Kiel Ni Solvis Problemojn de Interreligia Geedzeco

Interreligia geedzeco ankoraŭ renkontas multan reziston en la barata socio. Evidente, la plej granda kialo, kial aranĝitaj geedzecoj sukcesas en Barato, estas religia kaj kasta kongruo. La familioj renkontiĝas nur kiam la novedzino kaj novedzo estas de la sama religio kaj kasto. Estas certaj skatoloj, kiujn oni devas plenumi antaŭ ol du familioj eĉ konsideras antaŭenigi aliancon.

La manko de tia kongrueco estas decida faktoro en la plej multaj hejmoj - same kiel en la mia. Serioze! Necesis mia edziniĝo al iu, kiun mi amas, por ke mi komprenu ĉi tiun severan veron. Kaj kial, vi demandas? Tio estas ĉar la viro, kiun mi edziniĝis, estas iu de malsama kasto kaj religio. 

Kio komenciĝis kiel milda babilado kaj mildaj malkonsentoj inter pliaĝuloj ambaŭflanke de la familio, rapide transformiĝis en plenan malvarman militon kaj amarecon, kondukante al multaj problemoj pri interreligia geedzeco. Je la Tago de Gepatroj 2021, mi rakontos al vi kiel ni instruis al niaj gepatroj lecionon pri amo, danke al nia interreligia geedzeco.

Solvante Problemojn De Interreligiaj Geedzecoj

Neniam mi atendis, ke la ludema rivaleco, kiun mi atestis dum nia interreligia geedziĝo, hodiaŭ neĝbulos en gravan krizon. Mi estas kolerega eĉ pensante pri kiel, malgraŭ sciado, ke ili neniam povos paciĝi kun la kutimoj unu de la alia, ili origine konsentis lasi nin geedziĝi.

Sub la malvarmeta, polurita eksteraĵo de la hodiaŭaj por-liberalaj gepatroj kuŝas tavoloj de malbeleco kaj jaroj da socia kondiĉado forte ĉirkaŭvolvitaj ĉirkaŭ iliaj ostoj. Kiam ni geedziĝis, la kristana familio evitis la mangalsutron, sed la hindua familio obstine volis, ke mi havu unu ĉirkaŭ mia kolo. 

Tamen, ĉu ne estus pli saĝe, se ili distancigus sin de influado pri kiel "nia" familio devus funkcii ene de la muroj de nia hejmo? Kaj ĉi tio estis nur la komenco. La problemoj de interreligiaj geedzecoj estas multaj, kiel ni lernos poste.

La plej bona maniero venki en disputoj estas eviti ilin

Mi ne diru al vi ĉu mi estas kristano aŭ hinduo, ĉar tio ne gravas. Ne almenaŭ por ni. De kiam mi fariĝis dekokjara, mi estis plejparte agnostika kaj preskaŭ ateista. Religio ĉesis ludi ajnan rolon en mia vivo.

Kvankam mi amis tion, pri kio skribis Richard Dawkins, mi prefere elektis obei la vortojn de Dale Carnegie. Li estis tiu, kiu instruis al mi, ke "la plej bona maniero venki en argumento estas eviti ĝin"! Kompreneble, kiel plej multaj kleraj junaj knabinoj de hodiaŭ, mi malkovras feminismon kaj ĝi estas nur la komenco. Ni ankoraŭ havas longan, vere longan vojon antaŭ ni kiel nacio kaj kiel homoj ĝenerale. Mi estas kolerigita pri ĉio, kio okazas ĉirkaŭ mi, ĉiutage. 

Sciante kaj komprenante nun pli bone kiel tradicioj kaj kutimoj en geedziĝoj estas tute patriarkaj, la feminisma argumento estas pli forta en mia menso por eviti la mangalsutron, kvankam mi volonte akceptus ĝian religian frivolecon por trankviligi la familiojn, kiuj laŭ sia propra maniero luktis por akcepti la ideon de la geedzeco de interreligiaj paroj.

Mi volis konservi pacon

Kvankam fajro furiozas en mia menso pri ĉio, kio okazas, la antikvaj kutimoj, kiujn ni devis travivi, kiom neegala estas la tuta procezo de geedzeco de interreligia paro, mi iel sukcesas montri "tolereman, malvarman" eksteraĵon kaj akcepti la kutimojn de mia tribo, sur kiu ajn flanko de la geedzeca barilo mi estas - pro manko de dececo.

Ĉu mi nomis ĝin geedza barilo? Iafoje ŝajnas, ke niaj du familioj estas kiel militantaj landoj apartigitaj per mejloj da pikitaj kaj elektrigitaj bariloj. Tiel mi sentis, kaj ĝi estis senfine sufoka.

Kiam venas festivaloj, aferoj nur pli komplikiĝas. Kaj mi estis naiva, pro manko de pli bona vorto, eĉ pensi, ke festivaloj ĉiam daŭre estos amuzaj. Kiel interreligia paro, aferoj neniam estos facilaj por ni.

