Hulle sê liefde kan blom op die mees onverwagte plekke. Vir my was dit te midde van die gekletter van gewigte en die ritmiese gegons van trapmeule by my plaaslike gimnasium. My passie vir fiksheid het nie net daaroor gegaan om in vorm te bly nie; dit was 'n leefstyl, 'n bepalende deel van wie ek is. Min het ek geweet dat hierdie einste passie my na die man van my drome sou lei.
Subtiele Skaamte, Blywende Impak: Hoe Familie-opmerkings My Selfbeeld Gevorm Het
INHOUDSOPGAWE
Dit is belangrik om die impak van subtiele skaamte te erken en aktief te werk aan die kweek van selfdeernis en gesonde selfbeeld. Om ondersteuning van vertroude vriende, terapeute of ondersteuningsgroepe te soek, kan ook ongelooflik voordelig wees in die genesing van die gevolge van hierdie ervarings.
- Geïnternaliseerde Kritiek: Subtiele skaamte kan lei tot geïnternaliseerde negatiewe oortuigings oor jouself, wat 'n konstante gevoel van ontoereikendheid en self-twyfel skep.
- Vervormde liggaamsbeeld: Konstante ondersoek en kritiek kan bydra tot 'n verwronge persepsie van 'n mens se liggaam, wat lei tot liggaamsontevredenheid en selfs wanordelike eetpatrone.
- Vrees vir oordeel: Individue wat subtiele skaamte ervaar het, kan 'n verhoogde vrees vir oordeel ontwikkel, wat hul selfvertroue en vermoë om hulself ten volle uit te druk, beïnvloed.
- Moeilik Stel grense in: Dit kan moeilik wees om grense met familielede te stel, veral as hulle van jongs af 'n belangrike rol gespeel het in die vorming van jou selfbeeld. Dit kan lei tot voortdurende emosionele nood en 'n gevoel van magteloosheid.
- Onbedoelde Skade: Familielede beoog dalk nie om blywende skade met hul opmerkings te veroorsaak nie, maar terloopse opmerkings oor gewig, voorkoms of keuses kan mettertyd ophoop en 'n diepgaande impak op selfbeeld hê.
Verwante leeswerk: Probleme met Gay Liggaamsbeeld wat Voortspruit uit die Vrees om Nie Geliefd Te Word Nie
Dit was nie vetsug nie, maar ek was 'n bietjie oorgewig; iets wat my familiebande my nooit laat vergeet nie.
Dit het alles begin met "erokom mota manush kk biye korbe? (Wie sal met 'n vet vrou soos jy trou?)”. Ek het oorweeg om gimnasium toe te gaan. My suster was 'n duim korter as ek, maar in 'n goeie vorm. Ek het vet arms gehad (volgens my maasi), groot bhuri (maag) en skouers soos dié van 'n man (My pa se kant het breë skouers gehad wat ek geërf het, so hoe is dit my skuld?) Basies, ek het nie 'n ideale lyf vir 'n hubare meisie gehad nie. Ek het vir hulle gelag, want ek het geen voorneme gehad om te trou totdat iemand my na die mandap sou sleep en my met 'n geweer dreig nie. En omdat die gee van lesse oor liggaamsbeskaming vir die familie my naweek sou in beslag neem, het ek beleefd gemaak of ek vir my lyf lag.
Rondom my tweede jaar op universiteit was ek gemotiveerd om gewig te verloor
Die rede is tweeledig: Eerstens het ek een fraktuur in my been in my eerste jaar van kollege opgedoen, die ligament van dieselfde been in die tweede geskeur en my enkel twee keer in dieselfde jaar gedraai. Dit is 'n bekende feit dat sodra jy jou been seergemaak het, jy geneig is om aan te hou om jou enkels te draai of dieselfde been seer te maak omdat dit 'n bietjie swak word. Ek is deur die dokters aangeraai om te oorweeg om 'n bietjie gewig te verloor, nie omdat ek vet was of enigiets nie, maar omdat die verlies van 'n paar pond die druk van my bene sou verlig.
Wat begin het as 'n "Op dokter se advies"-soort ding, het gou ontwikkel in iets wat ek geniet het om te doen. Die eerste week en 'n half was 'n marteling vir die liggaam, maar toe ek eers in die vloei van dinge beland het, het ek 'n hunkering daarna ontwikkel.
Gimnasium het pret geword
Dit was lekker om in 'n temperatuurbeheerde kamer te sweet en te hardloop. My lyf het ligter gevoel en daar was geen skuldgevoelens betrokke by die eet van sjokolade oor naweke nie. Nie dat ek omgegee het nie, maar die familie het dit ook begin raaksien. “Patla hoye gehish onek (jy het soveel dunner geword as voorheen)” – was die herhalende gesegde. Niemand het omgegee dat ek nou fikser was, beter geëet het en beter stamina gehad het nie.
Na 'n paar maande van herhalende oefening, toe die ekstra kilogramme sigbaar gedaal het, het ek gevoel ek moet iets meer buigsaams probeer. Joga? Pilates? O, Karate. Krygskuns het gelyk na 'n goeie manier om die verdedigingstelsel teen potensiële bedreigings op te kikker. So, ek het soggens gimnasium toe gegaan, joga na kollege en saans 'n karateklas naby Ballygunj gehad. Was ek 'n bietjie obsessief oor fiksheid en oefening? Nee, dit was meer asof ek intense oefening nodig gehad het, want dit het my 'n gevoel van doel en bemagtiging gegee.
