Die blote woord 'skoonouers' sal heel waarskynlik 'n knop in jou keel sit wat jy nie sal weet of jy moet insluk of uitspoeg nie. En ek, ek is spesiaal, want waar die meeste een het, het ek drie stelle moeders en skoonvaders. Eers die biologiese stel ouers. Dan die ouer oom en tante en laastens die grootouers. Stel jou my situasie voor: Ek het my beste vriend as man gekies, my loopbaan opgeoffer om saam met hom te wees (my eie besluit) en tog was ek elke oggend daarop uit om die vertoning van my lewe te lewer en te bewys hoekom ek die beste keuse vir hul seun was en geskik was om hul skoondogter te wees.
Dit was wel 'n liefdeshuwelik, maar dit was ook 'n interkaste-alliansie, so gedurende die wittebroodstydperk het ek myself bevind op Google na die nuwe tradisies en ander ingewikkeldhede van die nuwe van wat ek gedra het. Almal het my geassesseer en ontleed, my 24/7 ondersoek.
'n Periode waaroor ek nog altyd bang was, was toe die ouer geslag twee keer gedurende die jaar 'n weeklange vas ter ere van die familiegodheid gehou het. Ek moes heeltyd seker maak dat my hande vars gewas is en dat elke spesery, olie en sout uit vars blikkies gehaal word en nie uit die gewone blikkies van daaglikse gebruik nie. Een aand het ek my hele lys van die moets en moenies nagegaan en baie trots warm, heerlike kos aangebied. Maar tot my ontsteltenis en skok het ek my skoonma ontstel omdat die oondbak waarin ek die kos bedien het, dieselfde oggend gebruik is om koringchapatis te bêre, so ek moes ideaal gesproke nie die kos daarin bedien het nie.
Dit is toe dat ek besef het ek moes ophou om heeltyd te probeer. Dit was nie gesond en natuurlik nie. Ek het geleidelik begin doen wat natuurlik vir my was. Maak my foute, maar maak ook daarvoor op.
Ek het geleidelik begin doen wat natuurlik vir my was. Maak my foute, maar maak ook daarvoor op.
Soms het ek my kalmte verloor en oorreageer. Eenkeer was ek midde-in 'n verhitte gesprek met my man oor sy irriterende gewoontes en my skoonma het probeer om ons te paai. Maar in die hitte van die oomblik het ek op haar uitgebars en haar amper in trane laat beland. Ek het dit dadelik besef en deur alle ego opsy te sit, het ek my skuld aanvaar. Om my spyt uit te spreek, het haar net nader aan my gebring. Sy het gesien dat my trots nie groter was as my verhouding met haar nie. Terwyl sy die kwaai weergawe van my gesien het, het sy ook erken dat dit vir my maklik was om my verkeerde dade te aanvaar.
Nog 'n keer het my skoonpa ontsteld geraak oor ons wat laat van 'n partytjie af gekom het en dit het my geïrriteer hoekom dit sy bekommernis was. Ek was somber en nie my vrolike self vir die volgende paar dae nie. Hy het ook homself afgesonder en die hele episode het na 'n rukkie vervaag. Ek het egter eers sy gemoedstoestand verstaan nadat ek self 'n ouer geword het en selfs 'n twee minute vertraging in my kind se terugkeer van die skool af kon my mal maak. Alhoewel daardie episode amper drie jaar oud was, het ek onlangs met hom gaan sit en my hart oopgemaak. Ek het daardie storie saam met hom herleef en erken dat ek nou besef hoe ouers vir hul kinders moet voel, maak nie saak hoe oud hulle word nie.
Verwante leeswerk: Lewe met kritiek van die skoonfamilie
My trogge was meestal toe my skoonma ontsteld was dat ek nie hul tradisies so deeglik verstaan het soos een van hul soort sou nie. Dit sou 'n missie word om my ouers en my oor hul gebruike en rituele op te voed en maak nie saak hoeveel beide families probeer het om dieselfde deel van die olifant aan te raak nie, hulle het dit nooit gelyk waargeneem nie. Maar soos die cliché lui, na elke donker stormagtige nag begin 'n helder sonnige oggend.
Ek het begin ophou om te hard te probeer en het gedoen wat ek liefhet. Ek het my groter-as-die-lewe-houding op my mou gehad. Ek het geestige grappe gemaak en almal 'n hartlike lag gegee. Bring die familie bymekaar by spesiale geleenthede, dra gedigte op en organiseer verrassings op verjaarsdae en herdenkings. Ek het besluit om my kreatiewe self in hierdie nuwe wêreld te ontgin. Probeer om die goedheid in elke klein aksie te sien en nie te wag vir iets groots om dinge te kan waardeer nie.
Probeer die goedheid in elke klein aksie raaksien en moenie wag vir iets groots om dinge te kan waardeer nie.
Ek het begin om vir my skoonouers te sorg en hulle lief te hê soos my eie familie. Na 'n rukkie het hulle met my begin identifiseer, my en my doen en late verstaan. My lag waardeer en my uitskel soos hulle eie.
Dis makliker as ons nie elke aksie van hulle as die aksie van ’n skoonouer interpreteer nie. Ons het kompetisie van ander skoondogters, twee in my geval. Maar dan het ons almal ons eie ruimte. Ons drie word aanvaar vir die goeie en die slegte in ons. Dis ’n spel waar jy uiteindelik besef dis glad nie ’n spel nie. My man hoef nie ’n slegte man te wees om te bewys hy is ’n goeie seun nie en andersom. En ek hoef nie ’n bandiet te wees om te bewys hulle kan meer as net my skoonouers wees nie.
Jou bydrae vorm nie 'n liefdadigheidskenking nie . Dit sal Bonobology toelaat om voort te gaan om jou nuwe en opgedateerde inligting te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.
Ja, mens kan nooit tevrede wees in hierdie verhouding nie, want hoe meer perfek ons is, hoe meer jaloers word die ander party. Wees dus jy en doen jy.
Ooreengekom!
Om almal tevrede te stel is 'n moeilike taak!
Ons probeer om onsself te verander en te vorm volgens die familie na die huwelik, maar selfs dan hoor ons een of ander ding van die skoonfamilie. En dan raak ons ontsteld. So, hoekom onsself verander? Wees wie jy is, gee jou liefde en sorg aan almal en geniet dit om jouself te wees!