नार्सिसिस्टिक पर्सनालिटी डिसअर्डर टेस्ट

मैले पाँचौं कक्षामा मेरो पहिलो कविता लेखेको थिएँ र त्यसबेलादेखि रोकिएको छैन। जसरी यो प्रसिद्ध भनिएको छ, 'म कविता लेख्दिन; कविताले मलाई लेख्छ।' लेखन मेरो लागि विलासिता भएको छैन; यो एक आवश्यकता भएको छ जसले मलाई समझदार राख्छ। कागजमा मेरा भावनाहरू पोख्नु मेरो लागि सास फेर्नु जस्तै स्वाभाविक रूपमा आउँछ। क्राइस्टबाट पत्रकारितामा डिग्री माथिल्लो भागमा चेरी मात्र थियो। JNU विद्यार्थीको रूपमा UPSC तयारी वा टर्म पेपरको भागको रूपमा लामो निबन्धहरू लेख्नु मलाई कहिल्यै बोझ जस्तो लागेन; वास्तवमा, एकै पटकमा २,००० शब्दहरू टाइप गर्नु उपचारात्मक थियो। द इन्डियन एक्सप्रेसमा रिपोर्टरको रूपमा इन्टर्नशिपले मलाई सिकायो कि कसरी सही प्रश्नहरू सोध्दा कुरकुरा र आकर्षक टुक्राहरू हुन सक्छन्। भावनात्मक रूपमा, मैले सम्बन्धहरूमा असंगतिहरूलाई गहिरो रूपमा अवलोकन गरेको छु र अनुभव गरेको छु - मेरो आफ्नै जीवनमा र मेरो वरिपरि हुर्कँदै गर्दा। म एक सम्बन्धबाट अर्को सम्बन्धमा उफ्रिरहेको छु, चाहे त्यो लामो दूरीको होस् वा अनुपयुक्त, विषाक्त वा दुर्व्यवहारपूर्ण, लिभ-इन वा अनौपचारिक। ती अनुभवहरूको पीडा र हृदयको पीडा, साथै मेरा आमाबाबुको कठिन वैवाहिक जीवनबाट निको हुन, म इन्स्टाग्राममा लामो टुक्राहरू पोस्ट गर्थें। यी पोस्टहरू मेरो मनको कुरा पोख्ने ठाउँ र आत्म-प्रेम तर्फको यात्राको सुरुवात दुवै बने। केही मानिसहरूले मेरो लेखनसँग सम्बन्धित हुन थाले र मलाई भन्न थाले, 'तिमीले यसको लागि पैसा पाउनुपर्छ!' त्यसैले, म यहाँ छु। मैले भारी भावनाहरू र मैले सिकेका पाठहरू मेरो प्रणालीबाट बाहिर निकाल्ने माध्यम फेला पारे।