25 Guddeschlofgeschichten fir Frëndin

E Mann schreift senger Fra all Dag häerzlech Bréiwer, och wann si schonn zënter laanger Zäit un enger terminaler Krankheet verstuerwen ass. Enges Daags, wéi hien hir Saachen duerchkuckt, fënnt hien en Enveloppe vun hirer Fra, déi him uginn ass. Do steet: 

Zu der Léift vu mengem Liewen,

Egal wat geschitt, vergiesst dat ni. Ech wäert ëmmer bei dir sinn. Ech hunn dech gär.

E Mann dreemt all Dag dee selwechten Dram, hie gesäit e Meedchen mat engem schéine Laachen a geet hir op e Grasfeld no, awer just wéi hie no hirer Hand gräift, erwächt hie. Enges Daags, wéi hien op enger Rees an eng aner Stad ass, gesäit hien si zoufälleg am richtege Liewen an ufänkt eng Konversatioun. Wéi d'Saachen weidergoen, erzielt hien hir vum Dram a si verréit, datt si dee selwechten Dram hat, andeems si no senger Hand gräift. Si realiséieren, datt si déi ganz Zäit eng onerklärlech Verbindung haten.

E Moler verléiert seng Inspiratioun, bis hien eng Fra laanschtgoe gesäit a vun hirer Schéinheet begeeschtert ass. Hie geet heem a moolt hiert Portrait aus der Erënnerung. Mä well hie net weess, wou si wunnt, geet hien op déi Plaz, wou hien d'Fra fir d'éischt gesinn huet, a waart all Dag, an der Hoffnung, si ze fannen. Nodeems hien e Mount gewaart huet, gesäit de Moler si erëm. Hie bitt hir d'Portrait zesumme mat der Geschicht hannendrun un. Si ginn op e Kaffi a fänken en neit Kapitel an hirem Liewen un. 

All Woch schreift e frësch bestuete Koppel hir léifst Erënnerungen op Stécker Pabeier a späichert se an engem Glas. Op hirem éischten Anniversaire maachen se d'Glas op a liesen se duerch.

Mir hunn fir d'éischt Kéier zesumme Pasta gekacht, et gouf vill gesongen an gedanzt.

Ech hunn hien zu sengem Gebuertsdag mat engem Frühstück am Bett iwwerrascht, ech hunn dat Schlofkäppchen säi Laachen gär

Meng Menstruatioun huet haut ugefaangen. Hien huet mir eng Massage a vill Schockela ginn.

Wann se sech drun erënneren, realiséiere se, wéi vill schéin Momenter se gedeelt hunn.

Eng Fra an hire 70er kënnt vun der Begriefnes vun hirem Mann zréck a fillt sech eidel an einsam. Wéi si sech mat Tréinen an d'Bett leet, bemierkt si eng Täscheauer. No e bëssen Experimentéiere stellt si fest, datt et eng Zäitreesauer ass, déi et hir erlaabt, all Moment an hirem Liewen ze besichen. Si geet zréck op hir éischt Versammlung mat hirem aktuelle Mann, dann op hiren éischte Kuss. All hir léifste Erënnerungen erliewen si erëm a schliisslech besicht si hir Hochzäitsnuecht . Wéi si hir Gelübde liest, kräischen si bal beim Ausdrock "bis den Doud eis scheet". D'Brautpaar kussen sech. Dann kënnt si zréck a mierkt, datt et Zäit ass, lasszeloossen.

Eng Bäckerin bakt séiss Saachen fir jiddereen am Duerf, awer si huet e geheime Bewonnerer, deen all Moie Bréiwer virun hirer Dier hannerléisst. Dës Bréiwer ergänzen heiansdo hiert Gebäck, heiansdo hiert schéint Laachen oder hir rout Wangen. Well si sech vun dësen Bréiwer virwëtzeg an och charméiert fillt, decidéiert si, ganz fréi opzestoen, fir dëser Bewonnererin heemlech nozekucken. Et stellt sech eraus, datt et dee léiwe Mann ass, deen all Moie Muffins vun hir kaaft. 

