XXV Fabulae Horae Cubiculi pro Amica

Vir litteras ex animo ad uxorem quotidie scribit, quamquam illa iamdudum morbo gravi mortua est. Olim, dum res eius perscrutatur, invenit epistulam ab uxore sibi missam. In ea scriptum est: 

Ut amor vitae meae

Quidquid accidat, hoc numquam obliviscere. Semper tecum ero. te amo.

Idem somnium cottidie vir somniat, puellam pulchro risu praeditam videns et eam in agrum gramineum sequens, sed ubi manum eius prehendit, expergiscitur. Quodam die, cum ad aliam urbem iter faceret, eam in vita reali casu conspexit et sermonem incipit. Dum res progrediuntur, de somnio ei narrat et illa revelat se idem somnium habuisse, manum eius prehendens. Intellegunt se... nexus inexplicabilis omnibus una. 

Pictor inspirationem amittit, donec mulierem praetereuntem videt et eius pulchritudine captus est. Domum redit et imaginem eius ex memoria pingit. Sed cum nesciat ubi habitet, ad locum ubi primum mulierem vidit it et cotidie exspectat, sperans eam invenire. Post mensem exspectationis, pictor eam iterum conspicit. Ei imaginem una cum historia post eam offert. Ad capulus bibendum eunt, novum vitae capitulum incipientes. 

Quaque hebdomada, nuper coniuncti memorias suas dilectissimas in chartis scribunt et in ampulla servant. In eorum... revoluto anno,, ampullam aperiunt et per ea legunt. 

Pastam simul primum coximus, multum cantus et saltationis interfuit.

Eum ientaculo in lecto die natali suo delectavi, risum illius somniculosi amo.

Menstrua mea hodie coeperunt. Mihi massage et multa chocolata dedit.

Dum reminiscuntur, intellegunt quot pulchra momenta inter se communicaverint.

Mulier septuagenaria a funere mariti redit, vacua et sola. Dum in lecto lacrimis oculis iacet, horologium manuale animadvertit. Paulo experimento facto, invenit illud esse horologium quod per tempus iter facit, quod ei permittit quodvis momentum vitae suae visitare. Ad primum congressum cum marito suo, deinde ad primum osculum, redit. Omnes memorias gratissimas iterum vivendo, tandem maritum visitat. nuptiarum nocteVota perlegens, paene lacrimat ad versum "donec mors nos separet". Sponsa et sponsus osculantur. Tum redit, intellegens tempus esse dimittendi.

Pistrix dulcia omnibus in vico coquit, sed habet admiratorem occultum qui singulis mane notas ad limen eius relinquit. Notae interdum crustula eius, interdum risum eius pulchrum aut genas roseas laudant. Curiosa, necnon capta, his notis, statuit mane expergisci ut hunc admiratorem clam observet. Evenit ut sit ille lepidus qui crustula ab ea singulis mane emit. 

Cum ille mane advenerit, illa epistulam in arca crustulorum celat, quae dicit,

"Quot notae antequam me invitas, pulcherrime?"

Iuvenis lampyridem, quae incantata videtur, capit. Quotiescumque eam dimittit, ad eum redit, viam eius illuminans. Cum amorem vitae suae invenerit, illa ampulla est ipsa... primum donum ei dat, ut symbolum societatis eorum. 

Puella globulum colligit pro quolibet novo homine qui vitam eius intrat — amico, vicino, vel etiam animali domestico alicuius. Cum iuvenem convenit et in amorem incidit... amor primo aspectuEmit globulum crystallinum pulcherrimum smaragdinum. Fabula amoris eorum progreditur et tandem constituunt matrimonium inire. Cum puella ad altare descendit, globulus smaragdinus, in nodo vestis nuptialis albae consutus, omnium oculos capit.

Quadam vespera, dum solitum deambulabat, Amara hortum occultum invenit. Flores coloribus, quos esse nesciebat, vividi erant. Sed quod maxime eius attentionem cepit, modus singularis quo quisque flos ridere videbatur. Petala unius floris, velut labra in leni risu, sursum curvabantur, alterius florem faciei similem cum oculis parvis et laetis habebat. Eos nominavit — "Rosam Ridentem," "Taraxam Procacem," "Tulipam Laetam." 

