25 Slaaptydstories vir 'n Meisie

'n Man skryf elke dag hartlike briewe aan sy vrou, al is sy lankal oorlede weens 'n terminale siekte. Eendag, terwyl hy deur haar goed gaan, vind hy 'n koevert wat aan hom geadresseer is, van haar vrou. Dit lui: 

Aan die liefde van my lewe,

Wat ook al gebeur, vergeet dit nooit. Ek sal altyd by jou wees. Ek is lief vir jou.

'n Ou droom elke dag dieselfde droom, hy sien 'n meisie met 'n pragtige glimlag en volg haar in 'n grasveld, maar net toe hy na haar hand reik, word hy wakker. Eendag, terwyl hy op 'n reis na 'n ander stad is, sien hy haar toevallig in die regte lewe en begin 'n gesprek. Soos dinge vorder, vertel hy haar van die droom en sy onthul dat sy dieselfde droom gehad het, en na sy hand reik. Hulle besef hulle het 'n ... gehad. onverklaarbare verband heeltyd. 

'n Skilder verloor inspirasie totdat hy 'n vrou sien verbygaan en verlief raak op haar skoonheid. Hy gaan huis toe en teken haar portret uit sy geheue. Maar aangesien hy nie weet waar sy woon nie, gaan hy na die plek waar hy die vrou die eerste keer gesien het en wag elke dag, in die hoop om haar te vind. Nadat hy 'n maand gewag het, sien die skilder haar weer. Hy bied haar die portret saam met die storie daaragter aan. Hulle gaan koffie drink en begin 'n nuwe hoofstuk in hul lewens. 

Elke week skryf 'n pasgetroude paartjie hul gunsteling herinneringe op stukkies papier en bêre dit in 'n fles. Op hul eerste herdenking, hulle maak die fles oop en lees daardeur. 

Ons het vir die eerste keer saam pasta gekook, baie sang en dans was betrokke.

Ek het hom verras met ontbyt in die bed op sy verjaarsdag, ek is mal oor daardie slaapkop se glimlag.

Het vandag my menstruasie begin. Hy het my 'n massering en baie sjokolade gegee.

Terwyl hulle terugdink aan die tyd, besef hulle hoeveel mooi oomblikke hulle gedeel het.

'n Vrou in haar sewentigerjare keer terug van haar man se begrafnis en voel leeg en eensaam. Terwyl sy met tranerige oë op haar bed gaan lê, sien sy 'n sakhorlosie. Met 'n bietjie eksperimentering vind sy dat dit 'n tydreishorlosie is wat haar toelaat om enige oomblik in haar lewe te besoek. Sy gaan terug na haar eerste ontmoeting met haar huidige man, toe haar eerste soen. Sy herleef al haar gunsteling herinneringe en besoek uiteindelik haar... huweliksnagTerwyl sy deur haar geloftes lees, huil sy amper by die "tot die dood ons skei"-reël. Die bruid en bruidegom soen mekaar. Dan kom sy terug en besef dat dit tyd is om los te laat.

'n Bakker bak soetgoed vir almal in die dorp, maar het 'n geheime bewonderaar wat elke oggend notas op haar drumpel los. Die notas komplimenteer soms haar gebak, soms haar pragtige glimlag of haar rooskleurige wange. Nuuskierig, sowel as bekoor, deur hierdie notas, besluit sy om baie vroeg wakker te word om hierdie bewonderaar in die geheim dop te hou. Dit blyk dat dit die oulike ou is wat elke oggend kolwyntjies by haar koop. 

Toe hy daardie oggend kom, steek sy 'n nota in die boks muffins weg, wat lui,

“Hoeveel briefies moet jy nog uitvra voordat jy my uitvra, aantreklike man?”

'n Jong man vang 'n vuurvliegie wat lyk asof hy betower is. Elke keer as hy dit loslaat, keer dit terug na hom toe en verlig sy pad. Wanneer hy die liefde van sy lewe vind, is daardie kruik die einste... eerste geskenk Hy gee haar, as 'n simbool van hul kameraadskap. 

