Co by było, gdyby żona każdego niewidomego mężczyzny nie chciała widzieć, żona każdego głuchoniemego nie chciała słyszeć, a żona każdego paraplegika nie chciała chodzić? Świat byłby skazany na zagładę! The Mahabharata potwierdza to poprzez historię Gandhari, pięknej nastoletniej księżniczki Gandhar, która miała zostać wydana za mąż za nieco starszego, ślepego króla. W tamtych czasach nikt nie mrugnął okiem na oczywisty mezalians, a już zwłaszcza młoda księżniczka, o której mowa. Wzięła na siebie obowiązek dotrzymania słowa ojca i chętnie wyszła za niewidomego Dhritarasztra, potężny król Kurusów. Historia Gandhariego jest wyjątkowa.
Istnieje również przekonanie, że w horoskopie Gandhariego znajdowała się informacja, że ktokolwiek wyjdzie za mąż, zostanie zabity. Więc początkowo wyszła za mąż za kozę, aby zmienić swoje przeznaczenie i w ten sposób Dhritarasztra został jej drugim mężem. Była więcej niż szczęśliwa, że została żoną księcia Kauravy, ale najwyraźniej nie powiedziano jej, że jest ślepy, kiedy zawierano sojusz. Dowiedziała się o tym dopiero po ślubie i był to dla niej niemiły szok.
Dlaczego Gandhari zawiązała sobie oczy?
Spis treści
Ale Gandhari nie poddawała się i nie poddawała się. Odważnie zawiązała nawet białą bawełnianą opaskę na oczy, aby wczuć się w swojego niewidomego przyszłego męża. Ludzie wokół niej i w niebiosach prawdopodobnie spuścili na nią błogosławieństwa za ten wspaniały gest. Pewnie pomyśleli, jaka cnotliwa z jej strony lojalność. Było to największe poświęcenie, na jakie mogła ponieść kobieta. Jej przysięga jest bardzo podobna do Przysięga celibatu Bheeshmy którą oboje szanowali do ostatniego tchnienia. Gandhari zapisała się na kartach historii jako kobieta, która straciła wzrok z miłości do swego męża Dhritarasztry. Ofiara, która była niewyobrażalna. Chciała mieć pewność, że jej mąż nie poczuje się mniej w związku. Po jej przysiędze byli równi. Ale czy to był jedyny powód, dla którego zawiązała sobie oczy?
Powiązana lektura: Miłość w Mahabharacie: narzędzie zmiany i zemsty
Prawdziwy powód, dla którego Gandhari zdecydował się mieć zawiązane oczy
Podobnie jak pojawiają się pytania o prawdziwy powód przysięgi Bheeshmy i wielu twierdzi, że chodziło o egoizm i zemstę, tak samo oszczerstwa rzuca się na przysięgę ślepoty Gandhariego. Wiele osób uważa, że Gandhari był przytłoczony myślą, że będąc żoną niewidomego, będzie musiała robić dla niego wszystko. Oznaczałoby to niekończącą się, codzienną, żmudną pracę. Ale jeśli ona też była niewidoma, to inni wykonaliby te zadania za nich. Żeby mogła żyć życiem prawdziwej księżniczki i nie robić tego seva męża od rana do wieczora. Jednak decyzja o zawiązaniu oczu okazała się większym utrudnieniem, niż sobie wyobrażała.
Czy decyzja Gandhari o zawiązaniu oczu była słuszna?
To była błędna decyzja, która doprowadziła do jednej katastrofy za drugą. Narzucona sobie przez Gandhari niewidoczność szybko zmieniła się z cnoty w wadę, gdy nie potrafiła odróżnić dobra od zła, czyniąc ją w ten sposób tak słabą jak jej mąż.
Ze stu synów i jedną córkę, których urodzili dzięki specjalnym sposobom, wszyscy byli niegodziwi lub poślubieni niegodziwymi ludźmi.
Mahabharata wymienia tylko dwóch głównych braci, Durjodhana i Dushasana, karykaturyzowany jako arogancki i chciwy. Pijani arogancją i jej niszczycielską siłą, złamali wszelkie zasady przyzwoitości i prawości. Nieszczęśni, niewidzący rodzice nie byli w stanie oprzeć się sile niegodziwości Duryodhany, niegodziwości dodatkowo podsycanej przez ich uporczywą ignorancję. Prawo karmy zadziałało, prowadząc do ostatecznego upadku całej rodziny. Zatem skutki decyzji Gandhari o zawiązaniu oczu były katastrofalne, ponieważ jej dzieci odmówiły poważnego potraktowania rad niewidomej matki, wychodząc z założenia, że niewiele wie o świecie. Zatem najbardziej cnotliwa kobieta miała do czynienia ze 100 dziećmi, które nie miały cnoty i nigdy jej nie słuchały.