Wéi hien deen Moie kënnt, verstoppt si eng Notiz an der Këscht mat Muffins, op där steet:

„Wéi vill Notizen muss du maachen, ier s de mech erausfrees, Schéinen Mann?“

E jonke Mann fänkt eng Glühwürmchen, déi verzaubert schéngt ze sinn. All Kéier wann hie se lassléisst, kënnt se bei hie zréck a beliicht säi Wee. Wann hien d'Léift vu sengem Liewen fënnt, ass dëst Glas dat alleréischt Kaddo, dat hie hir gëtt, als Symbol vun hirer Gesellschaft.

E Meedche sammelt e Knäppchen fir all nei Persoun, déi an hiert Liewen kënnt - eng Frëndin, eng Noperin oder souguer en Hausdéier. Wéi si e Mann begéint a sech op den éischte Bléck verléift , kaaft si e wierklech schéine smaragdfaarwege Kristallknäppchen. Hir Léiftgeschicht geet virun an si decidéieren schliisslech ze bestueden. Wéi d'Meedche den Altor erofgeet, fält dee smaragdfaarwege Knäppchen, deen an der Schleif vun hirem wäisse Hochzäitskleed genäht ass, all d'Aen op.

Un engem Owend, wéi si hiren übleche Spadséiergang gemaach huet, huet d'Amara e verstoppte Gaart entdeckt. D'Blummen ware lieweg a Faarwen, vun deenen si net wousst, datt se et existéieren. Mee wat hir Opmierksamkeet am meeschten op sech gezunn huet, war déi speziell Aart a Weis, wéi all Blumm ze laachen schéngt. D'Bléieblieder vun enger Blumm hunn sech wéi Lëpsen an engem sanfte Laachen no uewe gekrëmmt, eng aner hat eng gesichtsfërmeg Bléi mat klenge, frëndleche Aen. Si huet se genannt - d'"Giggle Rose", de "Cheeky Löwenzahn", déi "Joyful Tulip". 

Mä geschwënn huet d'Amara eppes Komesches gemierkt. Un Deeg, wou si besonnesch traureg ukomm ass, hunn e puer Blummen manner lieweg ausgesinn, an hiert Laachen ass verschwonnen. Entschloss de Gaart ze retten, huet si no Weeër gesicht, fir Gléck an hirem Liewen ze kultivéieren. Si huet hir Passioun fir d'Molerei nei entflammt a lieweg Wierker kreéiert, déi vum Gaart inspiréiert waren. Si huet sech un al Frënn gewandt a Bänn gestäerkt , déi si verluer hat. Lues a lues sinn hir Deeg méi hell ginn. Wéi si an de Gaart zréckkoum, ass eppes Magesches geschitt. D'Blummen hunn méi lieweg gebléit wéi jee virdrun, hiert Laachen war breet a freedeg. De Gaart hat sech verännert, genee wéi d'Amara.

De Josh war schonn e puer Joer mat der Clara zesummen an hir Bezéiung war stabil a voller Léift. Enges Daags, wéi hien gemierkt huet, datt d'Clara sech schlecht gefillt huet, huet de Josh de spilleresche klenge Labrador-Welpen vum Noper mam Numm Max ausgeléint a geduecht: "Wien kéint traureg sinn, wann e Welpen dobäi ass?" Soubal d'Clara d'Dier opgemaach huet, huet hiert Gesiicht opgehellt, wéi hien et zënter Wochen net méi gesinn hat. Déi dräi hunn den Dag zesumme verbruecht, am Park gespazéiert, Apport gespillt an Glace gedeelt (de Max krut seng eege kleng Taass). Awer wéi den Dag eriwwer war an de Josh de Max zréckbruecht huet, huet d'Laun vun der Clara sech geännert. Si huet gesaumt: "Ech wünschte, hie misst net fortgoen."

