La graveco de bruligi pontojn post disiĝo

Diskonigi la amon

Estas tre grave bruligi viajn pontojn kiam romantikaj rilatoj mortas. La vivo ja pluiras. Sen la malnova bagaĝo estus la plej bona maniero pluiri. Estas vere, ke vi havas mil manierojn spionumi viajn eks-partnerojn. Facebook oficiale deklaris, ke la famaj "Ses gradoj da apartigo" nun ŝrumpis al 3.57. Ekzistas ankaŭ aliaj manieroj, ĉar vi havas la numeron de via eks-edzo/partnero en via telefono, la ebleco kontroli lian/ŝian WhatsApp-profilbildon ja ekzistas . Komunaj amikoj ankaŭ povas eble alporti iom da brulcerbo en la formo de nepravigeblaj rememorigoj el niaj komunaj pasintecoj. Kvankam mi rezistis multan spionumadon kaj estis memfida, ke mi pluiris kiel reĝo, ĝi evidentiĝis.

Por mi, ĝi tagiĝis unu tagon kun koŝmaro. Laŭvorte. Estis ĉirkaŭ la sepa matene. Mi havis strangan koŝmaron, kiu skuis min vekiĝinta, tute ŝvita en malvarma vintra tago. Mi memoris ĉiun peceton de ĝi klare, kaj mi skribis tion, kion mi ĵus vidis, kiel skizon sur mia telefono, trinkis iom da akvo kaj dormis denove.

Mi relegis ĝin vespere kaj sentis ĝian pezon, kaj la profundecon, kiun ĝi implicis. Transiro al la koŝmaro - mi promenas en la parko, kie mi pasigis la plejparton de mia infanaĝo, ludante. Evitante la homojn, kiujn mi konas, kiuj promenis ĉe la rando de la parko, mi iras al la interno - al la arbo en la centro, pli kaj pli rapide. Mia koro rapidas. Mi komencas kuri; eskapi ĉiujn vizaĝojn, kiujn mi konas. Mi kuras sur dornojn, plurajn el ili, lamas, saltas kaj saltas ĝis mi ne plu povas elteni. Mi haltas, anhelante kaj spiregante, tenante la sangantan kruron. Mi vidas, ke la kruro ne nur sangas, sed ĝi ankaŭ havas longan maldekstran bandaĝon, verŝajne flegantan similajn vundojn. Mi malvolvas la bandaĝon, kun korbatado al nova pinto. Mi vidas, al mia malvarmiga surprizo, ke ĉiuj jaroj da "enboteligita" bandaĝo nenion resanigis. Mi vidas mian piedon tute putra, kun nur la skeleto restanta! Penso ekestas en mi, ke ĉi tio devus esti tuj amputita. Ĉi tiu "parto" de mia interno, kiu fariĝis neriparebla. Ĝi ankaŭ, strange, alportas senton de paco. La konscio ... Tranĉu! Tiam mi vekiĝis, por noti ĉion!

Multnombraj signifoj rapidas al mia kapo, kaj la plej prudenta el ili evidentiĝis el mia kompreno pri la strukturo de ĉi tiu sonĝo - ke la kruro estis nur reprezento de mia mensa parto - la memoro - kiun oni devas fortranĉi. Amputo, kompreneble, bezonas fermkudron, ĉu ne? Do, mi profunde pensis: kion mi faru? Ĉu estas io, kio ankoraŭ kaŝiĝas interne? Indigno? Ne. Kulpo? Jes. Ĉu mi pardonpetu ? Jes. Do, mi iris al ŝia loko - por pardonpeti al ŝi kaj ŝia familio pro la doloro, kiun mi kaŭzis, pro la kverelo, kiu okazis, kaj kio finfine rezultigis nian disiĝon. Mi grimpis malrapide, supren laŭ la ŝtuparo al la dua etaĝo. Pasis kvin jaroj. La koro batis kiel freneza. Mi sentis min kapturna. Kolektante mian tutan kuraĝon, mi sonorigis. Denove surprizo - ĉar alia persono respondis la pordon, dirante, ke ili ne scias, kie estas la antaŭaj loĝantoj nun. Sed ŝi donis al mi la numeron. Mi prenis ĝin kaj eliris.

Rilata legado: De feliĉa geedzeco ĝis regeedziĝo - kortuŝa vojaĝo de virino

Survoje reen, mi telefonis al la numero. Mia koro denove rapide batis. Ŝia patro respondis. Mi parolis trankvile: "Vi devus memori min. Mi telefonis por denove peti pardonon. Mi scias, ke ŝi bone loĝas en iu urbo eksterlande. Mi ne plu ĝenos vin, mi promesas. Ĉi tio estas por malplenigi mian menson. Ĉi tio estas por diri, ke mi petas pardonon. Mi volas, ke ŝi estu feliĉa por ĉiam." Mi ĉesis telefoni sen atendi respondon. La sekvan paŝon antaŭen, mi sentis min kvazaŭ mi naskiĝis nova, kun freŝa menso, sen ŝarĝo. Mi dankis mian revon. La povo de la subkonscio ĝi estas!

20 Amuzaĵoj Farendaj Post Disiĝo!

Kiam mia disiĝo kondukis min al ekstrema seksa frustriĝo

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.