Ĉu Ni Estas Animparencaj Kvizo

Mi verkis mian unuan poemon en la kvina klaso kaj ne ĉesis de tiam. Kiel oni fame diris, "Mi ne verkas poezion; poezio verkas min." Skribado ne estis lukso por mi; ĝi estis neceso, kiu tenas min prudenta. Verŝi miajn emociojn sur paperon venas al mi tiel nature kiel spiri. Diplomo pri Ĵurnalismo de Kristo estis nur la ĉerizo sur la sukero. Skribi longajn eseojn kiel parton de UPSC-preparado aŭ semestrajn laborojn kiel JNU-studento neniam sentis ŝarĝon por mi; fakte, estis terapie tajpi 2,000 vortojn samtempe. Praktiko kiel raportisto ĉe The Indian Express instruis al mi kiel demandi la ĝustajn demandojn povas konduki al koncizaj kaj allogaj pecoj. Emocie, mi akre observis kaj spertis faktkonfliktojn en rilatoj - kaj en mia propra vivo kaj ĉirkaŭ mi dum mi kreskado. Mi saltis de rilato al rilato, ĉu longdistanca aŭ senreciproka, toksa aŭ perforta, kunvivanta aŭ neformala. Por resaniĝi de la doloro kaj koraflikto de tiuj spertoj, same kiel la malfacila geedzeco de miaj gepatroj, mi afiŝis longajn pecojn en Instagram. Ĉi tiuj afiŝoj fariĝis kaj eligejo kaj la komenco de mia vojaĝo al amo al si mem. Kelkaj homoj komencis rilati al mia verkado kaj diris al mi: "Vi devus esti pagata por ĉi tio!" Do, jen mi estas. Mi trovis mian rimedon por liberigi superfortajn sentojn kaj la lecionojn, kiujn mi lernis, eltirante ilin el mia sistemo.