Also huet de Josh d'Clara an en Déiereschutzzentrum bruecht. „Ech hunn geduecht, mir kéinten op d'mannst emol kucken“, sot hien. D'Clara hir Aen hunn opgehellt. Wéi si duerch den Déiereschutz gaange sinn, huet e klenge, schlampige Béiser mat groussen, séilevollen Aen opgefall. Hie huet rosen mat sengem Schwanz gewackelt, wéi d'Clara méi no koum, an wéi si sech op d'Knéie geheit huet, ass hien op hire Schouss geklommen, wéi wann hie si erausgesicht hätt. Si hunn de Welpen Milo genannt an hien deen Owend heem bruecht. Si hunn och ugefaange Spillterminer mam Max ze plangen. 

D'Prinzessin Elina, wéi si owes beim Palaisweier spazéiere gaangen ass, huet eng mëll Stëmm héieren ruffen: "Entschëllegt, Prinzessin! Kënnt Dir mir hëllefen?" Iwwerrascht huet si no ënnen gekuckt an e klenge grénge Fräsch gesinn, deen op engem Waasserlilieblatt souz a mat groussen, flehenden Aen op si eropgekuckt huet. "Ech sinn kee gewéinleche Fräsch. Ech war eemol e Prënz, verflucht vun enger béiser Hex. Nëmmen eng richteg Dot vu Frëndlechkeet kann den Zauber briechen." Si huet hien zréck an de Palais bruecht, trotz de komesche Blécker vum Personal, a gouf him eng Plaz am kinnekleche Gaart. D'Elina huet de Fräsch gär kritt, deen si Finn genannt huet. 

Hie war witzeg, nodenklech, an huet si dacks mat senge schlaue Beobachtungen iwwer d'Liewen am Palais zum Laache bruecht. Als Géigeleeschtung huet si ugefaangen, him ze vertrauen, well si eng Verbindung gefillt huet, déi si nach ni virdru gefillt hat. „Den Zauber vun der Hex kann nëmme gebrach ginn, wann eng Prinzessin mech aus richteger Léift kësst “, huet hien enges Owends erkläert. Si huet sech erofgebickt a him sanft op de Kapp gekësst. E hellt Liicht huet de Finn ëmginn, an d'Elina musst hir Aen ofdecken. Wéi d'Liicht ausgeblickt ass, stoung virun hir e schéine jonke Mann mat bekannte, léiwe Aen. „Elina“, huet hie geflüstert, „du hues mech befreit.“ Si hunn sech bestuet a zesummen d'Kinnekräich regéiert.

D'Ella hir Stéifschwësteren hunn Deeg laang sech op de grousse kinnekleche Ball virbereet, si hunn iwwer Kleeder a Frisuren geschwärmt, während hir Stéifmamm sech iwwer d'Ella hire Wonsch verletzt huet, deelzehuelen. Um Dag vum Ball souz d'Ella beim Kamäin, Tréinen sinn hir iwwer d'Gesiicht gelaf. Just an deem Moment huet e waarmt Liicht de Raum gefëllt, an eng sanft Stëmm sot: "Dréchent deng Tréinen, Léifsten." Virun hir stoung eng Fra a schimmerndem Sëlwer - hir Fee-Pätterin.

D'Fee-Pätterin huet hire Zauberstab gewénkt, an d'Magie huet d'Welt ronderëm d'Ella verännert. Hiert zerrappt Kleed gouf zu engem wonnerschéine Kleed, hir ofgenotzt Schong a Glaspantoffelen, an e Kürbis aus dem Gaart gouf zu enger blénkeger Kutsch. „Du solls op de Ball goen“, sot d'Fee-Pätterin. „Awer denk drun, de Zauber brécht ëm Mëtternuecht.“

Um Ball war de Prënz vun hir faszinéiert. Si hunn stonnelaang gedanzt a geschwat. Mä wéi d'Auer géint Mëtternuecht koum, ass d'Ella a Panik geroden a fortgelaf aus dem Palais ouni Erklärung. An hirer Hast huet d'Ella ee vun hire Glaspantoffelen hannerlooss. De Prënz huet geschwuer, déi Fra ze fannen, déi de Schong passt, a quer duerch d'Kinnekräich ze reesen. D'Stéifschwëstere hunn verzweifelt probéiert, hir Féiss an de delikate Pantoffel ze pressen, awer et ass hinnen net gelongen. D'Ella hir Féiss hunn perfekt gepasst. Si huet dann de passende Pantoffel gewisen, an de Verwalter huet si an de Palais bruecht. Si hunn sech séier bestuet a glécklech jee gelieft.

