Rilato kun Bopatroj: Mi timis mian bopatron ĉar…

Se Mogambo kaj Gabbar Singh estus realaj homoj, eĉ ili timus mian bopatron. Mi ne sciis la signifon de la vorto "Socerafobio" ĝis mi renkontis lin. Mi ne sciis, ke ĝi signifas timon al bofamilianoj. Nek mi sciis, ke bofamilianoj povas kaŭzi angoron ĝis mi renkontis la patron de mia fianĉo.

(Kiel rakontite al Sanjukta Das)

Kiel kondutis miaj bofamilianoj antaŭ la geedziĝo

Kiam mia koramiko fariĝinta fianĉo invitis min tagmanĝi kun siaj gepatroj, mi kompreneble estis ravita. Mi ne sciis kiel miaj bofamilianoj traktus min antaŭ la geedziĝo, sed mi atendis, ke ili estu afablaj kaj dolĉaj same kiel mia edzo.

Sed lia patro montriĝis esti ĝuste lia malo. Kiam oni prezentis min al li, salutis min la plej stoika persono, kiu rigardis min super siaj dikaj legokulvitroj kaj diris fervoran "Saluton". Mia fianĉo diris al mi, ke liaj gepatroj estas trankvilaj homoj, sed tiu saluto simple konfuzis min.

Mi etendis la manon por tuŝi liajn piedojn, sed li skuis la kapon kaj anstataŭe provis manpremi. Mi sentis mian manon malvarmiĝi kaj liaj manoj estis varmaj, male al lia esprimo. Estis kiam mia bopatrino eniris kaj salutis min, ke mi eliris el mia frostiĝo. Ŝi enkondukis min enen kaj ni ekparolis. La bopatro foje envenis por aliĝi al la konversacio, sed tute ne provis komenci unu kun mi. Mia baldaŭa bopatrino plendis pri lia malĝentileco. Malĝentileco? Mi trovis lin vere timiga.

Konsiloj por konstrui rilaton kun mia bopatro 

Mia fianĉo komprenis miajn sentojn kaj demandis, kiel mi ŝatas lian patron. Mi diris al li, ke li estas simpatia viro. Li ridetis kaj diris al mi, ke multaj homoj timas lin. "Sed vi ne timas lin, ĉu ne?" Mi respondis: "Ne, ne. Kial mi timus?"

Li klarigis kiel lia patro, estante eks-militisto, estis ekstreme strikta. Li neniam trinkis, festis aŭ societumis. Mia bopatro apartenis al la tipo, kiu neniam vere ridetis aŭ parolis multe.

Sed li diris, ke lia patro ne estis malbona, nek havis sintenon, kaj li havis neniun ŝajnon. Li estis nur tia, kia li montris sin esti. Li abomenis babiladojn.

Liaj konsiloj pri rilatkonstruado pli timigis min. Mi ne povis trovi manieron ridetigi mian bopatron.

Mi scivolis, kia estos mia vivo post la geedziĝo 

Kompreneble, dum la sekvaj kelkaj monatoj, mi ĉeestis la geedziĝon kaj bapton de la kuzino de mia fianĉo, kaj mi ruze certigis, ke mi ne faru vidan kontakton kun la timata bopatro. Mi faris la necesan "saluton, saluton" kaj tio estis ĉio. Montriĝis, ke la plej multaj infanoj en la familio timis lin. Sed iam post la ceremonio, mi vidis lin preni grupon da kuzoj al la plej proksima ĉokoladbutiko kaj aĉeti por ili kelkajn. Ĝi estis dolĉa gesto, sed kompreneble lia sulko estis profunde enradikiĝinta en lia vizaĝo kaj li apenaŭ ridetis.

I estis ŝokita de la konduto de miaj bofamilio

En miaj fruaj jaroj de mia fianĉiĝo, mi memoras lin iam kriante sakraĵon dum spektado de futbala matĉo. Dum mia bopatrino riproĉis lin atenti sian langon, li rigardis min impertinente kaj ridetis de orelo al orelo kaj poste mordis sian langon geste, ke li faris ion malĝustan. Tio estis la plej dolĉa afero, kiun mi iam vidis iun fari.

Li ridetis kiel adoleskanto kaj reiris al spektado de la ludo. Li demandis al mi, kiun teamon mi ŝatas, kaj mia respondo igis lin rideti eĉ pli. Skuante miajn manojn, li diris: " Haat h milaa lo, beti . Real Madrid tute." Li nomis min beti . Mi estis ŝokita.

Mia bopatro montriĝis esti la malo de tio, kion mi atendis

Kompreneble, mia opinio pri li ŝanĝiĝis kiam mi estis enregistrita en la hospitalon pro dengo kaj li sidis ekstere dum miaj gepatroj kaj fianĉo parolis kun la kuracistoj kaj prizorgis la raportojn kaj fakturojn. Li rifuzis foriri dirante " Ĉu vi bezonas helpon?" kaj certigis, ke mi ricevu mian manĝaĵon kaj medikamentojn ĝustatempe. Kiam la flegistinoj iom malfruis en kontrolado de mi, li kuris ĉirkaŭe kaj petis flegistinon kontroli miajn vitalajn signojn. Dume, la stoika esprimo sur lia vizaĝo ne ŝanĝiĝis, nek li eldiris multajn vortojn.

Sed mi komprenis, ke li ne bezonis rideti aŭ paroli. Li estis tie por mi kiam mi plej bezonis lin. Tio estis la sola grava afero.

Ili estas la plej bonaj bofamilianoj

Ses jarojn poste, mi edziniĝis al mia fianĉo kaj ni loĝas en Andheri en Mumbajo. Miaj bofamilio vizitas min kaj mi ankoraŭ iom timas mian bopatron . Sed miaj ĝemelaj knaboj amas sian avon kaj ĉiun vesperon li prenas la knabojn kaj aĉetas por ili dolĉaĵojn. Neniu kuraĝas diri al li ne doni al ili tro multajn dolĉaĵojn. Ĉar li nur rigardus kolere ĉiun, kiu kuraĝus fari tion.

Sed tiuj, kiuj bone konas ĉi tiun timigan viron, scius, ke lia koro estas farita el oro.

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.

Vidu Nian Redaktan Procezon

Renkontu Nian Revizian Komitaton

Kunhavigi Rimarkojn

Kia estas via reago?

×

helpema Raporti Eraron aliaj

submetiĝi