'n Meisie versamel 'n knoppie vir elke nuwe persoon wat in haar lewe kom - 'n vriend, 'n buurman of selfs iemand se troeteldier. Wanneer sy 'n ou ontmoet en verlief raak liefde met die eerste oogopslagSy koop 'n pragtige smaragkleurige kristalknoop. Hul liefdesverhaal vorder en hulle besluit uiteindelik om te trou. Toe die meisie in die paadjie afstap, vang daardie smaragkleurige knoop, wat in die strik van haar wit trourok vasgewerk is, al die oë.

Een aand, terwyl sy haar gewone stap geneem het, het Amara 'n versteekte tuin ontdek. Die blomme was lewendig met kleure waarvan sy nie geweet het dat hulle bestaan ​​nie. Maar wat haar aandag die meeste getrek het, was die eienaardige manier waarop elke blom gelyk het te glimlag. Een blom se kroonblare het opwaarts gekrul soos lippe in 'n sagte glimlag, 'n ander het 'n gesigvormige blom met klein, vrolike ogies gehad. Sy het hulle genoem—die "Giggelroos", die "Onbedaarlike Paardebloem", die "Vreugdevolle Tulp". 

Maar gou het Amara iets vreemds opgemerk. Op dae wanneer sy besonder hartseer daar aangekom het, het sommige blomme minder helder gelyk, en hul glimlagte het vervaag. Vasbeslote om die tuin te red, het sy begin soek na maniere om geluk in haar lewe te kweek. Sy het haar passie vir skilderkuns herontdek en helder stukke geskep wat deur die tuin geïnspireer is. Sy het uitreik na ou vriende, versterking van bande sy het dit laat wegglip. Stadig het haar dae helderder geword. Toe sy na die tuin terugkeer, het iets magies gebeur. Die blomme het helderder as ooit geblom, hul glimlagte wyd en vreugdevol. Die tuin het verander, net soos Amara.

Josh het 'n paar jaar met Clara uitgegaan en hul verhouding was bestendig en vol liefde. Eendag, toe hy agterkom dat Clara af voel, het Josh sy buurman se speelse klein Labrador-hondjie genaamd Max geleen en gedink: "Wie kan hartseer wees rondom 'n hondjie?" Die oomblik toe Clara die deur oopmaak, het haar gesig opgehelder soos hy dit weke laas gesien het. Die drie van hulle het die dag saam deurgebring, in die park gestap, haal gespeel en roomys gedeel (Max het sy eie klein koppie gekry). Maar toe die dag eindig en Josh vir Max terugbesorg het, het Clara se bui verander. Sy het gesug: "Ek wens hy hoef nie te gaan nie."

So het Josh vir Clara na 'n plaaslike diereskuiling geneem. "Ek het gedink ons ​​kan ten minste kyk," het hy gesê. Clara se oë het opgehelder. Terwyl hulle deur die skuiling geloop het, het 'n klein, slordige basterd met groot, sielvolle oë uitgestaan. Hy het woes sy stert geswaai toe Clara nader kom, en toe sy kniel, het hy in haar skoot geklim asof hy haar gekies het. Hulle het die hondjie Milo genoem en hom daardie aand huis toe gebring. Hulle het ook begin om speelafsprake met Max te beplan. 

Prinses Elina, terwyl sy een aand naby die paleisdam gestap het, hoor sy 'n sagte stem roep: "Verskoon my, Prinses! Kan jy my help?" Verras kyk sy af en sien 'n klein, groen padda wat op 'n lelieblad sit en met groot, smekende oë na haar staar. "Ek is geen gewone padda nie. Ek was eens 'n prins, vervloek deur 'n bose heks. Slegs 'n ware daad van vriendelikheid kan die betowering breek." Sy bring hom terug na die paleis, ten spyte van die vreemde kyke van die personeel, en gee hom 'n plek om in die koninklike tuin te bly. Elina raak lief vir die padda, wat sy Finn genoem het. 

