Kiam mi vidis mian kunloĝantan koramikon amori kun iu alia en nia lito

(Kiel rakontite al Stotropama Mukherjee)

Malfermaj rilatoj venas kun siaj propraj defioj. La reguloj nek estas fiksitaj nek ili estas la samaj por ĉiu paro. Krome, la rilatekvacioj ŝanĝiĝas kaj modifiĝas pro pluraj faktoroj. Aĝo kaj matureco, de la rilato kaj la koncernaj homoj, ludas gravan rolon en la konservado de tiu ekvilibro. La okazaĵo, kiun mi rerakontos ĉi tie, okazis, laŭ mia kompreno, tre frue en ilia rilato. Titir kaj Indra estis en la tria jaro de sia decide eksperimenta kunvivanta malferma rilato.

Mi ankoraŭ estis studento kaj Indra ankoraŭ laboris kiel sendependa kunlaboranto. Ni komencis loĝi kun liaj gepatroj kaj nia dormoĉambro estis nia mondo. Nia dormoĉambro estis ne nur loko por dormi kaj amori, sed ankaŭ la sola loko kie ni povis esti ni mem. Tie ni povis aŭskulti muzikon per nia gramofono, danci laŭ gaja muziko, trinki se la okazo postulis, eĉ rolludi de tempo al tempo.

Post forlaso de la hejmo de miaj gepatroj, mi konstruis mian vivon ĉirkaŭ tiu ĉambro, kiu estis la niĉo, kiun mi kunhavis kun Indra kaj Indra sole. Mi ŝanĝis la kurtenojn, rearanĝis la meblojn, aldonis glumarkojn "brilantajn en la mallumo" por marki ĝin kiel mian propran. Por mi, ĝi estis sekura rifuĝejo, rifuĝejo en ĉi tiu kaosa mondo, konstanto, al kiu mi povas reveni hejmen. Sed mi forgesis, ke ŝanĝo estas la sola daŭreco.

La eventoplena tago

Mi memoras la tagon klare. Mi havis lecionojn matene. Indra ankoraŭ dormis kiam mi vekiĝis kaj komencis prepariĝi por eliri. Mi ridetis al Indra, dum li ridetis dormante. Li ankoraŭ faras tion nun. Kiam mi estis preta eliri, mi grimpis sur la liton kaj sur lin. Mi bezonis mian adiaŭan kison, riton, kiun ni evoluigis dum ni komencis vivi kune. Li malfermis siajn okulojn kaj ŝafe cedis al mia kiso. Mi plendis pri lia matena spiro, kiu estis nur mia timemo.

“Kiam vi revenos?” li demandis.

„Baldaŭ, tuj post la tagmanĝo,“ mi diris.

Mi trairis miajn lecionojn facile. Ni devis iri spekti filmon kun amikoj tiun vesperon kaj mi daŭre pensis pri ĝi. Post la lecionoj, mi iris manĝeti kun miaj amikoj. Mi ne povis atendi por senkulpigi min de tie kaj kuri hejmen, kion mi fine faris. Mi prenis la plej rapidan vojon hejmen, volante pasigi iom da kvalita tempo kun Indra antaŭ ol ni iros al la kinejo.

Rilata legado: Gvidilo pri supervivo: Kion fari kaj kion ne fari dum kunvivado

La dormĉambra pordo estis ŝlosita

Sed kiam mi atingis hejmon, mi trovis la dormĉambran pordon ŝlosita de interne. Tio estis nekutima. Mi kutime ŝlosis la pordon kiam mi estas interne, sed neniam Indra. Tra la fendo en la pordo, mi vidis ilin. Mia koramiko kaj la alia knabino implikiĝis en intima pozicio. Mi estis fascinita de la vido. Ĉu ĉi tio vere povus esti... mia ĉambro, mia lito? Mi staris tie silente kaj rigardis iliajn korpojn moviĝi pli proksimen unu al la alia. Estas ia beleco en du korpoj moviĝantaj ritme kune en harmonio kun deziro kiu transcendas posesivecon kaj egoismajn pensojn. Mi ne povis deturni la rigardon. Mi lasis ĝin flui dum kelkaj minutoj, dum mi staris tie nekapabla decidiĝi. Brulis en mia menso la demando "Kiam vi revenos?"

Subite, mi ĵaluzis. Ĝis nun, mi ne scias ĉu mi ĵaluzis pri kunhavigo de Indra aŭ la ĉambro, kiu signifis la mondon por mi. Sed mi sciis, ke mi ne povus vivi kun mi mem se mi lasus ĉi tion daŭri kaj atingi sian pinton. Do mi faris iom da bruo. Mi igis ĝin ŝajni kvazaŭ mi ĵus alvenis. Mi vokis lian nomon kaj demandis kie li estas.

Daŭris iom da tempo por ke li malfermu la pordon. Li, siavice, komence ŝajnigis, ke li ne aŭdis min. Li eliris el la ĉambro por paroli kun mi, mi supozas, por doni al ŝi tempon revesti sin. Poste li diris ion ĝeneralan, kiel "Kiel estis viaj lecionoj", aŭ "Kion vi manĝis por tagmanĝo?" aŭ ion similan, mi vere ne memoras. Mi nur rigardis lin kaj diris, "Mi vidis" kaj poste ridetis, kiam mi vidis lin videble embarasita.

Ni ĉiuj estis civilizitaj

Mi faris la logikan aferon. Mi eniris la ĉambron, komencis paroli al la knabino senĝene. Ŝi ne rigardis min en la okulojn. Do mi ofertis al ŝi teon kaj ni tri trinkis nian trinkaĵon en mallerta silento. Mi vokis taksion por ke ŝi iru hejmen. Mi faris ĉion tion provante kalkuli kio okazis en mia menso. Daŭris iom da tempo, eĉ tagojn, por kompreni ke mi vere ne havas problemon kun tio. Sed vidi ilin per miaj propraj okuloj, precipe en mia ĉambro, ja dereligis miajn konvinkojn por minuto, mi devas konfesi.

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.

Vidu Nian Redaktan Procezon

Renkontu Nian Revizian Komitaton

Kunhavigi Rimarkojn

Kia estas via reago?

×

helpema Raporti Eraron aliaj

submetiĝi