Li Estis la kolego de ŝia edzo, sed kiu li efektive estis?

Tiel naskiĝas iuj rilatoj,

Kiam la koro estas de amo-ŝirita,

Esti kun la amato estas la brulanta flamo,

Kaj ili ofte kuniĝas sub unu nomo.

En iuj rilatoj ni ne havas influon,

Ĉar ili alvenas nature laŭ nia vojo,

Per naskiĝo, aranĝo aŭ nomu ĝin sorto,

Ĝojo kaj malĝojo, ĉio en la telero.

Tamen kelkaj el la rilatoj estas sennomaj,

Tiu, kiun la socio ne benas,

Sed la partneroj tie ne ĝenas sin,

Kaj ili ofte estas feliĉaj kune.

Tiun matenon, Roma estis nekutime maltrankvila. Ne estis la ideala tago por ŝiaj kutimaj, solecaj matenaj promenoj - la nuba kaj intermite pluveta vetero en Bengaluro estis malhelpa, sed pli ol tio, ŝiaj streĉitaj nervoj ŝajnis malhelpi ŝin efiki eĉ nur iomete. Ŝi ne povis trankviligi sin por sidi dum kelkaj minutoj, teni la spiron dum kelkaj sekundoj kaj fari siajn kutimajn hejmajn taskojn. Kial?

Atendante la kolegon de la edzo

Ŝi baldaŭ atendis vizitanton – vizitanton, kiu supozeble venos kun ŝia edzo por la tagmanĝo. Ŝia edzo, Satish, jam foriris por la foja frumatena kunveno en sia oficejo, sed ne antaŭ ol sciigi ŝin, ke lin akompanos unu el siaj novaj kolegoj hejme por la tagmanĝo.

“Memoru, ke Rajesh aliĝos al ni por la tagmanĝo hodiaŭ,” li diris.

Kaj kiel kutime, li ne ĝenis sin demandi ĉu lia edzino estus ĝenata gastigi iun ajn gaston por lunĉo. La obeemo de Roma estis akceptita trajto en ilia hejmeco, kaj en neegala rilato, Satish, tamen, ne havis tiajn devigojn.

Nun alproksimiĝis tagmezo kaj ŝia domhelpantino foriris por la tago, plenuminte siajn ĉiutagajn mastrumajn taskojn.

„Sinjorino, mi foriras hodiaŭ, kaj morgaŭ mi eble ne venos por labori,“ ŝi kriis antaŭ ol fermi la ĉefan pordon post si. Roma, tamen, ne volis respondi nek ŝajnis aŭdi ion ajn. Tiaj koleratakoj de la ĉambristino ankaŭ ne estis neatenditaj.

Kial la kolego de la edzo maltrankviligis ŝin

Sed kial la simpla vizito de iu ajn konato de ŝia edzo por lunĉi estus kaŭzo de granda maltrankvilo por ŝi? Neniu ŝajna kialo. Ĉu ŝi ne havis tiajn vizitantojn antaŭe - per la socia aŭ profesia kontakto de sia edzo - sufiĉe multajn jam de tempo al tempo? Sed la respondo al tio kuŝas en la okazintaĵoj de antaŭ kelkaj jaroj.

Roma tiam estis studentino en la kolegio - simpla sed alloga mezaklasa knabino el malgranda urbo. Okupita pri siaj studoj, ŝi estis plejparte introvertulo. Ŝi tamen havis sekretan admiranton: iun, kiu ŝteliris, ŝatantajn ekrigardojn al ŝi, pensante, ke tiuj neniam estos rimarkitaj. Sed knabinoj ofte perceptas tion - ĉu ne? Por fari ian impreson sur ŝin, tamen - ŝi estis sinjorino, kiu preferis plejparte resti sola - la komencan alproksimiĝon devis fari la admiranto.

Fine, la knabo kuraĝiĝis, ili ekparolis kaj baldaŭ komencis dividi kajerojn; kaj en unu tia interŝanĝo, la mesaĝo estis transdonita per letero, kiu ankaŭ havis "tiujn tri vortojn", kiuj esprimas ĉion. Roma estis konfuzita; ŝi neniam sciis, ke ŝi povus esti rigardata kiel iu, kiun indas sekvi: tio ja ekscitis ŝin. Ŝi sciis, ke ĝi estis lia manskribo. Sed la ekscito devis esti kontraŭata per konvencia rezonado: ĉu ŝi havis la konsenton de siaj gepatroj por sekvi ĝin? Ŝi ankaŭ estis tiu obeema filino, kiu ne volis embarasi siajn gepatrojn. Sed ŝi ja havis kompatan flankon por la knabo.