Mox autem Amara rem insolitam animadvertit. Diebus quibus tristis adveniebat, quidam flores minus vividi videbantur, eorum risus evanescentes. Hortum servare decrevit, vias quaerere coepit quibus felicitatem in vita coleret. Ardorem suum pingendi renovavit, opera vibrantia creans, horto inspirata. Veteres amicos adiit, vincula firmantia Illa praetermiserat. Paulatim, dies eius clariores fiebant. Cum in hortum rediisset, aliquid magicum accidit. Flores floruerunt vibrantiores quam umquam, latis et laetis risibus. Hortus, sicut Amara, transformatus erat.

Iosue Claram iam biennium frequentabat, et eorum necessitudo stabilis et amore plena erat. Olim, cum animadverteret Claram tristem se sentire, Iosue catulum Labradoris ludibundum, nomine Max, a vicino suo mutuo accepit, cogitans, "Quis tristis esse potest circa catulum?" Simul ac Clara ianuam aperuit, facies eius effulsit qualem iam multis hebdomadibus non viderat. Tres diem simul egerunt, in horto ambulantes, pilam adferre ludentes, et glaciem cremoris inter se communicantes (Max suum poculum parvum accepit). Sed cum dies finitus est et Iosue Max rediit, animus Clarae mutatus est. Suspiravit, "Utinam non necesse esset ei abire."

Itaque Iosue Claram ad perfugium animalium locale duxit. "Putavi nos saltem inspicere posse," inquit. Oculi Clarae micabant. Dum per perfugium ambulabant, parvus canis squalidus, magnis oculis animosis praeditus, eminuit. Caudam vehementer movit cum Clara appropinquavit, et cum illa genua flexit, in gremium eius ascendit quasi eam elegisset. Catulum Milo nominaverunt et eum domum eadem vespera reduxerunt. Etiam ludos cum Maximo parare coeperunt. 

Elina principissa, dum prope stagnum palatii quodam vesperi deambulabat, vocem lenem audivit exclamantem, "Ignosce mihi, principissa! Potesne mihi auxilium ferre?" Attonita, deorsum aspexit et ranam parvam, viridem, in folliculo nympharum sedentem, eam oculis latis et supplicibus suspiciens, vidit. "Non sum rana vulgaris. Olim princeps fui, a saga nefaria maledicta. Solum verum actum benignitatis incantationem rumpere potest." Eum ad palatium reduxit, quamvis insolitis ministris aspectibus, et ei locum in horto regio dedit. Elina ranam amavit, quam Finn nominavit. 

Ille erat facetus, cogitabundus, et saepe eam ridere faciebat callidis suis observationibus de vita palatina. Vicissim, illa coepit ei confidere, sentiens nexum quem numquam ante senserat. "Incantatio sagae rumpi potest tantum si me principissa osculatur ex..." verus amor"," explicavit una vespera. Illa se inclinavit et eum leniter in capite osculata est. Lux clara Finnum circumdedit, et Elina oculos tegere debuit. Cum lux evanesceret, ante eam stabat iuvenis formosus oculis notis et benignis. "Elina," susurravit, "me liberasti." Matrimonium inierunt et regnum simul regebant. 

Vitricæ Ellae dies in apparatu magnifici regii chori consumpserunt, vestes et comas capillorum effuse laudantes, dum noverca Ellae desiderium interesse deridebat. Die chori, Ella iuxta focum sedebat, lacrimis per faciem fluentibus. Tum subito, lux calida cubiculum implevit, et vox lenis dixit, "Lacrimas terge, cara." Ante eam stabat mulier pallio argento micante induta—mater divina eius.

Matricula fatae virgam suam agitavit, et magia mundum circa Ellam transformavit. Vestis eius lacera in vestem splendidam conversa est, calcei detriti in soleas vitreas, et cucurbita ex horto in currum fulgentem. "Ad chorum ibis," inquit matercula fatae. "Sed memento, incantatio media nocte solvetur."

In choro, princeps ab ea captus est. Horis saltaverunt et colloquebantur. Sed cum horologium mediae noctis appropinquaret, Ella perterrita e palatio sine explicatione fugit. Festinando, Ella unum e calceis suis vitreis reliquit. Princeps vovit se mulierem quae calceo conveniret inventurum, per regnum iter faciens. Vitricae desperanter conatae sunt pedes suos in calceum delicatum comprimere, sed frustra. Pedes Ellae perfecte conveniebant. Tum calceum congruentem patefecit, et procurator eam ad palatium duxit. Mox matrimonio iunctae sunt et feliciter in perpetuum vixerunt.

