25 bajek na dobranoc dla dziewczyny

Mężczyzna pisze do swojej żony szczere listy każdego dnia, mimo że odeszła dawno temu z powodu śmiertelnej choroby. Pewnego dnia, przeglądając jej rzeczy, znajduje kopertę zaadresowaną do niego od jej żony. Brzmi ona następująco: 

Miłość mojego życia,

Cokolwiek się stanie, nigdy o tym nie zapominaj. Zawsze będę z tobą. kocham Cię.

Facet śni ten sam sen każdego dnia, widząc dziewczynę z pięknym uśmiechem i podążając za nią na pole trawy, ale gdy tylko sięga po jej rękę, budzi się. Pewnego dnia, podczas podróży do innego miasta, widzi ją przypadkiem w prawdziwym życiu i rozpoczyna rozmowę. W miarę rozwoju wydarzeń opowiada jej o śnie, a ona ujawnia, że ​​miała ten sam sen, sięgając po jego rękę. Zdają sobie sprawę, że mieli niewytłumaczalne połączenie od początku. 

Malarz traci inspirację, dopóki nie zobaczy przechodzącej kobiety i nie zachwyci się jej urodą. Wraca do domu i maluje jej portret z pamięci. Ale ponieważ nie wie, gdzie mieszka, udaje się w miejsce, w którym zobaczył ją po raz pierwszy i czeka każdego dnia, mając nadzieję, że ją znajdzie. Po miesiącu czekania malarz ponownie ją dostrzega. Oferuje jej portret wraz z historią, która się za nim kryje. Idą na kawę, rozpoczynając nowy rozdział w swoim życiu. 

Co tydzień nowożeńcy spisują swoje ulubione wspomnienia na kartkach papieru i przechowują je w słoiku. Na ich pierwsza rocznica, otwierają słoik i czytają. 

Po raz pierwszy razem gotowaliśmy makaron, było dużo śpiewu i tańca

Zaskoczyłam go śniadaniem do łóżka na jego urodziny, uwielbiam uśmiech tego śpiocha

Dziś dostałam okres. Dał mi masaż i mnóstwo czekoladek

Wspominając przeszłość, uświadamiają sobie, ile pięknych chwil przeżyli razem.

Kobieta po siedemdziesiątce wraca z pogrzebu męża, czując się pusta i samotna. Kiedy kładzie się na łóżku ze łzami w oczach, zauważa zegarek kieszonkowy. Po odrobinie eksperymentów odkrywa, że ​​jest to zegarek podróżujący w czasie, który pozwala jej odwiedzić każdą chwilę w jej życiu. Wraca do swojego pierwszego spotkania z obecnym mężem, a następnie do pierwszego pocałunku. Przeżywając na nowo wszystkie swoje ulubione wspomnienia, w końcu odwiedza swojego noc poślubna. Czytając swoje śluby, prawie płacze przy frazie „aż śmierć nas rozłączy”. Panna młoda i pan młody całują się. Potem wraca, zdając sobie sprawę, że czas puścić.

Piekarz piecze słodkie smakołyki dla wszystkich we wsi, ale ma sekretnego wielbiciela, który zostawia jej notatki na progu każdego ranka. Notatki czasami komplementują jej wypieki, czasami jej piękny uśmiech lub jej różowe policzki. Czując ciekawość, a także zauroczenie tymi notatkami, postanawia obudzić się bardzo wcześnie, aby potajemnie obserwować tego wielbiciela. Okazuje się, że to słodki facet, który kupuje od niej muffiny każdego ranka. 

Kiedy przychodzi tego ranka, ona chowa w pudełku z muffinami karteczkę, na której jest napisane:

„Ile notatek musisz mi dać, zanim mnie zaprosisz na randkę, przystojniaku?”

Młody mężczyzna łapie świetlika, który wydaje się być zaczarowany. Za każdym razem, gdy go wypuszcza, wraca do niego, oświetlając mu drogę. Kiedy znajduje miłość swojego życia, ten słoik jest tym, Pierwszy prezent daje jej jako symbol ich przyjaźni. 

