Huishoudelike take en verantwoordelikhede gelykop in die huwelik deel

Dit maak nie saak hoe lank jy al getroud is nie, dit is belangrik dat die verdeling van huishoudelike take en verantwoordelikhede nie verwaarloos word nie. Andersins word die las van alles gewoonlik op een persoon afgedwing. Dit kan nie 'n permanente reëling wees nie, want uiteindelik sal die persoon wat dit alles doen, uitbrand en heeltemal ophou om tot die huishouding by te dra, of ellendig in stilte leef.

Wat huiswerk gelykop deel, toon dat daar 'n mate van respek in die verhouding is. In die afwesigheid van 'n gedetailleerde reëling wat beide kante eerbiedig, kan die vergelyking eensydig raak. Byvoorbeeld, as die man sy huishoudelike verantwoordelikhede afskud, val dit op die vrou om haar loopbaan en verpligtinge by die huis te balanseer. Mans behoort ewe betrokke te wees by wat by die huis aangaan, dit is eerlikwaar die absolute minimum.

Mans wat huishoudelike take en verantwoordelikhede gelykop deel

Die deel van huishoudelike take stel ook 'n goeie voorbeeld vir die kinders. Dit wys dat mans nie 'bo' enige huishoudelike werk is nie. Die 'manlike ego' behoort geen belang in hierdie konteks te hê nie. Trouens, daar was 'n paar studies wat daarop dui dat selfs wanneer vroue die primêre broodwinners in die huis is, hul vennote nie bydra tot die aan die gang hou van die huishouding nie. Die konsep van verdeling van huishoudelike take is heeltemal afwesig in sulke huwelike.

Dit gesê, sou dit verkeerd wees om nie te erken dat dinge in hierdie aspek van geslagsgelykheid beslis verander nie. Namate vroue in die professionele sfere vorder, het mans meer prakties betrokke geraak by die deel van huishoudelike verantwoordelikhede. 'n Heelwat aansienlike deursnit van vroue hoef nie voortdurend te vind nie maniere om mans te kry om huishoudelike take te doen.

Hoe ons verlief geraak het

Ons ken mekaar nou al meer as 12 jaar en woon al die afgelope 4 jaar saam. Van Engelse letterkunde tot rockgroepe, ons het alles saam verken op magiese middae as kinders. Ons was in ons laat tienerjare en het aan dieselfde ingenieurskollege gestudeer. Eerder as om van die begin af verlief te raak, het ons mekaar se geselskap geniet.

Sedertdien het baie dinge verander. Bailey, die meer praktiese een, het 'n welbekende pad gevolg en werk nou by 'n bekende sagtewarefirma, terwyl ek, die meer fantasievolle idioot, die kronkelpad gevolg het om 'n vryskutskrywer te word.

Ons het afsonderlike paaie geneem en tog naby genoeg aan mekaar gebly om die geur van die twee verskillende wêrelde in ons verhouding in te bring. Soms sou ek jaloers raak op haar luukse werkplek en die spanmiddagetes wat hulle gehad het, terwyl ek alleen by my vuil skryftafel gesit het. Soms sou sy my vryheid beny om werk op my eie terme te aanvaar en te verwerp.

Ons ouers se verwagtinge het ingestel

Geleidelik het ons heeltemal verskillende smake ontwikkel. Terwyl sy altyd 'n swakheid vir antieke literatuur gehad het, het ek my verdiep in volksliedjies en James Joyce. Terwyl sy graag op hierdie ritmiese nommers ingestel was, het ek troos gesoek in Britse sitkoms. Selfs terwyl ons smaak en persoonlikhede ontwikkel het, het ons nooit uitmekaar gegroei nie.

Dinge het egter ingewikkeld geraak nadat ons getroud is. Die verwagtinge van ons ouers het gebots met ons individualistiese lewenstyle en het ons natuurlik laat twyfel oor hoe ons was. die bestuur van verwagtinge in die verhouding. Bailey het natuurlik meer verdien, aangesien my inkomste gewissel het. Dit was 'n situasie van groot ongemak vir haar ouers.

Hulle was nie tevrede met my werk nie

My pa is oorlede toe ek 19 was en ek is sedert 2009 'n vryskutskrywer, tot my ma se groot ontsteltenis, aangesien sy altyd daarop aangedring het dat ek 'n gereelde werk neem nadat ek beide my baccalaureusgraad en MBA voltooi het. Selfs nou benader sy die situasie met senuweeagtige lag. 