Hy was geestig, bedagsaam en het haar dikwels laat lag met sy slim waarnemings oor die paleislewe. In ruil daarvoor het sy hom begin vertrou en 'n verbintenis gevoel wat sy nog nooit tevore gevoel het nie. “Die heks se towerspreuk kan slegs verbreek word as 'n prinses my soen uit die lug.” ware liefde,” het hy een aand verduidelik. Sy het vooroorgebuig en hom saggies op die kop gesoen. ’n Helder lig het Finn omring, en Elina moes haar oë beskerm. Toe die lig verdwyn, het ’n aantreklike jong man met bekende, vriendelike oë voor haar gestaan. “Elina,” het hy gefluister, “jy het my bevry.” Hulle het getrou en die koninkryk saam regeer. 

Ella se stiefsusters het dae lank voorberei vir die groot koninklike bal, en oor rokke en haarstyle gegons, terwyl haar stiefma Ella se wens om by te woon, gespot het. Op die dag van die bal het Ella by die kaggel gesit, trane wat oor haar gesig stroom. Net toe het 'n warm lig die vertrek gevul, en 'n sagte stem het gesê: "Droog jou trane af, liewe een." Voor haar het 'n vrou in glinsterende silwer gestaan ​​- haar feetjie-peetma.

Die feetjie-peetma het haar towerstaf geswaai, en magie het die wêreld rondom Ella verander. Haar verslete rok het 'n pragtige rok geword, haar verslete skoene het in glaspantoffels verander, en 'n pampoen uit die tuin het 'n blink koets geword. “Jy sal na die bal gaan,” het die feetjie-peetma gesê. “Maar onthou, die towerspreuk sal om middernag breek.”

By die bal was die prins deur haar betower. Hulle het ure lank gedans en gepraat. Maar toe die klok middernag nader, het Ella paniekerig geraak en sonder verduideliking uit die paleis gevlug. In haar haas het Ella een van haar glaspantoffels agtergelaat. Die prins het belowe om die vrou te vind wat in die skoen pas, en deur die koninkryk te reis. Die stiefsusters het desperaat probeer om hul voete in die delikate pantoffel te druk, maar het misluk. Ella se voete het perfek gepas. Sy het toe die bypassende pantoffel onthul, en die kelner het haar na die paleis gebring. Hulle het gou getrou en vir ewig gelukkig saamgeleef.

Eendag, in 'n klein dorpie, het 'n arm houtkapper en sy twee kinders, Hansie en Grietjie, gewoon. Hul stiefma het hul pa oortuig om Hansie en Grietjie in die bos te laat vaar. Hansie, nadat hy hul stiefma se plan gehoor het, het klein wit klippies langs die paadjie gegooi. Toe die maan opkom, het die maan se lig die roete verlig, en die broers en susters het hul pad huis toe gevind. Hul stiefma, woedend, het daarop aangedring dat hulle die volgende dag nog dieper die bos in geneem word.

Hierdie keer het hy eerder broodkrummels gebruik. Maar die voëls van die bos het die krummels geëet. Terwyl hulle rondgedwaal het, het hulle op 'n huis afgekom wat geheel en al van gemmerbrood, lekkergoed en sjokolade gemaak was. 'n Vriendelike ou vrou het hulle binnegenooi en hulle kos en 'n warm bed aangebied. Maar sy was 'n bose heks wat kinders met haar lekkergoedhuis gelok het om hulle te kook en te eet. Sy het Hansie in 'n hok toegesluit en Grietjie gedwing om takies te doen en haar beveel om haar broer vet te maak vir die feesmaal.

Hansie het die blinde heks uitoorlê deur haar 'n hoenderbeen te gee elke keer as sy gekyk het of hy vet genoeg was. “Nog steeds te maer,” het sy gemompel en ongeduldig geword. 

Eendag het die heks besluit sy kon nie langer wag nie. Sy het vir Gretel beveel om in die oond te klim om te sien of dit warm genoeg was. Gretel het gemaak of sy nie verstaan ​​nie en gesê: "Ek is nie seker hoe om dit te doen nie. Kan jy my wys?" Die heks, geïrriteerd, het in die oond geleun om te demonstreer. Gretel het die oomblik aangegryp, die heks binnetoe gestoot, die deur toegeslaan en Hansie uit die hok bevry. 