Dziewczyna zbiera guzik za każdą nową osobę, która pojawia się w jej życiu — przyjaciela, sąsiada, a nawet czyjeś zwierzątko. Kiedy poznaje faceta i zakochuje się w nim, miłość od pierwszego wejrzenia, Kupuje naprawdę piękny kryształowy guzik w kolorze szmaragdu. Ich historia miłosna rozwija się i ostatecznie decydują się na ślub. Kiedy dziewczyna idzie do ołtarza, ten szmaragdowy guzik, wszyty w kokardę jej białej sukni ślubnej, przyciąga wszystkie spojrzenia.

Pewnego wieczoru, podczas swojego zwykłego spaceru, Amara odkryła ukryty ogród. Kwiaty były pełne kolorów, o których istnieniu nie miała pojęcia. Ale to, co najbardziej przykuło jej uwagę, to osobliwy sposób, w jaki każdy kwiat zdawał się uśmiechać. Płatki jednego kwiatu podwijały się do góry jak usta w łagodnym uśmiechu, inny miał kwiat w kształcie twarzy z małymi, radosnymi oczami. Nazwała je — „Giggle Rose”, „Cheeky Dandelion”, „Joyful Tulip”. 

Ale wkrótce Amara zauważyła coś dziwnego. W dni, kiedy przychodziła, czując się szczególnie smutna, niektóre kwiaty wydawały się mniej żywe, a ich uśmiechy bledły. Zdeterminowana, by uratować ogród, zaczęła szukać sposobów na pielęgnowanie szczęścia w swoim życiu. Odnowiła swoją pasję do malarstwa, tworząc żywe dzieła inspirowane ogrodem. Skontaktowała się ze starymi przyjaciółmi, wzmacnianie więzi pozwoliła uciec. Powoli jej dni stawały się jaśniejsze. Kiedy wróciła do ogrodu, wydarzyło się coś magicznego. Kwiaty rozkwitły bardziej żywo niż kiedykolwiek, ich uśmiechy były szerokie i radosne. Ogród zmienił się, tak jak Amara.

Josh spotykał się z Clarą od kilku lat, a ich związek był stabilny i pełen miłości. Pewnego dnia, zauważając, że Clara czuje się przygnębiona, Josh pożyczył od sąsiada zabawnego szczeniaka labradora o imieniu Max, myśląc: „Kto może być smutny w pobliżu szczeniaka?”. W chwili, gdy Clara otworzyła drzwi, jej twarz rozjaśniła się, czego nie widział od tygodni. Spędzili razem dzień, spacerując po parku, bawiąc się w aportowanie i dzieląc się lodami (Max dostał swój własny mały kubek). Ale gdy dzień dobiegł końca, a Josh odprowadził Maxa, nastrój Clary się zmienił. Westchnęła: „Żałuję, że musiał odejść”.

Więc Josh zabrał Clarę do lokalnego schroniska dla zwierząt. „Pomyślałem, że przynajmniej moglibyśmy zajrzeć” – powiedział. Oczy Clary rozbłysły. Kiedy przeszli przez schronisko, wyróżniał się mały, kudłaty kundelek z dużymi, pełnymi duszy oczami. Merdał ogonem, gdy Clara się zbliżała, a gdy klęknęła, wdrapał się na jej kolana, jakby ją wybrał. Nazwali szczeniaka Milo i zabrali go do domu tego wieczoru. Zaczęli też planować spotkania z Maxem. 

Księżniczka Elina, spacerując pewnego wieczoru w pobliżu stawu pałacowego, usłyszała cichy głos wołający: „Przepraszam, księżniczko! Czy mogłabyś mi pomóc?” Zaskoczona spojrzała w dół i zobaczyła małą, zieloną żabę siedzącą na liściu grzybienia, wpatrującą się w nią szeroko otwartymi, błagalnymi oczami. „Nie jestem zwykłą żabą. Kiedyś byłem księciem, przeklętym przez złą wiedźmę. Tylko prawdziwy akt dobroci może złamać urok”. Zabrała go z powrotem do pałacu, pomimo dziwnych spojrzeń personelu, i dała mu miejsce do spania w królewskim ogrodzie. Elina polubiła żabę, którą nazwała Finn. 

