Νότες αγάπης και μια ζωή ευτυχία

(Όπως είπε στον Aarti Pathak)
Τι δίνεις σε έναν άνθρωπο που έχει τα πάντα;

Ο σύζυγός μου και εγώ είχαμε συμπληρώσει περίπου 25 χρόνια γάμου και τώρα βρισκόμασταν σε έναν σταθμό στη ζωή όπου είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν και τα χρήματα που μπορούσαμε να αγοράσουμε. Τα γενέθλιά του ήταν σε λίγες μέρες και ανησυχούσα, καθώς δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να του πάρω για την ιδιαίτερη μέρα του. Ρούχα, παπούτσια, μανικετόκουμπα, gadgets φαίνονταν τόσο περαστικά. Έπρεπε να του δώσω κάτι ξεχωριστό.

Αγαπημένες κολεγιακές

Τον είχα γνωρίσει για πρώτη φορά μόλις τελείωσα το κολέγιο. Ερωτευτήκαμε και παντρευτήκαμε σύντομα. Θυμάμαι τα τρελά, μεθυστικά πρώτα χρόνια του γάμου μας. Για τα πρώτα του γενέθλια μετά τον γάμο μας, είχα κάνει πυρετώδεις επιδρομές σε χαρτοπωλεία και αγόρασα αρκετές προμήθειες για να φτιάξω μια ζωή κάρτες γενεθλίων κάθε είδους! Καθόμουν για μέρες για να ζωγραφίζω, να κόβω, να κολλάω, να χρωματίζω, να πασπάλιζα, να σχεδιάζω… στο τέλος, είχα έτοιμες δεκάδες κάρτες γενεθλίων.

Ποτέ δεν μου έκανε εντύπωση ότι έπρεπε να του αγοράσω ένα δώρο! Στο κολέγιο, και νωρίτερα στα σχολικά μου χρόνια, κάναμε τα δικά μας δώρα για τους φίλους και τους αγαπημένους μας – εν μέρει επειδή ήταν ό,τι μπορούσαμε να αντέξουμε οικονομικά, αλλά κυρίως επειδή ένα δώρο ήταν έργο αγάπης.

Διέπρεψα στην τέχνη και τη χειροτεχνία και μου άρεσε να φτιάχνω κάρτες.

Όλες οι κάρτες που έστειλα

Πριν από μερικά χρόνια, ενώ ψαχουλεύω σε ένα ντουλάπι αναζητώντας κάποια χαρτιά, παρατήρησα ένα όμορφα τυλιγμένο πακέτο στο πίσω μέρος του ραφιού. Περίεργος, το έβγαλα και το άνοιξα. Προσεκτικά διατηρημένη μέσα ήταν κάθε κάρτα που είχα φτιάξει για τον σύζυγό μου. Προστέθηκαν χρόνο με το χρόνο, ακόμη και οι μικρότερες και απλούστερες κάρτες ήταν εκεί. Κάθε ένα. Πέρασα τα δάχτυλά μου από πάνω τους, πολλά πλέον εύθραυστα, τα λουλούδια πάνω τους ξεράθηκαν, η λάμψη πάνω τους μουτζουρωμένη και εν μέρει ξεθωριασμένη. Οι κάρτες ήταν ακόμα όμορφες, ανάγλυφες με μικρά ποιήματα αγάπης που γράφτηκαν τόσο καιρό πριν, που έφεραν πίσω μια πλημμύρα αναμνήσεων από τα πρώτα μας χρόνια μαζί.

Για μερικά γενέθλια υπήρχαν απλώς απλές χειρόγραφες σημειώσεις σε απλό χαρτί. από τα χρόνια που τα παιδιά ήταν μικρά. Κάποια χαριτωμένα προέκυψαν εκεί που τα είχαν γραψίξει τα παιδιά μαζί με εμένα. Έπειτα υπήρχαν κάποιες σημειώσεις με μηνύματα που έβρεξαν τα μάτια μου. ήταν από τα χρόνια που αντιμετώπιζα τον καρκίνο μου. Ήμουν ορφανός ο ίδιος: εκείνος και η οικογένειά του με στήριζαν σταθερά εκείνη την περίοδο.

Πόσο νέοι ήμασταν

Υπήρχαν μερικές πρόσφατες κάρτες. Ένας από αυτούς είχε κολλήσει τη φωτογραφία μας πάνω του. Μου άρεσε αυτή η φωτογραφία για πολλούς λόγους. Τα μαλλιά μου μεγάλωσαν και έκανα νέο κούρεμα. Εκείνη την ημέρα είχα νιώσει κομψή και υγιής μετά από πολύ καιρό. Το χέρι του ήταν γύρω μου και με κράτησε σαν να μην ήθελε να με χάσει ποτέ, με το κεφάλι του λίγο γερμένο προς το μέρος μου. Κοίταξα τη φωτογραφία για πολλή ώρα… και μετά τα έβαλα όλα τακτοποιημένα εκεί που τα βρήκα. Οι άκρες των δακτύλων μου έλαμπαν από τη λάμψη και τα χρώματα από τις κάρτες, όπως και τα μάγουλά μου όπου είχα σκουπίσει τα δάκρυά μου.

Τον ρώτησα για το πακέτο με τις κάρτες όταν πήγαμε για ύπνο εκείνο το βράδυ. «Φυσικά έχω διατηρήσει όλες αυτές τις όμορφες υπέροχες κάρτες, καθεμία από αυτές», απάντησε απαλά. Μετά με τύλιξε στην αγκαλιά του και σιγά σιγά αποκοιμηθήκαμε.

Τι δίνεις σε έναν άνθρωπο που έχει τα πάντα και σου έχει χαρίσει μια ζωή άνευ όρων αγάπη και ευτυχία;

Λοιπόν, μπορείτε απλώς να του δώσετε περισσότερη αγάπη.

Και αν είσαι τυχερός, μπορείς να περάσεις άλλα 25 χρόνια μαζί του.

Η συνεισφορά σας δεν αποτελεί φιλανθρωπικό ίδρυμα δωρεά. Θα επιτρέψει στη Bonobology να συνεχίσει να σας φέρνει νέες και ενημερωμένες πληροφορίες στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε οποιονδήποτε στον κόσμο να μάθει πώς να κάνει οτιδήποτε.

Δείτε τη διαδικασία σύνταξης

Γνωρίστε την κριτική επιτροπή μας

Κοινή χρήση σχολίων

Ποια είναι τα σχόλιά σας;

×

Βοηθητικός Αναφορά σφάλματος Άλλα

Υποβολή