Eemol an engem klenge Duerf huet en aarme Holzfäller a seng zwee Kanner, den Hänsel a Gretel, gelieft. Hir Stéifmamm huet hire Papp iwwerzeegt, den Hänsel a Gretel am Bësch ze verloossen. Den Hänsel, nodeems hien de Plang vun hirer Stéifmamm héieren hat, huet kleng wäiss Kieselsteng laanscht de Wee gehäit. Wéi de Mound opgaangen ass, huet säi Liicht de Wee beliicht, an d'Geschwëster hunn hire Wee heem fonnt. Hir Stéifmamm, rosen, huet insistéiert, datt se den nächsten Dag nach méi déif an de Bësch bruecht ginn.

Dës Kéier huet hien amplaz Broutkrummelen benotzt. Mä d'Vulle vum Bësch hunn d'Krummelen giess. Ënnerwee sinn si op en Haus gestouss, dat ganz aus Lebkuchen, Séissegkeeten a Schockela gemaach war. Eng léif ausgesinn al Fra huet si eran invitéiert an hinnen Iessen an e waarmt Bett ugebueden. Mä si war eng béis Hex, déi Kanner mat hirem Séissegkeetshaus gelackelt huet, fir se ze kachen an ze iessen. Si huet den Hänsel an engem Käfeg agespaart an d'Gretel gezwongen, Hausarbecht ze maachen, andeems si hir gesot huet, si soll hire Brudder fir d'Fest opmëschen.

Den Hänsel huet déi blann Hex iwwerlëscht, andeems hien hir ëmmer e Pouletknach presentéiert huet, wa si gekuckt huet, ob hie fett genuch wier. „Nach ëmmer ze dënn“, huet si gemurmelt, ongedëlleg ginn. 

Eines Daags huet d'Hex decidéiert, datt si net méi konnt waarden. Si huet der Gretel den Uerder ginn, an den Uewen ze klammen, fir ze kucken, ob en waarm genuch wier. D'Gretel huet gemaach, wéi wann si et net verstanen hätt, a sot: "Ech weess net, wéi ech et maachen. Kanns du mir weisen?" D'Hex, genervt, huet sech an den Uewen gebéit, fir et ze demonstréieren. D'Gretel huet de Moment genotzt, d'Hex eran gedréckt, d'Dier zougeklappt an den Hänsel aus dem Käfeg befreit. 

Eemol gouf e vergebleche Prënz vun enger Zauberin verflucht, als Déier ze liewen, bis hie léiere kéint ze gär ze hunn a Léift am Géigenzuch ze verdéngen. An engem Nopeschduerf huet d'Belle, e gutthäerzegt a virwëtzegt Meedchen, Bicher gär a sech no engem Liewen voller Abenteuer verlaangt. Wéi hire Papp, de Maurice, zoufälleg an d'Schlass vum Déier gerullt ass a gefaange geholl gouf, huet d'Belle sech a senger Plaz ugebueden.

Am Ufank war d'Béischt kal a rosen, mä d'Belle hir Frëndlechkeet huet hien mëll gemaach. Trotz sengem raue Gesiichtsausgesinn huet d'Belle ugefaang seng sanft Säit ze gesinn - seng Léift fir Bicher, seng Suerg fir déi verzaubert Dénger a säi Wonsch sech ze änneren. Mëttlerweil huet de Belle hire Bewerber, de Gaston, e prahleresche Jeeër, geplangt, d'Béischt ze zerstéieren, well hien hien als Rival fir d'Belle hir Häerzegkeet gesinn huet. Wéi de Gaston eng rosen Mob an d'Schlass gefouert huet, gouf d'Béischt schwéier blesséiert. D'Belle hiert Tréinen an hirem Geständnis vun hire Gefiller huet de Fluch gebrach an d'Béischt zréck an e Prënz verwandelt. Dat verzaubert Schlass a seng Awunner goufen erëm hiergestallt. An de Prënz an d'Belle hunn glécklech jee gelieft.

