Ek het in my volwassenheid besef hoekom hulle dit hondjieliefde noem ...

Ons was rondom my ma vergader terwyl sy in haar kis gelê het. Ma het 'n wonderlike lewe gelei, altyd omring deur haar familie. Selfs toe sy gesterf het, was al haar kinders en hul families rondom haar. Sy het haar uitgang perfek getime.

Dit is 'n storie van eensydige hondjieliefde

Maar hierdie storie gaan nie oor my ma nie. Dit gaan oor hondjieliefde en nogal eensydig, moet ek sê. Hierdie een het so 'n blywende indruk in my hart gelaat dat ek 35 jaar later gekies het om daaroor te skryf.

Ek het van die kis opgekyk en hom in die deuropening sien staan. Hy was nie meer die lomp seun op wie ek verlief geraak het nie. Hy het selfversekerd, volwasse en bowenal aantreklik gelyk. My blik het teruggekeer na my ma se stil gesig. Ek wou huil, maar my oë het droog gebly.

Tyd het verbygegaan voordat hy oorgekom het en langs my gaan sit het om sy meegevoel te betuig. Hy het uitgereik om my hand vas te hou en my te troos. Terwyl ons in stilte gesit het, het my gedagtes teruggejaag na die tyd toe ek 18 jaar oud was en hy studeer het om 'n dokter te word.

Ek was verlief op hom

Ons het in 'n gesamentlike familie gewoon, ma, pa, broers, susters, grootouers, tantes, ooms, neefs en niggies en almal. Hy was 'n goeie vriend van my broer en baie lief vir een van my niggies en niggies. Almal het van haar gehou omdat sy 'n warm, vriendelike persoon en baie mooi was. Die res van ons in die familie was gemiddeld in voorkoms. Boonop was ek veral 'n introvert.

Sy besoeke aan ons huis was ongereeld. Terwyl hy met ons families gesels het, het ek sonder 'n tong gesit en nie na hom kon kyk nie, wat nog te sê intelligente gesprekke voer. Ek weet nie wanneer ek besef het ek is verlief op hom nie, maar dit het eendag tot my deurgedring toe hy lanklaas ons huis besoek het. Ek het myself bevind dat ek datums op die kalender nagaan om te sien of ek 'n patroon in sy besoeke kon sien. My jong verstand het 'n romanse gefantaseer wat tussen ons blom. Hoe meer ek gefantaseer het, hoe meer verlief was ek. Ek het gewens ek kon hom meer gereeld sien. Miskien eendag sou hy my raaksien en ons sou vriende word. Maar omdat ek so 'n skaam persoon was, het ek nie geweet hoe om dit te doen nie.

Ek het seker gemaak ek kon hom sien

Eendag het een van my klein niggies 'n veluitslag gekry en my tante het besluit om die kind na die hospitaal te neem waar hy gewerk het. 'n Afspraak is telefonies vir die volgende Saterdag gereël. Hy sou hulle teen 10:00 die oggend verwag.

My brein het aan die werk gegaan – as ek 'n rede kon vind om hulle te vergesel, sou ek hom kon sien. Ek het begin om 'n modus operandi vir Saterdag te beplan.

Toe Saterdag aanbreek, het ek vir my tante gesê dat ek hulle na die bushalte sou vergesel, aangesien ek 'n vriend op dieselfde roete besoek. Toe die bus my halte bereik, het ek gemaak of ek bekommerd lyk en vir my tante gesê: "O! Ek het nou net onthou, my vriend is nie vandag by die huis nie." Ek het my handpalm op my voorkop geklap vir beter effek.

“Ag, wat gaan jy nou doen?” het sy gevra. Ek het gesug en gesê: “Wel, aangesien ek reeds op die bus is, kan ek jou net sowel hospitaal toe vergesel.” Sy het oortuig gelyk en was bly ek het saam met haar gereis.

Dit was een hartseer kykie

Toe ons by die hospitaal aankom, het ek hulle na sy kamer vergesel en gesê ek sal buite wag. Ek het toe 'n stel trappe opgeklim vanwaar ek in sy kamer kon afkyk.

'n Rukkie later het hy uit die kamer gekom op soek na ma en dogter. Hy het hulle teruggeneem na die kamer om die senior dokter te ontmoet. Die konsultasie het skaars tien minute geduur. Hy het hulle toe uit die kamer begelei en totsiens gewaai. Dit was dit.

My plan het gewerk. Tog was ek 'n mengelmoes van emosies. Ek was bly omdat ek 'n glimp van hom gesien het, gefrustreerd dat hy nie opgekyk en my gesien het nie, idioties oor die hele affêre en nogal hartseer omdat ek geweet het hy het my nooit regtig raakgesien nie en waarskynlik nooit sou weet hoe ek gevoel het nie.

My neef het getrou

Eendag het ek my niggie terloops gevra of sy in hom belangstel. Sy het gesê: "Ja," toe daaroor nagedink en gesê: "Nee, nie regtig nie. Hoekom wil jy weet?"

“Hy lyk asof hy in jou belangstel,” het ek geantwoord. Sy was stil.

'n Jaar het verbygegaan voordat 'n aantreklike jongman in my niggie se lewe gekom het. Sy het verlief geraak en het binnekort beplan om te trou.

Die held in my storie het ons vir meer as 'n jaar nie besoek nie. Ek het van die kollege gegradueer en vir myself 'n werk gekry. Ek het moeite gedoen om beter aan te trek en meer selfversekerd geword. Ek het nou baie vriende gehad, beide mans en vroue, en ek het stadig begin ontspan en goed oor myself voel. Herinneringe aan die verlede het begin vervaag en so ook my gedagtes oor hom.