Olim, in parvo vico, habitabant pauper lignator cum duobus liberis suis, Hansel et Gretel. Noverca eorum patrem persuasit ut Hansel et Gretel in silva desererent. Hansel, consilio novercae eorum audito, parvos lapillos albos iuxta viam demisit. Luna orta, lumen eius semitam illustravit, et fratres et sorores viam domum invenerunt. Noverca eorum, irata, institit ut postero die etiam altius in silvas deducerentur.

Hoc tempore, micis panis usus est. Sed aves silvae micas comederunt. Errantes, in domum ex panibus zingiberi, dulcibus, et chocolata tota factam invenerunt. Anus specie benigna eos intro invitavit, cibum et lectum calidum offerens. Sed ea erat saga nefaria quae pueros domo sua dulciariorum ad eos coquendos et edendos alliciebat. Hansel in cavea inclusit et Gretel ad opera domestica coegit, ei dicens ut fratrem suum ad epulas saginaret.

Hansel, saga caeca astutia superans, os gallinaceum ei offerebat, quotiescumque satis pinguis esset explorabat. "Nimis macer adhuc," murmuravit, impatiens crescens. 

Olim, saga decrevit se diutius exspectare non posse. Gretel iussit in furnum ascendere ut videret num satis calidus esset. Simulans se non intellegere, Gretel dixit, "Nescio quomodo id faciam. Potesne mihi demonstrare?" Saga, irritata, in furnum se inclinavit ut demonstraret. Momento capta, Gretel sagam intro impulit, ianuam fortiter clausit, et Hansel e cavea liberavit. 

Olim, princeps vanus a maga maledictus est ut bestia viveret donec amare disceret et amorem vicissim mereri. In vicino vico, Bella, puella animo benigno et curiosa, libros amabat et vitam audacem desiderabat. Cum pater eius, Mauritius, casu in castellum Bestiae erraret et in carcerem coniectus esset, Bella se loco eius obtulit.

Primo, Bestia frigida et irata erat, sed benignitas Bellae eum mitigavit. Quamvis specie aspera praedita, Bella latus eius mitem videre coepit—amorem librorum, curam servorum magicorum, et cupiditatem mutandi. Interea, Gaston, procus Bellae, venator iactans, Bestiam delere conatus est, eum quasi aemulum pro amore Bellae videns. Cum Gaston turbam iratam ad castellum duceret, Bestia graviter vulnerata est. Lacrimans Bellae... confessio affectuum suorum Maledictionem fregit, Bestiam in principem iterum transformans. Castellum incantatum et incolae eius restituti sunt. Et princeps et Bella semper feliciter vixerunt.

Olim, coniuges infantem desiderabant. Cum uxor plantam Rapunzel vetitam ex horto sagae desideravisset, maritus eam ei furatus est. A saga captus, ille veniam imploravit. Rapunzel, sed pro eo infantem nondum natum postulavit. Infans, Rapunzel, capillis aureis tam longis quam flumen et voce tam dulci quam avis canorae crevit. Saga, timens ne mundus eam auferret, eam in turri sine portis inclusit, cui solum per capillos ascendendo accedere poterat.

Olim princeps Rapunzel canentem audivit. Incantatus, clamavit, "Rapunzel, comam tuam demitte," verba sagae imitans. Rapunzel eum surgere permisit, et propius coniuncti sunt, fabulas de mundo externo et somnia libertatis communicantes. Cum saga conventus eorum invenisset, comam Rapunzel tondebat et eam in desertum longinquum exsulavit. Princeps, maledictione sagae excaecatus, per terram vagatus est eam quaerens. Cum in deserto iterum convenissent, lacrimae gaudii Rapunzel in oculos principis ceciderunt, caecitatem eius sanantes. Ad regnum redierunt, ubi felicitatem simul invenerunt.