Ŝi decidis esti la obeema filino

Do la adiaŭa noto, kiu foriris de Roma, legis: “Iuj sentoj, kvankam kontraŭ la deziro de la koro, ne povas esti reciprokitaj. Verŝajne ĝi atendas pli taŭgan tempon kaj cirkonstancojn.” Kaj dum ŝi metis tiun paperpecon inter la paĝojn de la kajero, ŝiaj okuloj pleniĝis per larmoj de senhelpeco. Kaj la noto estis malsekigita per ŝiaj larmoj, kaj tiel kelkaj paĝoj de la libro.

“Mi atendos ĝis la tempo kaj cirkonstancoj nin kunigos,” estis la respondo de ŝia admiranto.

Ŝiaj gepatroj fine edzinigis ŝin. Devenante de konservativa familio kaj estante la sola filino de siaj gepatroj, ŝiaj kriterioj por eventuala fianĉo nek estis petitaj nek ŝi estis kuraĝigita havi ian ajn inklinon pri tia afero.

La plej bona matĉo tamen ne estis la plej bona

“Ni serĉos la plej bonan partneron por vi,” ŝiaj gepatroj kutimis diri al ŝi certigante.

“Kaj kian paron ili trovis!” ŝi pensis kun angoro, kiam ŝi estis sola.

“La tiel nomata bona, establita familio; la ulo kun deca laboro kaj solida financa fono — tio gravas por miaj gepatroj — kaj nur tio,” ŝi diris al si.

“ Ĉu tiu amo kaj kompreno, la sopiro esti dezirataj kaj aprezataj, respektataj, validas por nenio?” ŝi demandis al si dolore.

Ŝi trovis sian amon en la reto

Ŝi neniam estis tiu, kiu ĉiam estis algluita al la interreto, nek ŝi estis papilio en sociaj retoj, kiu tenis sin viva en tiaj retejoj, ĝisdatigante sian statuson, "ŝatante" kaj komentante pri aliaj. Sed ŝi ja havis konton, kaj de tempo al tempo ŝi rigardis ĝin. La sola profilo, kiun ŝi ofte rigardis, estis tiu de ŝia admiranto el ŝia universitato. Li nun loĝas en la sama urbo kiel ŝi. Kaj nun, kiam ŝi estis en malfeliĉa geedzeco, ŝi sopiris sentojn pli subtilajn kaj sentojn pli zorgemajn. Ŝi aldonis lian numeron al siaj kontaktoj en sia telefono, sed rezistis sin sendi mesaĝon al li per la mesaĝila aplikaĵo. Sed ĉiufoje, kiam ŝi vidis lin interrete, ŝi ekscitis; vidi lin eksterrete alportis seniluziiĝon. La penso pri sendado de mesaĝo, tamen, igis ŝian koron bati.

“Ne! Kiel mi povas fari tion? Mi nun estas edziniĝinta kaj provas kontakti iun, por kiu mi iam havis sentojn. Tio ne estas bone,” ŝi sin retenis.

Ŝi lasis mesaĝon

Sed unu tagon, montrante maloftan kuraĝon, trovinte lin eksterrete (verŝajne sendi al li tekstmesaĝon kiam li estis enrete postulus tro da kuraĝo por ŝi), ŝi lasis nur koncizan mesaĝon:

“Kiel vi fartas? Romao ĉi tie.”

Sed tuj kiam la mesaĝo estis sendita, ĝi ekigis momentojn de maltrankvilo en ŝi.

“Mi ne estos senpacienca vidi lian respondon, aŭ se li entute respondos,” ŝi diris al si kun decido, kiun ŝi sciis eble ŝanceliĝos.

Pasis ĉirkaŭ tri tagoj de kiam la mesaĝo estis sendita. Ŝi abomenis sin kiam ajn ŝi kontrolis ĉu li estas enrete — tamen ŝi ne povis ne fari tion. Tiu ĉi sinkroniga sento trovi absolute neniun komunikadon de li fariĝis neeltenebla, preskaŭ turmenta.

Kaj subite, ĝuste kiam ŝi sidiĝis en sia seĝo, ŝia telefono vibris. Kun la koro batanta forte en la orelo, ŝi malŝlosis sian telefonon kaj rigardis la ekranon. Fine! Ĝi estis lia mesaĝo.

Sed kiam ŝi malfermis ĝin kaj legis ĝin, ŝi preskaŭ ĉesis spiri. Ŝi ne sciis ĉu li ŝercis aŭ ne. Kio estis ĉi tio?