Eemol war e Koppel, deen sech no engem Kand verlaangt huet. Wéi d'Fra sech no der verbuedener Rapunzel-Planz aus dem Gaart vun enger Hex verlaangt huet, huet hire Mann se fir si geklaut. Vun der Hex gefaange geholl, huet hien ëm Gnod gebiet. Si huet him erlaabt, d'Planz ze huelen, awer huet hiert ongebuerent Kand am Géigenzuch gefuerdert. Dat klengt Meedchen, Rapunzel, ass mat gëllene Hoer sou laang wéi e Floss an enger Stëmm sou séiss wéi déi vun engem Sangvugel opgewuess. D'Hex, aus Angscht datt d'Welt si géif huelen, huet si an engem Tuerm ouni Dieren agespaart, deen nëmme mam Klammen op hir Hoer z'erreechen ass.

Eines Daags huet e Prënz d'Rapunzel sangen héieren. Verzaubert huet hie geruff: "Rapunzel, loosst deng Hoer erof", an huet d'Wierder vun der Hex nogemaach. D'Rapunzel huet hien eropgelooss, an si sinn sech méi no komm, hunn Geschichten aus der Baussewelt an Dreem vu Fräiheet erzielt. Wéi d'Hex hir Begegnunge entdeckt huet, huet si der Rapunzel hir Hoer geschnidden an si an eng wäit Wüst verbannt. De Prënz, vum Fluch vun der Hex geblennt, ass duerch d'Land gewandert fir hir ze sichen. Wéi si sech an der Wüst erëmfonnt hunn, sinn d'Rapunzel hir Freedtréinen op d'Ae vum Prënz gefall a seng Blannheet geheelt. Si sinn zréck an d'Kinnekräich gaangen, wou si zesumme Gléck fonnt hunn.

De Jake huet e "Smart Frigo" kaaft, deen schwätze konnt. Opgereegt huet hien en gefrot: "Wat ass dee beschte Wee fir gesond ze bleiwen?"
De Frigo huet geäntwert: "Maach mech net sou dacks op."
Genervt huet de Jake de Stecker erausgeholl.
Den nächsten Dag huet säi Matbewunner et nees ugeschloss. De Frigo ass ugaangen a sot: „Gudden Versuch, Jake. Du kanns d'Wourecht net zum Schweigen bréngen.“

Wéi si duerch d'Land gefuer sinn, sinn d'Anna an de Josh hannert enger Kou hänke bliwwen, déi sech net vun der Strooss ofbeweege wollt. De Josh huet gehupt, gewénkt a souguer probéiert ze ruffen: "Mooove!" D'Kou huet just gestarrt a roueg gekaut. Schlussendlech huet d'Anna d'Fënster erofgerullt a léif gesot: "Entschëllegt, w.e.g.?" D'Kou ass direkt op d'Säit getrueden. De Josh sot: "Figuren. Du bass besser mat Kéi wéi ech."

D'Emma huet decidéiert, e Bicherregal zesummenzesetzen, fir ze beweisen, datt si keng Hëllef brauch. Si huet all d'Stécker opgestallt, dem Handbuch gefollegt a stolz zeréckgetrëppelt.

Et war op de Kapp gestallt.

Entschloss huet si et auserneegeholl an nees zesummegesat – just fir festzestellen, datt si nach iwwerschësseg Schrauwen hat.

Hire Brudder ass eran komm, huet e Bléck op dat schieft Regal geheit a gesot: "Wat ass dat?"

D'Emma huet zimmlech houfreg geäntwert: „Abstrakt Konscht.“

Den Ethan wollt seng Frëndin beandrocken an hir Famill, andeems si e Pancake wéi e Profi gedréint hunn. Hie schwenkt d'Pan selbstbewosst, sou datt de Pancake direkt an d'Plafong geflunn ass.
Jiddereen huet gestarrt, wéi et do hänke bliwwen ass, onbeweeglech.
Den Ethan huet erkläert: „Nei Konschtinstallatioun!“

De Liam huet geschwuer, datt säi Kleederschaf gespenst wier, well all Moie Saachen dran verstreet wieren. Entschloss, de "Geescht" ze fänken, huet hien eng Kamera iwwer Nuecht opgestallt. Den nächsten Dag huet hien d'Opname gekuckt. De Schëllegen? Seng Kaz, déi et fäerdeg bruecht hat, d'Dier opzemaachen an alles ëmzewerfen.