Hy het op die vooraand van my neef se troue gekom

Toe, skielik, kom hy eendag huis toe. Dit was die vooraand van my neef se troue. Ek was die hele dag besig om inkopies te doen en het die aand uitgeput huis toe gekom. Die huis was bedrywig, maar ek het hom dadelik raakgesien. Hy het in 'n hoek van die gang gesit en stilweg die toneel rondom hom dopgehou. Ek het gewonder of haar troue hom geskok het. Jy sien, hy was nie van die troue ingelig nie. Hy het terloops onaangekondig ingestap soos hy altyd gedoen het, en dit self uitgevind. My neef was nêrens in sig nie.

Ek het dit gewaag om met hom te praat

Toe die kamer stadig opklaar, het ek die moed bymekaargeskraap om oor te loop om hallo te sê. “Hoe gaan dit?” het ek beleefd gevra. Ek onthou nie wat hy gesê het nie, maar dit het iets te doen gehad met 'n ernstige velinfeksie wat hy gehad het, wat behandel is. Nadat hy sy dokter besoek het en 'n inspuiting geneem het, het hy besluit om ons te besoek. Ek het hom laat praat terwyl my oë alles van hom geabsorbeer het. Hy het moeg, bleek, benoud en tog steeds so beminlik gelyk. My hart het saamgeknyp van al die liefde wat ek steeds vir hom gevoel het.

Toe steek hy sy arm uit om my die velinfeksie te wys. “Kyk, hier is waar ek die inspuiting geneem het, reg op die infeksie.” Ek het na sy arm gekyk en 'n klein wit kolletjie daarop gesien. Dit het twee rooi kolletjies in die middel gehad en die vel daaromheen het rooi en ontsteek gelyk. Sy hand het gebewe. Trane het in my oë opgewel toe ek uitreik en saggies aan sy arm raak. Ek het gehoop my aanraking sou hom vertel hoeveel hy vir my beteken. Maar die man het teruggetrek en gesê: “Aitsa.”

“Maak dit seer?” het ek gevra. Hy het geknik.

“Ek is jammer,” het ek gesê. “Ek is seker jy sal genees. Alles is deesdae behandelbaar.” Hy het weer geknik.

Hy het opgestaan ​​en rondgekyk. Hy moes besef het dat dit sinneloos was om rond te hang. My neef het nie daardie dag tyd gehad om met hom te gesels nie.

“So, dis dan totsiens.” Hy het hartseer geglimlag. Ek kon nie na hom opkyk nie, want my oë het vol trane geloop. “Goed.” was al wat ek kon mompel.

Ek het hom nooit weer gesien nie

Toe hy by daardie deur uitstap, het ek nie geweet ek sou hom nooit weer sien nie. Ek het gehoop hy sou terugkom wanneer hy genees is, maar hy het nooit.

Die lewe het verbygegaan. Ek het uiteindelik getrou, twee kinders gehad en myself gevestig in die lewe. Nou en dan het ek hom op die internet gesoek. Daarom weet ek dat hy 'n suksesvolle neurochirurg in die VSA geword het. Ek is meegedeel dat hy my niggie 'n paar keer gekontak het, maar sy kon sien dat hy nie belangstel om in kontak te wees nie. Hulle is nie meer vriende nie.

Ons families onthou hom egter vandag nog met groot geneentheid. Ek dink elkeen van ons het hom op ons manier liefgehad. Ons praat selde oor hom. Dit is duidelik dat hy aanbeweeg het en uit ons lewens uit is. Ek hoop steeds dat ek hom eendag sal sien. Ek verbeel my hoe ek hom van ver af dophou, soos altyd ongemerk. Ek wil net sien hoe hy lyk, weet dat dit goed met hom gaan en dat hy gelukkig is met sy lewe.

Hy was altyd in my gedagtes

Hy is in my gedagtes in my gelukkigste oomblikke. Ek het hom stilweg vertel dat ek beplan om te trou , dat ek twee dogters het en hoe oulik hulle is, dat ek my droomwerk gevind het en dat ek uiteindelik tevrede is.

Hy is ook in my gedagtes in my hartseerste oomblikke. Ek het hom vertel dat ek 'n groot operasie gehad het, dat ek herpes ontwikkel het en amper gesterf het, dat my dogters uiteindelik die huis verlaat om hul eie lewens te lei en uiteindelik dat my ma oorlede is. 'Jy het haar so goed geken en tog sal jy nooit van haar dood weet nie,' het ek hom stilweg vertel.

Dit is moontlik hoekom hy uiteindelik verskyn het, om langs my te sit en my hand vas te hou. Aan die oorkant van die kamer het ek my broer ons sien dophou voordat hy die kamer saam met my dogters verlaat het. Ons het 'n rukkie daar saam gesit, terwyl hy iets vertel het waarvan ek geen herinnering het nie. Ek was net bly hy was daar en het my hand vasgehou.

Dit was 'n droom

Maar toe word ek wakker uit my droom en besef my ma is 'n maand gelede oorlede.

Terwyl ek in die bed regop gaan sit het, het ek gewonder of ek hom ooit uit my gedagtes sou kon uitwis. Ek neem aan ek sal aanhou om aan hom te dink deur al die mylpale in my lewe, in die hoop om hom eendag in die regte lewe te sien.

En hulle noem dit Puppy Love!

Hoe om herinneringe uit te wis na 'n skeiding

Huweliksprobleme in 'n gereëlde pasmaat – 'n Ware verhaal

Ontvriending op sosiale media: 6 wenke oor hoe om dit beleefd te doen

Jou bydrae vorm nie 'n liefdadigheidskenking nie . Dit sal Bonobology toelaat om voort te gaan om jou nuwe en opgedateerde inligting te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.