει να έχει το κόστος της αυτοπαραμέλησης.

Αυτό το ταξίδι είναι μια απόδειξη της ανθρώπινης δύναμης και της διαρκούς δύναμης της αγάπης σε δύσκολους καιρούς.

Η συνεισφορά σας δεν αποτελεί φιλανθρωπικό ίδρυμα δωρεά. Θα επιτρέψει στη Bonobology να συνεχίσει να σας φέρνει νέες και ενημερωμένες πληροφορίες στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε οποιονδήποτε στον κόσμο να μάθει πώς να κάνει οτιδήποτε.

Δείτε τη διαδικασία σύνταξης

Γνωρίστε την κριτική επιτροπή μας

Κοινή χρήση σχολίων

Ποια είναι τα σχόλιά σας;

×

Βοηθητικός Αναφορά σφάλματος Άλλα

Υποβολή