De Liam huet gelacht an huet ugefaangen, säin schelmescht Hausdéier „Casper“ ze nennen.

Et huet gegoss, wéi si ënnert der klenger Balkonmarkis stoungen.

„Du wäerts eng Erkältung kréien“, sot hien, a zitt seng Jackett iwwer hir Schëlleren.

„Dann erwierm mech“, huet si gefrot, an hir Aen hunn sech mat senge gefillt.

Hie huet just e Moment gezéckt, ier hien si méi no gezunn huet, de Reen vergiess.

Hir Lëpse sinn sech begéint, de Stuerm dobausse huet de Funken tëscht hinne gespigelt. Wéi se endlech ausernee gaange sinn, huet si geflüstert: „Dee beschte Reenstuerm jee.“

Si waren eleng am Lift, hir Spigelungen an de Spigelmauere hunn déi geklaut Blécker verroden.

Wéi d'Dieren zougaange sinn, huet si sech zréckgeluecht, hir Lëpsen hunn sech zu engem spilleresche Laachen zesummegebéit.

„Laangen Dag?“, huet hie gefrot, seng Stëmm déif a waarm.

„Hien huet just ugefaangen no uewen ze kucken“, huet si gehäipst.

Den Lift ass onerwaart stoe bliwwen. D'Rou gouf méi déck.

Hie koum méi no, seng Hand huet hir gestrach. Si ass net fortgaang.

Wéi den Lift endlech erëm zum Liewen erweckt ass, huet kee vun hinnen et gemierkt - si ware ze beschäftegt, d'Distanz tëscht hinnen ze verkierzen.

Hie huet si am Romantik-Kanal fonnt, e Roman an der Hand an e wëssend Laachen op de Lëpsen.

„Sichs du no Inspiratioun?“, huet hien häerzlech gefrot.

„Vläicht“, huet si geäntwert. „A wat ass mat dir? Wat ass däi Genre?“

„Wat och ëmmer Dir liest“, sot hien a koum méi no.

Si huet eng Wenkbrau gehuewen. „Kecke Schachzuch.“

„D'Liewen ass ze kuerz fir ze zécken“, huet hie geflüstert, a seng Fanger géint hir gestrichen, wéi hien d'Buch aus hirer Hand geholl huet.

Déi Nuecht hunn si net nëmme Romantik gelies – si hunn se gelieft.

Hire Telefon huet géint Mëtternuecht gebrummt. Si huet mat enger mëller Stëmm opgeholl.

„Ech konnt net schlofen“, huet hie gemurmelt.

„Un wat denken?“, huet si gefrot, obwuel si et scho wousst.

"Dir."

Si huet gelächelt a sech op d'Lëpp gebass. „Wëllt Dir dat méi genee erklären?“

„Ech géif et dir léiwer weisen“, huet hien geäntwert. „Kuck no baussen.“

Si huet de Rideau op d'Säit gezunn a gesinn, wéi hien ënnen stoung, eng Rous an der Hand an dat Laachen, deem si net widderstoe konnt.

Si waren eleng an der Kichen, d'Auer huet Mëtternuecht geschloen.

„Danz mat mir“, sot hien a streckt seng Hand aus.

„Et gëtt keng Musek“, huet si geflüstert.

"Maacht Är Aen zou."

Dat huet si gemaach, an hien huet si no bei sech gezunn, huet zu enger Melodie geschwankt, déi nëmme si héiere konnten. Seng Hand ass op hire Réck gerutscht, hiren Otem ass op en Enn gaangen, wéi hie sech no vir gebéit huet.

„Brauchs du nach ëmmer Musek?“, huet hie gefrot, seng Lëpse just Zentimeter vun hiren ewech.

„Net méi“, huet si gemurmelt, an d'Lück tëscht hinnen zougemaach.