Eendag, lank gelede, is 'n ydele prins deur 'n towenares vervloek om as 'n dier te leef totdat hy kon leer om lief te hê en liefde terug te verdien. In 'n nabygeleë dorpie was Belle, 'n goedhartige en nuuskierige meisie, lief vir boeke en het verlang na 'n lewe van avontuur. Toe haar pa, Maurice, per ongeluk in die Dier se kasteel ronddwaal en gevange geneem is, het Belle haarself in sy plek aangebied.

Aanvanklik was die Bees koud en kwaad, maar Belle se vriendelikheid het hom versag. Ten spyte van sy growwe uiterlike, het Belle sy sagte kant begin sien—sy liefde vir boeke, sy sorg vir die betowerde dienaars, en sy begeerte om te verander. Intussen het Belle se vryer, Gaston, 'n grootpraterige jagter, 'n plan beraam om die Bees te vernietig, aangesien hy hom as 'n mededinger vir Belle se liefde beskou het. Toe Gaston 'n woedende skare na die kasteel lei, was die Bees ernstig gewond. Belle se trane belydenis van haar gevoelens het die vloek verbreek en die Dier terug in 'n prins verander. Die betowerde kasteel en sy inwoners is herstel. En die prins en Belle het vir ewig en gelukkig saamgeleef.

Eendag lank gelede het 'n paartjie na 'n kind verlang. Toe die vrou die verbode rapunzelplant uit 'n heks se tuin verlang het, het haar man dit vir haar gesteel. Deur die heks gevang, het hy om genade gesmeek. Sy het hom toegelaat om die plant te neem, maar het hul ongebore kind in ruil daarvoor geëis. Die babadogtertjie, Rapunzel, het grootgeword met goue hare so lank soos 'n rivier en 'n stem so soet soos dié van 'n sangvoël. Die heks, uit vrees dat die wêreld haar sou neem, het haar in 'n toring sonder deure toegesluit, slegs bereikbaar deur op haar hare te klim.

Eendag het 'n prins Rapunzel hoor sing. Betower, het hy uitgeroep: "Rapunzel, laat jou hare sak," en die heks se woorde nageboots. Rapunzel het hom toegelaat om op te klim, en hulle het nader aan mekaar gekom, stories oor die buitewêreld en drome van vryheid gedeel. Toe die heks hul ontmoetings ontdek, het sy Rapunzel se hare gesny en haar na 'n verre woestyn verban. Die prins, verblind deur die heks se vloek, het deur die land geswerf op soek na haar. Toe hulle in die woestyn herenig het, het Rapunzel se trane van vreugde op die prins se oë geval en sy blindheid genees. Hulle het na die koninkryk teruggekeer, waar hulle saam geluk gevind het.

Jake het 'n "slim yskas" gekoop wat kon praat. Opgewonde het hy dit gevra: "Wat is die beste manier om gesond te bly?"
Die yskas het geantwoord: “Hou op om my so gereeld oop te maak.”
Geïrriteerd het Jake dit ontkoppel.
Die volgende dag het sy kamermaat dit weer ingeprop. Die yskas het aangeskakel en gesê: “Mooi probeerslag, Jake. Jy kan nie die waarheid stilmaak nie.”

Terwyl hulle deur die platteland gery het, het Anna en Josh agter 'n koei vasgesit wat geweier het om van die pad af te beweeg. Josh het getoeter, gewaai en selfs probeer skree: "Mooove!" Die koei het net gestaar en kalm gekou. Uiteindelik het Anna die venster afgedraai en soet gesê: "Verskoon my, asseblief?" Die koei het onmiddellik opsy getree. Josh het gesê: "Syfers. Jy is beter met koeie as ek."

Emma het besluit om 'n boekrak aanmekaar te sit om te bewys dat sy nie hulp nodig het nie. Sy het al die stukke uitgelê, die handleiding gevolg en trots teruggetree.

Dit was onderstebo.

Vasberaden het sy dit uitmekaar gehaal en weer aanmekaargesit—net om te vind dat sy ekstra skroewe oor gehad het.