Ek het nooit my pa die kombuis sien binnegaan nie. Alhoewel my ma elke dag uitgegaan het werk toe (sy doen dit steeds), was sy die een wat die morsige werk gedoen het en haar hande vuil gemaak het. Dis hoe dinge was. Die man moes meer verdien (soos my pa gedoen het) terwyl sy vrou na die huishoudelike take en die kinders moes omsien.

Eenkeer het ek my ma gevra hoekom pa nooit in die huis help nie, en al wat sy my gegee het, was 'n spot en 'n koue antwoord: "Waarom moet 'n man met huiswerk help?"

Wat Bailey se ouers betref, was hulle streng teen die huwelik en met ons 4de herdenking om die draai, vra haar pa my steeds: "Wat skryf jy?" "Vir wie skryf jy?" "Betaal hulle?"

My leefstyl was nie aanvaarbaar vir die samelewing nie

Toe ons 'n babaseuntjie gehad het, het 'n heeltemal nuwe stel probleme uit Pandora se boks verskyn. Ek hou daarvan om te kook en tyd saam met ons seun deur te bring. Ek sing Ierse volksliedjies as slaapliedjies en Tate (ons seun) is mal daaroor. Bailey is meer loopbaangerig, terwyl ek gelukkig is.

Ek skryf. Ek drink. Ek voed my seun, laai hom skool toe, bad hom soms en sy ook! Wanneer sy vroeg moet vertrek, behartig ek die take. Terwyl sy op die dae wat ek meer moet skryf, daarna omsien. Die manier waarop ons huishoudelike take verdeel het, het ons gegrond gehou en ons meer doeltreffend as 'n paartjie gemaak.

Ons ideologieë het ons sterker as ooit gehou

Die ding wat ons aan mekaar vasgeplak het, was wedersydse vertroue en 'n gemeenskaplike ideologie. Die ideologie wat ek ontwikkel het uit my verkenning van moderne Europese films en boeke en die een wat sy verkry het uit 'n deeglike lees van vooraanstaande feministiese skrywers, was dieselfde. Die konsep van gelykheid het ons albei geïnspireer. Maar dit was nie maklik om huishoudelike take gelykop te deel met my ma wat in die omgewing gewoon het en aktief betrokke was by ons daaglikse lewens nie.

So het ons na 'n gehuurde en lugtige woonstel 'n paar kilometer verhuis. Hier geniet ons die vryheid om ons konsep van gelykheid uit te oefen. Bowenal geniet ons ons vryheid om op mekaar te skree en te baklei. Ja! Aangesien die rolle nie gedefinieer is nie, blameer ons mekaar vir enigiets en alles.

Dinge het in plek geval

Net soos op 'n sokkerveld! Van 'n lae verdienste maand tot die hope ongeskonde skottelgoed in die kombuiswasbak, skree en gil ons, wys vingers na mekaar. Maar dit is omdat ons huishoudelike verantwoordelikhede gelykop deel. Ons skree en gil nie altyd nie, want die meeste dae val dinge in plek.

Sommige dae is sy moeg, en ander dae is ek. Maar op daardie lang nagte, nadat ek die skottelgoed gewas het, melk vir ons seun gekook het, die tafel afgeruim het en die kos in die yskas weggepak het, terwyl ek 'n drankie alleen op die balkon teug, voel ek lewendig. Ons het geleer om... die magstryd in verhoudings hanteer.

Ek is immers 'n skrywer en ek moet my hande vuil maak deur ervarings te versamel. Ons is vriende en vriende delegeer nie werk aan mekaar nie, maar deel dit. Tye het ten goede verander, en ons ook. As die verdeling van huishoudelike take 'n vrou se werklas selfs net met 'n bietjie verminder, is dit die minste wat ons kan doen om hulle te help om hul professionele en ander doelwitte in die lewe te bereik.

Vrae & Antwoorde

Jou bydrae is nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie skenkingDit sal Bonobology toelaat om aan te hou om nuwe en opgedateerde inligting aan jou te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.

Sien ons redaksionele proses

Ontmoet ons hersieningsraad

Deel terugvoer

Wat is jou terugvoer?

×

Nuttig Rapporteer 'n fout ander

Stuur