Mi estis en la naŭa klaso kiam mi vidis lin por la unua fojo antaŭ la domo de mia amiko. Mi ne multe atentis lin. La sekvan tagon, li donis al mi leteron petante min amikiĝi kun li. Post kelkaj semajnoj da ignorado, mi ridetis al li. Vidante mian reagon, li komencis danci sur la strato kaj tiam mi rimarkis, ke mi ankaŭ ŝatis lin. Parimala Jaggesh tiam tute ne sciis, ke ŝi estos kun ĉi tiu viro por la resto de sia vivo.
La letero de Jaggesh kaŭzis ŝtormon
Enhavtabelo
Kiam mi montris lian leteron al mia patro, li tute kontraŭis, ke ni interparolu. Miaj gepatroj pensis, ke temas pri pasio kaj ke ĝi iom post iom malaperos, ĉar mi ankoraŭ estis en la lernejo. Sed ni kutimis babili ĉiutage telefone, kiam mia patro ne estis hejme.
Dum Ganesha Chaturthi, la jaro de mia 10-a klaso, Jaggesh proponis al mi geedziĝon. Li estis 5 jarojn pli aĝa. Li ne estis la fama kannada aktoro, kia li estas hodiaŭ. Mi diris jes. Mi estis certa, ke li estas la ĝusta por mi. Ni decidis registri geedziĝon tiam kaj kiam mi fariĝis 18-jara, por oficialigi ĝin al miaj gepatroj. Do post miaj laboratoriaj ekzamenoj, sub la preteksto iri al diplomiĝa festo, ni iris al la oficejo de la Sekretariejo kaj geedziĝis. Mi estis neplenaĝa, sed la reguloj tiam estis malstreĉaj kaj neniu aĝpruvo estis necesa. Poste ni ambaŭ iris al niaj respektivaj domoj.
Mia geedzeco kun Jaggesh estis malkovrita
Bedaŭrinde, amiko, kiu atestis nian geedziĝon, timegis kaj rakontis tion al miaj gepatroj. Mia patro koleris kaj plendis kontraŭ Jaggesh ĉe la polico.
La polico arestis mian edzon kaj batis lin. Ankaŭ mi estis kondukita al la policejo. Ni devis skribi leteron deklarante, ke ni ne plu kontaktos unu la alian, kaj nur post tio Jaggesh estis liberigita. Mia patro translokigis min al lernejo en Ĉenajo kaj mi devis tuj translokiĝi.
Mi devis resti en Ĉenajo dum unu jaro. Dum tiu periodo ne estis kontakto kun mia edzo. Mi eĉ ne sciis, kion li faras kaj ĉu li ankoraŭ amas min. Homoj pensis, ke ĉi tio estus la fino de la amrakonto de Jaggesh. Koncerne min, mi estis certa pri li kaj ne dubis, ke ni povus reunuiĝi post kiam mi fariĝos 18-jara, do mi simple daŭrigis miajn ĉiutagajn agadojn.
Jaggesh kaj mi havis neniun kontakton
Post unu jaro, kiam mi reiris al Bengaluro, mi vidis Jaggesh ĉe la fino de la strato. Mi ne sciis kiel reagi, sed li nur ekrigardis min, turnis sin kaj foriris. Mi estis tre deprimita, ĉar mi pensis, ke li jam pluiris kaj jam ne ŝatis min. Dum mi sidis plorante en mia ĉambro, knabo ĵetis paperpecon sur la vojon. Konfuzita, mi iris kaj prenis ĝin. Kiam mi malfermis ĝin, mi rimarkis, ke ĝi estis letero de Jaggesh. Li skribis pri ĉiu evento, kiu okazis ekde nia geedziĝo.