Haar broer het ingestap, na die skewe rak gekyk en gesê: “Wat is dit?”

Emma het nogal trots geantwoord: “Abstrakte kuns.”

Ethan wou beïndruk sy meisie en haar familie deur 'n pannekoek soos 'n kenner om te draai. Hy het die pan vol selfvertroue geswaai en die pannekoek laat sweef – reguit teen die plafon in.
Almal het gestaar terwyl dit daar vasgesit het, bewegingloos.
Ethan het verklaar: “Nuwe kunsinstallasie!”

Liam het gesweer sy kas spook, want elke oggend sou goed binne rondstrooi. Vasbeslote om die "spook" te vang, het hy oornag 'n kamera opgestel. Die volgende dag het hy die beeldmateriaal hersien. Die skuldige? Sy kat, wat dit bemeester het om die deur oop te maak en alles om te gooi.

Liam het gelag en sy ondeunde troeteldier “Casper” begin noem.

Die reën het gestroom terwyl hulle onder die klein balkonafdak gestaan ​​het.

“Jy gaan verkoue kry,” het hy gesê en sy baadjie oor haar skouers gedrapeer.

“Maak my dan warm,” het sy uitgedaag, haar oë met syne vergestalt.

Hy het net 'n oomblik gehuiwer voordat hy haar nader getrek het, die reën vergete.

Hul lippe het ontmoet, die storm buite het die vonk tussen hulle weerspieël. Toe hulle uiteindelik uitmekaar breek, het sy gefluister: “Beste reënstorm ooit.”

Hulle was alleen in die hysbak, hul weerkaatsings in die spieëlmure het die gesteelde blikke verraai.

Toe die deure toegaan, leun sy agteroor, haar lippe krom in 'n speelse glimlag.

“Lang dag?” het hy gevra, sy stem laag en warm.

“Net begin opkyk,” het sy gespot.

Die hysbak het onverwags gestop. Die stilte het verdik.

Hy het nader gestap, sy hand het oor hare gevee. Sy het nie wegbeweeg nie.

Toe die hysbak uiteindelik tot lewe kom, het nie een van hulle dit agtergekom nie – hulle was te besig om die afstand tussen hulle te oorbrug.

Hy het haar in die romantiese gang gevind, 'n roman in haar hand en 'n veelbetekenende glimlag op haar lippe.

“Soek jy inspirasie?” het hy gespot.

“Miskien,” het sy geantwoord. “Wat van jou? Wat is jou genre?”

“Wat jy ook al lees,” het hy gesê en nader gestap.

Sy het 'n wenkbrou opgetrek. “Dapper skuif.”

“Die lewe is te kort vir huiwering,” fluister hy terwyl hy sy vingers teen hare vryf terwyl hy die boek uit haar hand neem.

Daardie aand het hulle nie net romanse gelees nie—hulle het dit geleef.

Haar foon het middernag gegons. Sy het geantwoord, haar stem sag.

“Ek kon nie slaap nie,” het hy gemompel.

“Waaraan dink jy?” het sy gevra, alhoewel sy reeds geweet het.

'Jy.'

Sy het geglimlag en op haar lip gebyt. “Kan jy uitbrei?”

“Ek wys jou liewer,” het hy geantwoord. “Kyk buite.”

Sy het die gordyn opsy getrek om hom onder te sien staan, met 'n roos in die hand en daardie glimlag wat sy nie kon weerstaan ​​nie.

Hulle was alleen in die kombuis, die klok het middernag geslaan.

“Dans saam met my,” het hy gesê en sy hand uitgesteek.

“Daar is geen musiek nie,” fluister sy.

"Maak jou oë toe."

Sy het, en hy het haar nader getrek, terwyl sy op 'n melodie wieg wat net hulle kon hoor. Sy hand het na haar onderrug gegly, haar asem het gevang toe hy nader leun.

“Het jy nog musiek nodig?” het hy gevra, sy lippe net sentimeters van hare af.

“Nie meer nie,” het sy gemompel en die gaping tussen hulle toegemaak.