La mesaĝo diris:

"Mi fartas bone; mi esperas vidi vin ĉi-semajnfine ĉe la tagmanĝo, ĉar mi estas invitita de via edzo."

Ŝi sidiĝis, pripensante maltrankvile, kaj konkludis, ke li eble eksciis el ŝia socia retprofilo (kiu havis ŝiajn geedziĝajn fotojn), ke la persono, kun kiu ŝi nun estas edziniĝinta, estas tiu, kiu invitis lin al lunĉo. Hodiaŭ estas tiel facile scii multon pri via konato sen devi multe peni demandi. Krome, li povus facile kontroli tion kun ŝia edzo, kiu estas kolego.

Kiam iliaj okuloj renkontiĝis…

Do, nervoza romao fine devigis sin malfermi la pordon kiam la vokanta sonorilo vekis ŝin el tranco de angoro. Ŝiaj manoj tremis dum ŝi malfermis la pordon kaj poste ŝi malrapide levis siajn okulojn, humile sed atendeme, por rigardi la vizitantojn ĉe la pordo.

Kaj tie malantaŭ ŝia edzo staris Rajesh, ĝuste la persono, kiun ŝi tiel bone konis, kaj iliaj okuloj renkontiĝis nelonge, kvazaŭ ili sopirus rigardi unu la alian, antaŭ ol ambaŭ rapide mallevis siajn palpebrojn, ĉar la mallonga rigardo vekis multajn memorojn.

Ili baldaŭ sidiĝis en la salono por babili. Tamen, plejparte Satish parolis, ĉar la ceteraj du personoj estis plejparte mutaj aŭskultantoj kaj ŝajnis ekstreme maltrankvilaj. Kaj kiam la antaŭaj amantoj hazarde vidis unu la alian, ekestis subpremita sparko, sed ne por ke Satish rimarku.

Kial li ne estis edziĝinta?

Tuj kiam ili iris al la manĝotablo, dum Roma aranĝis la tagmanĝon, Satish diris:

“Roma, ĉu vi scias, mi eksciis, ke Rajesh ankoraŭ ne estas edziĝinta, ĉar li ankoraŭ kredas, ke lia iama kolegia flamo revenos al li?”

Ŝi rigardis Rajesh-on; li tuj mallevis la okulojn.

“Kiel tute malsaĝaj kaj senespere optimismaj estas ĉi tiuj amantoj,” Satish diris, eksplodante en histeria rido.

“Rigardu min,” li diris fanfaronante pri si, “mi estis kun kelkaj virinoj en mia vivo, sed neniam mi lasis tion influi min; kaj fine kiam mi edziĝis, mi elektis aranĝitan edzinon por trovi hejmecan edzinon.”

Roma kaj Rajesh rigardis unu la alian; Roma humiligita.

La tagmanĝo bone pasis

“Kvazaŭ mi estas ĉi tie nur por plenumi lian celon, kaj mi ne havas propran elekton,” ŝi pensis al si.

Sed ke ŝia edzo malofte zorgis pri ŝiaj sentoj estas la kompreno, kiun ŝi akceptis dum la du jaroj de ilia geedzeco. La tagmanĝo estis konsumita ĉefe dum diskuto pri oficeja laboro, en kiu la du viroj estis la partoprenantoj kaj Roma estis la kvieta, neinteresita aŭskultanto. Rajesh, tamen, estis la multe malpli bruema el la du, ĉiam konscia pri la ĉeesto de Roma.

Kaj siatempe, duonhoron post la tagmanĝo, Rajesh adiaŭis siajn gastigantojn.

Kie estis Romo?

Monaton poste, post kiam Satish revenis de la oficejo vespere, la alvokon de Roma ne respondis. Li malfermis la pordon per la ŝlosilo, kiun li ĉiam konservis en sia oficeja sako.

“Kien certe iris mia edzino je ĉi tiu horo de la tago?” li pensis nelonge.

“Ŝi ne havas parencojn aŭ amikojn ĉi tie, do ŝi certe iris al la merkato por aĉeti nutraĵojn, kien alie?” li diris al si kaj ridetis mallonge dum li sidiĝis sur la sofo, fermante la okulon. Sed horo pasis kaj ankoraŭ neniu signo de ŝi. Provante atingi ŝin per ŝia poŝtelefono, li ne sukcesis, ĉar ĝi estis malŝaltita. Li tiam leviĝis por preni botelon da malvarma akvo el la fridujo, kaj preninte ĝin, liaj okuloj falis sur paperon gluitan sur ĝin, kiu legis:

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.