Był dowcipny, zamyślony i często rozśmieszał ją swoimi błyskotliwymi spostrzeżeniami na temat życia w pałacu. W zamian zaczęła mu się zwierzać, czując więź, jakiej nigdy wcześniej nie czuła. „Czar czarownicy może zostać złamany tylko wtedy, gdy księżniczka mnie pocałuje, prawdziwa miłość”, wyjaśnił pewnego wieczoru. pochyliła się i delikatnie pocałowała go w głowę. Jasne światło otoczyło Finna, a Elina musiała osłonić oczy. Kiedy światło zgasło, przed nią stał przystojny młody mężczyzna o znajomych, życzliwych oczach. „Elina”, wyszeptał, „uwolniłaś mnie”. Pobrali się i wspólnie rządzili królestwem. 

Przyrodnie siostry Elli spędziły dni przygotowując się do wielkiego królewskiego balu, zachwycając się sukniami i fryzurami, podczas gdy jej macocha wyśmiewała życzenie Elli, by wziąć w nim udział. W dniu balu Ella siedziała przy kominku, a łzy spływały jej po twarzy. Właśnie wtedy ciepłe światło wypełniło pokój, a łagodny głos powiedział: „Osusz łzy, droga”. Przed nią stała kobieta odziana w lśniące srebro — jej wróżka chrzestna.

Wróżka chrzestna machnęła różdżką, a magia przeobraziła świat wokół Elli. Jej podarta sukienka stała się oszałamiającą suknią, jej znoszone buty zmieniły się w szklane pantofelki, a dynia z ogrodu stała się lśniącym powozem. „Pójdziesz na bal” – powiedziała wróżka chrzestna. „Ale pamiętaj, czar pryśnie o północy”.

Na balu książę był nią oczarowany. Tańczyli i rozmawiali godzinami. Ale gdy zegar zbliżał się do północy, Ella wpadła w panikę i uciekła z pałacu bez wyjaśnienia. W pośpiechu Ella zostawiła jeden ze swoich szklanych pantofelków. Książę przysiągł znaleźć kobietę, która będzie pasować do buta, podróżując przez królestwo. Przybrane siostry rozpaczliwie próbowały wcisnąć stopy w delikatny pantofelek, ale im się nie udało. Stopy Elli pasowały idealnie. Następnie pokazała pasujący pantofelek, a steward przyprowadził ją do pałacu. Wkrótce wzięli ślub i żyli długo i szczęśliwie.

Dawno, dawno temu, w małej wiosce, żył biedny drwal i jego dwójka dzieci, Jaś i Małgosia. Ich macocha przekonała ojca, aby porzucił Jasia i Małgosię w lesie. Jaś, podsłuchawszy plan macochy, rzucił małe białe kamyki wzdłuż ścieżki. Kiedy wzeszedł księżyc, jego światło oświetliło szlak, a rodzeństwo znalazło drogę do domu. Ich macocha, wściekła, nalegała, aby następnego dnia zabrano ich jeszcze głębiej w las.

Tym razem użył zamiast tego bułki tartej. Ale ptaki leśne zjadły okruszki. Wędrując, natknęli się na dom wykonany w całości z pierników, cukierków i czekolady. Dobrotliwie wyglądająca staruszka zaprosiła ich do środka, oferując im jedzenie i ciepłe łóżko. Ale była złą czarownicą, która wabiła dzieci swoim domkiem z cukierków, aby je ugotować i zjeść. Zamknęła Hansela w klatce i zmusiła Gretel do wykonywania obowiązków, mówiąc jej, aby tuczyła brata na ucztę.

Hansel przechytrzył niewidomą czarownicę, wręczając jej kość kurczaka za każdym razem, gdy sprawdzała, czy jest wystarczająco gruby. „Wciąż za chudy” – mruknęła, tracąc cierpliwość. 

Pewnego dnia czarownica postanowiła, że ​​nie może dłużej czekać. Kazała Gretel wejść do pieca, żeby sprawdzić, czy jest wystarczająco gorący. Udając, że nie rozumie, Gretel powiedziała: „Nie jestem pewna, jak to zrobić. Możesz mi pokazać?”. Zirytowana czarownica pochyliła się do pieca, żeby zademonstrować. Wykorzystując moment, Gretel wepchnęła czarownicę do środka, zatrzasnęła drzwi i uwolniła Hansela z klatki. 

