Wdowy też są ludźmi i mają swoje potrzeby

Wstęp: Rola społeczeństwa w wspieraniu dobrego samopoczucia emocjonalnego wdów

Wdowy często mierzą się z podwójnym ciężarem: osobistym żalem po stracie partnera i piętnem społecznym, które się z tym wiąże. W wielu kulturach są postrzegane przez pryzmat żałoby, a ich emocjonalne potrzeby są często ignorowane lub lekceważone. Oprócz wsparcia finansowego i praktycznego wdowy potrzebują emocjonalnego uznania, szacunku i włączenia, aby uzdrowić i odbudować swoje życie.

Rola społeczeństwa w wspieraniu dobrego samopoczucia emocjonalnego wdów

Jestem 40-letnią wdową z 20-letnim synem z małego miasteczka w Assam w Indiach.

Jako czwarta córka policjanta, który chorował na nowotwór, nie miała matki, od początku nie było mi w życiu łatwo. Trudne dzieciństwo nauczyło mnie, jak okropnie jest urodzić się jako dziewczynka w zacofanej, konserwatywnej rodzinie z małego miasteczka. Mój młodszy brat (który był zaledwie rok młodszy ode mnie) cieszył się całą uwagą i miłością mojego taty i krewnych, podczas gdy my (dziewczynki) zawsze byliśmy niechciani i maltretowani. Dla mojego taty byliśmy tylko przekleństwem, ciężarem. Pomimo tej negatywnej atmosfery było coś, co czyniło moje życie pięknym. Wspaniała przyroda mojego otoczenia pomogła mi marzyć o lepszej przyszłości. Mała dziesięcioletnia dziewczynka obiecała sobie, że zostanie dobrą matką przed spokojną rzeką lata i wschodzącym słońcem.

Nigdy nie lubiłem nastolatków tak, jak moi przyjaciele. Porzuciłem swoje hobby, jakim jest malowanie, choć istniała wielka szansa, że ​​zostanę dobrym malarzem. Nie mogłem walczyć z tatą o zapasy potrzebne do kontynuowania mojego hobby. Chciał zapewnić swojemu synowi bezpieczną przyszłość dzięki dużej ilości pieniędzy. Postanowił więc odłożyć każdy grosz dla mojego brata. Jak mogłabym go poprosić o nową książkę, którą chcę przeczytać albo o pudełko akwareli? Byliśmy biednymi córkami bogatego ojca.

Kiedy byłem nastolatkiem, nigdy nie wyobrażałem sobie, że czeka mnie pełna wyzwań dorosłość, która zmieni mnie w wojownika. Wczesne małżeństwo, alkoholik i narkoman, agresywny mąż, dziecko i niepełne wykształcenie wystarczyły, aby złamać mnie psychicznie. Jednak tym razem postanowiłam się nie poddawać. Przypomniałem sobie obietnicę złożoną sobie przed rzeką. To był początek prawdziwej walki. Nie mogłam wystąpić o rozwód, bo nie miałam ani pieniędzy, ani czasu. Ale zdecydowałem się żyć osobno. Zarabiałam dzięki pracy, studiowałam i opiekowałam się synem. Nie mogłam ponownie wyjść za mąż, ponieważ nadal byłam legalnie zamężna. Wreszcie, kiedy umarł, dostałem plakietkę wdowy.

Powiązane materiały: Seks i samotna kobieta

Mimo wszystko było to dla mnie ogromną ulgą. Czy to źle, że powinnam poczuć ulgę po śmierci męża? Być może, ale uważam, że moje długie życie pełne zmagań daje mi prawo do takich uczuć. Nie jestem już tą 18-latką, która nie wyraziła swojego bólu, swoich myśli ani nie podniosła głosu społecznie/prawnie przeciwko niesprawiedliwości.

Teraz, kiedy jestem wdową, pozwól, że opowiem Ci, jak społeczeństwo chce, żebym żyła.

Społeczeństwo chce, aby rozwódka lub wdowa żyła bez seksu. Jak to możliwe dla normalnego, zdrowego człowieka?

Dopóki nie naruszam czyjegoś życia, nie masz prawa zabraniać mi prowadzenia zdrowego życia seksualnego . Mogę nie chcieć ponownie wyjść za mąż z wielu powodów. Poza tym, że jestem wdową, jestem również odpowiedzialną matką. Znalezienie odpowiedniej osoby na partnera życiowego nie jest łatwym zadaniem dla wdowy w indyjskim społeczeństwie.

W sytuacji, gdy większość ludzi nie chce, żeby nasza kobieta rozmawiała o tematyce seksualnej, wyobrażam sobie, z jaką nienawiścią mogłabym się spotkać po publicznym wyrażeniu moich myśli na temat potrzeb seksualnych . Ale to jedna z moich podstawowych potrzeb. Dlatego społeczeństwo powinno ją zaakceptować z otwartym sercem. Jako matka posłusznego i inteligentnego synka, akceptuję siebie jako mądrą, odnoszącą sukcesy samotną matkę. (Mam nadzieję, że społeczeństwo również to zaakceptuje). Jestem mądrzejsza i lepsza niż wielu „normalnych” rodziców, którym nie udało się odpowiednio wychować swoich dzieci.

Powiązane materiały: Ponura prawda o gwałcie małżeńskim w Indiach

Kiedy wdowa należycie wykonuje swoje obowiązki i jest odpowiedzialna społecznie, czy naprawdę trzeba zaglądać do jej sypialni?

Najwyższy czas, aby społeczeństwo zmieniło sposób myślenia. Wdowy i rozwiedzione kobiety też są normalnymi ludźmi. Żyj i pozwól żyć.

Uwagi końcowe

Wdowy, jak każdy inny, zasługują na szacunek, empatię i swobodę prowadzenia satysfakcjonującego życia. Społeczeństwo często je marginalizuje, ignorując ich potrzeby emocjonalne, fizyczne i społeczne. Przełamując tabu, możemy wspierać bardziej współczującą kulturę, która daje wdowom możliwość życia bez osądów i ograniczeń. Mają prawo kochać, śmiać się i odbudowywać swoje życie w dowolny, wybrany przez siebie sposób. Nasi terapeuci zapewniają bezpieczną przestrzeń, w której mogą się uzdrowić, na nowo odkryć cel i cieszyć się życiem bez poczucia winy i strachu.

Pierwszy związek po owdowieństwie – 18 rzeczy, które należy robić, a których nie

Jak moja owdowiała matka poślubiła swoją najlepszą przyjaciółkę

11 serwisów randkowych i aplikacji dla wdów – aktualizacja 2022

Twój wkład nie stanowi darowizny na cele charytatywne . Pozwoli on Bonobology na dalsze dostarczanie Ci nowych i aktualnych informacji w ramach naszej misji pomagania każdemu na świecie w nauce wszystkiego.

Zobacz nasz proces redakcyjny

Poznaj naszą Radę Rewizyjną

Podziel się opinią

Jaka jest Twoja opinia?

×

Pomocny Zgłoś błąd Inne

Wyślij