“Fiksheid gaan nie net oor fisiese gesondheid nie; dit gaan oor die vind van 'n gemeenskap en verbintenis.”
In my eerste week daar, toe ek pas die basiese karate-vaardighede geleer het, het ek begin besef dat dit nie my gewone hardloop-op-die-trapmeul-soort ding was nie. Dit het groot fokus en geduld vereis. Om die verstand sowel as die liggaam te oefen, was 'n belangrike deel. Ek was, om die minste te sê, slordig. Ek was nie tevrede nie. Daarom het ek daarmee opgehou en by gimnasium en joga gebly.
Halfpad deur die stadium van ophou-karate, het ek daar gesit en notas gemaak vir 'n referaat wat ek vir die universiteitsjoernaal geskryf het terwyl ek kinders dopgehou het hoe hulle weghardloop. Toe het ek dit heeltemal opgegee en dit met hardloop in die aand verruil.
Verwante leeswerk: Wie gee om vir regverdigheid?
Een mooi aand by die gimnasium na my hardloop, sien ek 'n bekende gesig opkyk van sy ken-op.
Ek het geglimlag. Miskien is hy 'n gereelde persoon. Miskien is hy 'n griezel. Hy was egter in 'n goeie vorm.
Ons het gedurende die volgende week blikke uitgeruil, maar ter wille van God kon ek nie onthou waar ek hom gesien het nie. Hy het 'n week en 'n half later my gedagtevrae beantwoord.
“Jy was in dieselfde aand in Karate-klas. Hoekom het jy opgehou?”
“Botsing van belange”, het ek gelieg.
“Dit was te gefokus vir jou, nè?”
Ek het geglimlag. “Miskien.”
Dit was die omvang van die gesprek, waarna ons albei teruggekeer het na ons onderskeie roetines.
Dit blyk dat ons dieselfde metro op pad terug geneem het.
En boonop was hy 'n super gawe mens. Hy het selfs ingestem om my te help om my fiksheidsvraestel te skryf. Wel, hy en sy broer, wat 'n afrigter by 'n gimnasium was. Anwesh was 'n wonderlike ou – die hele pakket – gaaf, sjarmant, behulpsaam en altyd gereed om alkohol op 'n beperkte manier te gebruik. In 'n ander tydlyn sou hy 'n wonderlike man gewees het om mee uit te gaan; as hy net hetero was.
Nou, twee jaar later, het ek 'n ordentlike fiksheidsverhaal gepubliseer in my universiteitsjoernaal, 'n goeie vriend wat ek by die gimnasium ontmoet het en 'n afrigter-kêrel.
Dit blyk dat Anwesh se broer hetero is en ons chemie was onvatbaar van die oomblik dat ons ontmoet het om my referaat te bespreek.
Gimnasiums – bring mense nader sedert onheuglike tye!
Vrae & Antwoorde
1. Is dit oukei om 'n fiksheidsfetisj te hê?
Ja, om voorkeure of belangstellings in sekere fisiese eienskappe te hê, is heeltemal normaal solank dit nie skadelik of obsessief raak nie.
2. Kan 'n verhouding gebaseer op 'n fiksheidsfetisj volhoubaar wees?
Dit kan wees, maar dit vereis oop kommunikasie en wedersydse respek. Beide vennote moet voel dat hulle bo en behalwe hul fisiese voorkoms gewaardeer word.
3. Wat as my maat se fiksheidsvlak mettertyd verander?
Dit is belangrik om te onthou dat liggame deur die lewe verander. Fokus op die handhawing van 'n ondersteunende en aanvaardende omgewing waar beide vennote gemaklik en geliefd voel, ongeag skommelinge in fiksheidsvlakke.
Harde Gedagtes
My fiksheidsreis het nie net oor fisiese transformasie gegaan nie; dit het gegaan oor die ontdekking van my eiewaarde, die verskuiwing van my grense, en uiteindelik die vind van liefde op 'n onverwagte plek. Dit het my geleer dat die nastreef van jou passies tot pragtige verbindings kan lei, en dat die mees vervullende verhoudings soms op die mees onverwagte maniere blom.
Om my fiksheids-"fetisj" te omarm, het nie net my liggaam gevorm nie, maar ook gevorm. my lewe, deure oopmaak vir liefde, selfvertroue en 'n lewendige gemeenskap. Moet dus nie bang wees om jou passies na te jaag nie, selfs al lyk dit onkonvensioneel. Jy weet nooit wie jy langs die pad kan ontmoet nie, en watter positiewe impak dit op jou lewe kan hê.
Hoe om jouself en jou liggaam lief te hê, ongeag die samelewing
Gaan jy met 'n introvert uit? 10 maniere waarop introverte hul liefde vir jou wys
9 maniere om te hanteer as jou maat jou in die openbaar kritiseer
Jou bydrae is nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie skenkingDit sal Bonobology toelaat om aan te hou om nuwe en opgedateerde inligting aan jou te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.
Cupido Gimnasium. Liefde vind sy pad deur enigiets en oral voel dit goed om dit te lees. En ja, soos elke ander wonderlike storie, is dit uiteindelik opwindend. Whoa!
Toe ek op universiteit was, het ek dikwels gehoor "sy het 'n ou in die gimnasium gevind en nou gaan hulle uit". En selfs ek het daaraan gedink om by die gimnasium aan te sluit om iemand uit te gaan, maar my geluk was regtig sleg, ek het niemand gevind nie :P.
Maar ja, as jy die bogenoemde storie lees, lyk dit waar, wanneer jy gereed is, kry jy die regte een vir jou!