Li skribis pri tio, kiel deprimita li estis post mia foriro kaj kiel li pasigis ok monatojn nur plorante. Poste, li decidis ĉesi plori, daŭrigi sian vivon, sed decidis esti preta por okaze ke li renkontus min, kaj skribis ĉi tiun leteron. La letero enhavis liajn kontaktinformojn, por ke ni povu resti en kontakto de tiam. Mia patro veturigis min reen al Ĉenajo tiun posttagmezon, kaj se ne estus pro ĉi tiu letero, mi ne scias, ĉu ni iam ajn denove kontaktus unu la alian.
Kidnapoproceso estis registrita kontraŭ Jaggesh
Tamen, tiutempe mi estis 17-jara kaj miaj gepatroj volis edzinigi min. Kiam mi diris al Jaggesh, li tuj venis al Ĉenajo kaj kunprenis min. Ĉar mi estis ankoraŭ neplenaĝulo, miaj gepatroj prezentis kidnapproceson kontraŭ li kaj habeas corpus-on en la kortumo de Bengaluro. Ni kaŝis nin por postvivi, ĉar la polico povus pafi mian edzon tuj. Mi estis alvokita al la Alta Kortumo de Bengaluro por pruvi, ke mi ankoraŭ vivas. Tie, meze de ĉiuj spektantoj, mi kunmetis miajn manojn kaj petegis la juĝiston permesi al mi resti kun mia edzo. Mi diris al li, ke la sola kialo, kial miaj gepatroj kontraŭis ĉi tiun geedziĝon, estis ĉar li estis kannada kaj mi estis tamila. Estis kultura kaj kasta diferenco. Sed ni amis unu la alian kaj lingvo ne estis baro. Feliĉe, la juĝisto konsideris miajn vortojn kaj donis al ni permeson resti kune.
Sed ni devis aperi en la Ĉenaja Kortumo pro la krima kazo. Ĉar la streĉiĝo estis tre alta en Ĉenajo kaj ni timis, ke niaj vivoj estas en danĝero, ni rekte apelaciis al la Supera Kortumo. Nian kazon en la Supera Kortumo prezidis ĉefjuĝisto Bhagavathi. Ĝenita de la amaskomunikila kaoso, li alvokis fermitan ĉambran kunvenon por revizii nian kazon. Antaŭ ol mi povis eniri, mi vidis miajn gepatrojn. Ili kuris al mi kaj mia patro petegis min reiri hejmen kun ili. Kvankam mi ne povis elteni vidi mian patron plori, mi devis resti forta, ĉar ĉiuj viroj en la familio de mia edzo estis akuzitaj en la kazo kaj se mi ŝanceliĝos en mia deklaro, ili ĉiuj povus esti malliberigitaj. Do mi eniris kaj memfide donis mian deklaron. Mi diris al la juĝisto kiom ni amas unu la alian, kial ni rajtas resti kune eĉ kvankam mi estas neplenaĝulo. Mia edzo eniris post mi, diris al ili, ke li zorgos pri mi kaj tenos min feliĉa sendepende de kiaj luktoj ni devos alfronti. Kortuŝitaj de niaj vortoj, la juĝistoj donis la verdikton favore al ni, eĉ kvankam ĝi estis kontraŭ la Konstitucio.
Parimala kaj Jaggesh iĝas fortaj dum 30 jaroj
Jam pli ol 30 jaroj pasis de kiam ni geedziĝis. Post la verdikto, mi iris loĝi kun li en lia domo. Kvankam la unuaj jaroj de nia geedzeco estis tre malfacilaj, ĉar ni havis nek monon nek iun por gvidi nin, ni lernis multon. Ĝi instruis al ni la gravecon de mono kaj pli. Ni havis multajn prosperajn kaj malprosperajn periodojn en nia geedzeca vivo, sed la amo, kiun ni havas unu por la alia, helpis nin facile alfronti ĉiujn tiujn malfacilaĵojn. Kiam mi rigardas miajn infanojn kaj nepojn, ĝi nur certigas min, ke mi faris la ĝustan decidon tiam kaj mi ne povus esti petinta pli bonan vivon.
(Kiel rakontite al Janani Ravindran)
Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.
Kia mirinda amrakonto!! Bela, @jr.