Dawno, dawno temu, próżny książę został przeklęty przez czarownicę, aby żył jako bestia, dopóki nie nauczy się kochać i nie zdobędzie miłości w zamian. W pobliskiej wiosce Belle, dobroduszna i ciekawa dziewczyna, kochała książki i pragnęła życia pełnego przygód. Kiedy jej ojciec, Maurice, przypadkowo zawędrował do zamku Bestii i został uwięziony, Belle zaoferowała się na jego miejsce.

Na początku Bestia była zimna i wściekła, ale dobroć Belle go zmiękczyła. Pomimo jego szorstkiego wyglądu Belle zaczęła dostrzegać jego łagodną stronę — miłość do książek, troskę o zaczarowane sługi i pragnienie zmiany. Tymczasem adorator Belle, Gaston, chełpliwy myśliwy, planował zniszczenie Bestii, widząc w nim rywala w walce o względy Belle. Kiedy Gaston poprowadził wściekły tłum do zamku, Bestia została ciężko ranna. Łzawa Belle wyznanie swoich uczuć złamała klątwę, zamieniając Bestię z powrotem w księcia. Zaczarowany zamek i jego mieszkańcy zostali przywróceni. A książę i Belle żyli długo i szczęśliwie.

Pewnego razu, pewna para pragnęła dziecka. Kiedy żona zapragnęła zakazanej rośliny Roszpunki z ogrodu czarownicy, jej mąż ukradł ją dla niej. Złapany przez czarownicę, błagał o litość. Pozwoliła mu zabrać roślinę, ale w zamian zażądała ich nienarodzonego dziecka. Dziewczynka, Roszpunka, dorastała ze złotymi włosami długimi jak rzeka i głosem słodkim jak głos śpiewającego ptaka. Czarownica, bojąc się, że świat ją zabierze, zamknęła ją w wieży bez drzwi, do której można było dotrzeć tylko wspinając się po jej włosach.

Pewnego dnia książę usłyszał śpiew Roszpunki. Zaczarowany zawołał: „Roszpunko, rozpuść włosy”, naśladując słowa czarownicy. Roszpunka pozwoliła mu wstać i zbliżyli się do siebie, dzieląc się opowieściami o świecie zewnętrznym i marzeniami o wolności. Kiedy czarownica odkryła ich spotkania, ścięła Roszpunce włosy i wygnała ją na odległą pustynię. Książę, oślepiony klątwą czarownicy, wędrował po krainie, szukając jej. Kiedy spotkali się ponownie na pustyni. Łzy radości Roszpunki spadły na oczy księcia, lecząc jego ślepotę. Wrócili do królestwa, gdzie razem znaleźli szczęście.

Jake kupił „inteligentną lodówkę”, która potrafiła mówić. Podekscytowany zapytał ją: „Jaki jest najlepszy sposób na zachowanie zdrowia?”
Lodówka odpowiedziała: „Przestań mnie tak często otwierać”.
Zirytowany Jake wyłączył urządzenie.
Następnego dnia jego współlokator podłączył go z powrotem. Lodówka się włączyła i powiedziała: „Dobra próba, Jake. Nie możesz uciszyć prawdy”.

Jadąc przez wieś, Anna i Josh utknęli za krową, która nie chciała zjechać z drogi. Josh trąbił, machał, a nawet próbował krzyczeć: „Ruszaj!”. Krowa tylko patrzyła, spokojnie żując. W końcu Anna otworzyła okno i powiedziała słodko: „Przepraszam, proszę?”. Krowa natychmiast się odsunęła. Josh powiedział: „Tak, to oczywiste. Lepiej radzisz sobie z krowami niż ja.

Emma postanowiła złożyć regał, aby udowodnić, że nie potrzebuje pomocy. Rozłożyła wszystkie części, postąpiła zgodnie z instrukcją i dumnie się wycofała.

Było do góry nogami.