Estas klaraj instrukcioj de ambaŭ flankoj de la familio pri "kiel" festi ĝin. Dum la hinduaj tagoj de fastado, mi estis devigita malsati, pli ĝuste, malsati por labori, kaj dum la kristana monato de Karesmo, mi estis petita ankaŭ fasti. Ili volis vidi, al kiu flanko ni kliniĝas. 

Profunde interne, ĝi ĉagrenis min. Kun socia konscio venas kolero kaj maltoleremo al la cirko de religio, kiu okazis ĉirkaŭ mi. Ĝi streĉis mian rilaton kun mia edzo - kiu daŭre restis senbrida kaj ridetis kaj prezentis ĉion kiel sendanĝeran, "dolĉan" enmiksiĝon.

Li eĉ fariĝis defensiva pri sia familio, rilate al ilia religia trudado kaj puŝado, kiu neniam ĉesis kaj nur pliiĝis por samrapidiĝi kun la dozo da frenezo de mia familio. 

Ni eltenis ĉion, kaj tiel, du jaroj de nia interreligia geedzeco rapide pasis, tiel simple. Kvankam ĝi influis nian geedzecon, laŭ pli ol unu maniero, ni daŭre restis fortaj kaj tiel enamiĝintaj kiel ĉiam.

Rilata Legado: 12 Manieroj Trakti Ĵaluzan Bopatrinon

La argumentoj fariĝis pli longaj

Dum la tria jaro de nia geedzeco, mia edzo kaj mi komencis havi pli kaj pli longajn kverelojn. Ni komencis havi sennombrajn preskaŭ pugnobatalojn pri religiaj temoj. Al mia teruro, mi ankaŭ malkovris, ke li iom post iom transiris al la flanko de sia konservativa familio. Kia malhela ŝanĝo de lia ikonoklasta, liberanima personeco.

Ĉi tiu ŝanĝo ĉe mia edzo, siavice, ĝenis miajn gepatrojn, kiuj volis, ke mi "duobligu ĝin". Do, antaŭ la tria jaro, mia geedzeco reduktiĝis al konkurso, danke al ambaŭ niaj familioj, kaj ĝi fariĝis ludo, kie mi tute ne sciis, kiu respondecis pri la kalkulo de la poenttabulo.

Kion ni fine faris

Okaze de la Tago de Gepatroj en 2021, ni decidis, ke sufiĉas. Post vere granda kverelo, kiu implikis kriojn, pordofrapojn kaj larmofluojn, ia stranga pasio kunigis nin. Ni sentis nin pli proksimaj por momento. Tiam ni decidis malŝalti niajn poŝtelefonojn kaj preni veran paŭzon.

Kaj mi ne povas komenci paroli pri kiom multe bezonata estis tiu paŭzo. 

Post mesaĝado al ambaŭ gepatroj, ke ni havas paŭzon (de ili, kompreneble!), ni veturis al proksima monteta stacio. Ni dividis la ŝoforajn taskojn, ludis la kantojn el niaj universitataj tagoj, kaj eĉ kantis la versojn kune. Post enregistriĝo en bela feriejo, ni dormis dum dek longaj horoj. Kiam ni vekiĝis en la brakoj unu de la alia, ni sentis nin multe pli trankvilaj kaj pli bone.

Rilata legado: 12 konsiloj por sukcese savi rompitan geedzecon

Ni fine trovis pacon

Kion ni faris poste estis io, kio devis esti farita antaŭ longe. Sed pli bone malfrue ol neniam, ĉu ne? 

Ni sendis retpoŝtojn al niaj oficejoj, petante forpermesojn, restis hejme dum pliaj tri tagoj kaj komencis havi "normalajn" konversaciojn sen poŝtelefonoj, kiel estis en la 1990-aj jaroj. Estas strange kiom multe ni perdas pro niaj troe ciferecaj vivoj. Ni emas forgesi aprezi kaj vivi la simplajn kaj bazajn ĝojojn de la vivo. 

Ne plu WhatsApp-mesaĝoj de niaj "familiaj" grupoj aŭ privataj mesaĝoj de gepatroj por allogi la edzinon/edzon al "nia" kredo. Ni eliris kaj pasigis tempon kun la naturo! Ni migris, vizitis templon kaj preĝejon en la sama tago, kaj surprize, ni trovis neniun diferencon. Ni celis amuziĝi, kaj ni ja faris tion.

Dum du longaj vesperoj, ni promenis ĉirkaŭ la lago tenante manojn, kaj ni skribis unu al la alia verajn amleterojn. Estis vere nia feliĉa semajnfino! Kiam ni veturis reen, ni decidis kunvenigi ambaŭ familiojn por babilado. Tio estis la sola maniero denove esti ni, kiaj ni estis kiam ni unue enamiĝis.

Eble ĝi eĉ estos amuza al vi, sed ni eĉ kreis dek-punktan gvidlibron pri religia toleremo, kiun ambaŭ familioj devus sekvi! Serioze! Niaj mensoj nun estas kune kaj kristalklaraj. Kaj ni senpacience antaŭĝojas pri la sekva bela ĉapitro, kiu komenciĝis dum la vojaĝo!

FAQs

La silenta sed daŭra amo inter edzo kaj edzino

Ĉu ni atendas tro multe de niaj edzoj/edzinoj?

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.