Iacobus "frigoriferum intelligente" quod loqui poterat emit. Laetus, illud rogavit, "Quae est optima ratio valetudinis conservandae?"
Frigoriferum respondit, "Desine me tam saepe aperire."
Iratus, Iacobus id extraxit.
Postero die, contubernalis eius id iterum in usum coniunxit. Frigoriferum accensum est et dixit, "Bene tentatum, Iacobe. Veritatem silentium imponere non potes."

Per agros vehebantur, Anna et Iosue post vaccam haeserunt, quae de via discedere recusabat. Iosue cornu cecinit, manum admovit, et etiam clamare conatus est, "Mooove!" Vacca modo aspiciebat, placide mandens. Tandem Anna fenestram demisit et suaviter dixit, "Ignosce mihi, quaeso?" Vacca statim se retraxit. Iosue dixit, "Certe. Tu cum vaccis melior es quam ego."

Emma pluteum librorum componere constituit ut demonstraret se auxilio non egere. Omnia exposuit, manuale secuta est, et superba pedem rettulit.

Inversum erat.

Determinata, id disiunxit et iterum composuit—tantum ut inveniret sibi cochleas superesse.

Frater eius ingressus, pluteum curvum inspexit, et dixit, "Quid est hoc?"

Emma, ​​satis superba, "Ars abstracta." respondit.

Ethan voluit amicam suam permovere et familiam eius, crustulam velut peritus invertendo. Sartaginem confidenter iactavit, crustulam aere sublatam—recte in tectum.
Omnes illud ibi haerere, immotum, fixis oculis aspexerunt.
Ethan declaravit, "Nova artis institutio!"

Liam iuravit armarium suum infestatum esse, quod cotidie mane res intus dispersae essent. Determinatus "larvam" capere, cameram per noctem collocavit. Postero die, imagines revisitavit. Reus? Feles eius, quae aperire ianuam et omnia evertere perite peritus erat.

Liam risit et coepit suum improbum animal "Casper" appellare.

Pluvia effusa est dum sub parvo velario podio stabant.

"Refrigerabis," inquit, tunicam suam super umeros eius inducens.

"Tum me calefac," illa provocavit, oculis eius defixis.

Paulisper tantum haesitavit antequam eam propius traheret, pluvia oblitus.

Labra eorum convenerunt, procella foris scintillam inter eos imitante. Cum tandem discessissent, illa susurravit, "Optima procella umquam."

Soli in ascensore erant, imaginibus eorum in parietibus speculis obtutis furtivos aspectus prodentibus.

Januis clausis, illa se reclinavit, labris in iocosum risum curvatis.

"Dies longus?" rogavit, voce humili et calida.

"Modo sursum suspicere coepi," illa irrisit.

Ascensor subito substitit. Silentium densius factum est.

Propius accessit, manu eius tangente. Illa non se movit.

Cum ascensor tandem subito revixit, neuter eorum animadvertit — nimis occupati erant spatium inter se minuendo.

In foro librorum amatoriorum eam invenit, librum in manu et risum scientem in labiis.

"Inspirationem quaeris?" ille irrisit.

"Fortasse," respondit illa. "Quid de te? Quod genus carminis tibi placet?"

"Quidquid legis," inquit, propius accedens.

Supercilium sustulit. "Audax factum."

"Vita nimis brevis est ad haesitationem," susurravit, digitos eius attingens dum librum e manu eius sumebat.

Illa nocte, non solum fabulas amatorias legerunt—sed eas vixerunt.

Media nocte telephonum eius sonuit. Voce molli respondit.

"Dormire non potui," murmuravit.

"De quo cogitas?" rogavit, quamquam iam sciret.

"Vos."

Subrisit, labrum mordens. "Visne plura dicere?" or "Visne plura dicere?"

"Malo tibi ostendere," respondit. "Foras vide."

Velum retraxit ut eum infra stantem videret, rosam tenentem et illo subrisu quem resistere non poterat gerentem.

Soli in culina erant, horologio mediam noctem pulsante.

"Salta mecum," inquit, manum porrigens.

"Musica nulla est," susurravit.

"Oculos tuos".

Illa fecit, et ille eam ad se traxit, ad melodiam quam soli audire poterant se movens. Manus eius ad lumbos eius delapsa est, spiritu haerente dum ille se inclinavit.

"Adhuc musica desideras?" rogavit, labiis suis paucis digitis ab eius.

"Non amplius," murmuravit, spatium inter eas claudens.