«آیا من عاشق هستم؟» در این آزمون شرکت کنید!

من اولین شعرم را در کلاس پنجم نوشتم و از آن زمان تاکنون متوقف نشده‌ام. همانطور که معروف است، «من شعر نمی‌نویسم؛ شعر مرا می‌نویسد.» نوشتن برای من یک تجمل نبوده است؛ بلکه یک ضرورت بوده که مرا عاقل نگه می‌دارد. ریختن احساساتم روی کاغذ برای من به اندازه نفس کشیدن طبیعی است. مدرک روزنامه‌نگاری از مسیح، درست مثل گیلاس روی میز بود. نوشتن مقاله‌های طولانی به عنوان بخشی از آمادگی UPSC یا مقالات ترم به عنوان یک دانشجوی JNU هرگز برای من بار سنگینی نبود. در واقع، تایپ کردن ۲۰۰۰ کلمه در یک بار، درمانی بود. کارآموزی به عنوان خبرنگار در روزنامه ایندین اکسپرس به من آموخت که چگونه پرسیدن سوالات درست می‌تواند به مقالات واضح و جذاب منجر شود. از نظر احساسی، من به شدت ناسازگاری‌ها را در روابط مشاهده و تجربه کرده‌ام - چه در زندگی خودم و چه در اطرافم در دوران بزرگ شدن. من از رابطه‌ای به رابطه دیگر، چه از راه دور یا بدون تلافی، چه سمی یا توهین‌آمیز، چه در خانه یا غیررسمی، تغییر کرده‌ام. برای التیام درد و رنج آن تجربیات، و همچنین ازدواج سخت پدر و مادرم، مطالب طولانی در اینستاگرام منتشر می‌کردم. این پست‌ها هم به فضایی برای تخلیه احساسات و هم به آغاز سفر من به سوی عشق به خود تبدیل شدند. برخی از مردم شروع به ارتباط برقرار کردن با نوشته‌های من کردند و به من می‌گفتند: «باید برای این کار پول بگیری!» بنابراین، من اینجا هستم. من واسطه‌ام را برای رهایی از احساسات طاقت‌فرسا و درس‌هایی که آموخته‌ام، و بیرون راندن آنها از سیستمم، پیدا کردم.