Zdeterminowana, rozłożyła go i złożyła ponownie — tylko po to, aby przekonać się, że zostały jej dodatkowe śrubki.

Jej brat wszedł, spojrzał na krzywą półkę i powiedział: „Co to jest?”

Emma odpowiedziała z dumą: „Sztuka abstrakcyjna”.

Ethan chciał zaimponować swojej dziewczynie i jej rodzina, obracając naleśnik jak profesjonalista. Pewnie zamachnął się patelnią, posyłając naleśnik w górę — prosto w sufit.
Wszyscy patrzyli, jak tkwi tam nieruchomo.
Ethan zawołał: „Nowa instalacja artystyczna!”

Liam przysięgał, że jego szafa jest nawiedzona, ponieważ każdego ranka rzeczy w niej były porozrzucane. Zdeterminowany, by złapać „ducha”, rozstawił kamerę na noc. Następnego dnia obejrzał nagranie. Winowajca? Jego kot, który opanował otwieranie drzwi i wywracanie wszystkiego.

Liam roześmiał się i zaczął nazywać swojego psotnego pupila „Casperem”.

Deszcz padał, gdy stali pod markizą małego balkonu.

„Przeziębisz się” – powiedział, zarzucając jej kurtkę na ramiona.

„To mnie rozgrzej” – rzuciła wyzwanie, patrząc mu w oczy.

Zawahał się tylko przez moment, zanim przyciągnął ją bliżej, zapominając o deszczu.

Ich usta się spotkały, burza na zewnątrz odzwierciedlała iskrę między nimi. Kiedy w końcu się od siebie oderwali, wyszeptała: „Najlepsza ulewa w historii”.

Byli sami w windzie, ich odbicia w lustrzanych ścianach zdradzały ukradkowe spojrzenia.

Gdy drzwi się zamknęły, odchyliła się do tyłu, a jej usta wygięły się w figlarnym uśmiechu.

„Długi dzień?” – zapytał niskim i ciepłym głosem.

„Dopiero zaczęłam patrzeć w górę” – zażartowała.

Winda niespodziewanie się zatrzymała. Cisza zagęściła się.

Podszedł bliżej, jego dłoń musnęła jej dłoń. Ona się nie odsunęła.

Kiedy winda w końcu ruszyła, żadne z nich tego nie zauważyło — byli zbyt zajęci zmniejszaniem dystansu między nimi.

Znalazł ją w alejce z romansami, z powieścią w dłoni i znaczącym uśmiechem na ustach.

„Szukasz inspiracji?” – zażartował.

„Może” – odpowiedziała. „A ty? Jaki jest twój gatunek?”

„Cokolwiek czytasz” – powiedział, podchodząc bliżej.

Uniosła brwi. „Śmiały ruch”.

„Życie jest za krótkie, żeby się wahać” – wyszeptał, muskając palcami jej dłonie i biorąc książkę z jej dłoni.

Tej nocy nie tylko czytali romanse — oni nimi żyli.

Jej telefon zabrzęczał o północy. Odebrała, jej głos był cichy.

„Nie mogłem spać” – mruknął.

„O czym myślisz?” – zapytała, choć już wiedziała.

"Ty."

Uśmiechnęła się, gryząc wargę. „Czy zechcesz to rozwinąć?”

„Wolałbym ci pokazać” – odpowiedział. „Spójrz na zewnątrz”.

Odsunęła zasłonę i zobaczyła go stojącego poniżej, trzymającego różę i mającego na twarzy ten uśmieszek, któremu nie potrafiła się oprzeć.

Byli sami w kuchni, zegar wybił północ.

„Zatańcz ze mną” – powiedział, wyciągając rękę.

„Nie ma żadnej muzyki” – szepnęła.

"Zamknij oczy."

Tak zrobiła, a on przyciągnął ją bliżej, kołysząc się do melodii, którą tylko oni mogli usłyszeć. Jego ręka przesunęła się na jej plecy, a ona złapała oddech, gdy się pochylił.

„Potrzebujesz jeszcze muzyki?” – zapytał, zbliżając usta do jej ust zaledwie o kilka cali.

„Już nie” – mruknęła, zmniejszając dystans między nimi.