Gandhari mógł być siłą Dhritarasztry
Zamiast tego wyobraźcie sobie scenariusz, w którym Gandhari nie zawiązuje sobie oczu, ale stoi obok męża jako jego siła. Rządziłaby u jego boku, choć przez pełnomocnika, i od początku byłaby siłą, z którą należy się liczyć. Jej synowie wiedzieliby, że są przed nią odpowiedzialni za wszystko, co robią i że nie można jej uważać za coś oczywistego.
Gandhari mogła zapewnić mężowi pozytywne wsparcie
Przypomniała mi się historia znajomego, którego kiedyś miałem. Jej ojciec, wówczas czterdziestoletni, doznał udaru paraliżującego, w wyniku którego jego nogi stały się bezużyteczne. Jej matka jednak zdecydowała się nie tylko chodzić, ale chodzić. Miała już pracę, którą kontynuowała. Rodzina zamówiła specjalny samochód, całkowicie ręczny, którym pan sam jeździł do pracy i z powrotem. Trzeba było mu jedynie pomóc przy wsiadaniu i zsiadaniu z wózka inwalidzkiego podczas wysiadania i wsiadania do samochodu. Zastanawiam się, co powstrzymało Gandhariego przed podjęciem tak pozytywnych kroków?
Czy może utknęła w obrazie siebie jako cnotliwej i lojalnej żony, jaki stworzyła po swoim najwyższym poświęceniu? Czy gdyby nie zawiązała sobie oczu, uznałaby się za nielojalną i tym samym straciłaby na wartości? Czy jej nierealistyczne oczekiwania wobec siebie częściowo przyczyniły się do zniszczenia całej rodziny?
Możliwe, że Gandhari prawdopodobnie w połowie swojego życia zdała sobie sprawę, że popełniła historyczny błąd, zawiązując sobie oczy, ale wtedy nie było już odwrotu, ponieważ przysięga to przysięga.
To niebezpieczne – występek przebrany za cnotę. Może się to zdarzyć, gdy nie przemyślemy wszystkich konsekwencji pomysłu. Dzieje się tak, gdy „cnota” ma pełną aprobatę społeczną i aprobatę. Sprawę komplikuje fakt, że niektóre niepełnosprawności i słabości nie zawsze są widoczne. A to sprawia, że tym trudniej je dostrzec i sobie z nimi poradzić.
Działania wspierające muszą być zawsze pozytywne, a nie bierne
Weźmy pod uwagę współczesną parę. Nie mają królestw, którymi mogliby rządzić, ale mają domy do prowadzenia i rodziny do wychowania. Jak więc radzą sobie z osobistą słabością – powiedzmy uzależnieniem od mediów społecznościowych? Skrada się niezauważony i pozostaje niezauważony, podstępnie niszcząc komunikację. Jeśli jeden z partnerów jest uzależniony, drugi czuje się samotny; pytanie brzmi – czy drugi też powinien się uzależnić? Czy rozwieje samotność? Czy wzmocni to więź pary? A może pomóc w wychowaniu zdrowej, zrównoważonej rodziny? Jakie mogłoby być pozytywne działanie, które złagodzi słabość uzależnionego partnera i przywróci równowagę w rodzinie? To i tylko to należy podjąć pozytywne działania.
Relacje są dynamiczne i wymagają ciągłego równoważenia poprzez podejmowanie mądrych decyzji. Gandhari i Dhritarasztra są wyraźną metaforą tego, jak para straciła siłę „małżeńskiej” wyłącznie z powodu emocjonalnej decyzji jednego z partnerów. Gdyby tylko zdała sobie sprawę, że skoro jedno nie widzi, to drugie MUSI to zrobić, bez względu na to, jak wiele trudności to oznaczało. Para musi pracować nad zrównoważeniem i uzupełnieniem siebie. Wtedy i tylko wtedy będą silną jednostką.
Twoja wpłata nie stanowi darowizny charytatywnej. darowizna. Pozwoli to Bonobology nadal dostarczać Ci nowych i aktualnych informacji w naszym dążeniu do pomocy każdemu na świecie w nauce robienia czegokolwiek.
Jeśli spojrzymy na to w ten sposób, być może błędny wybór Gandhariego był lekcją, której Myth już próbował dać kobietom. Kobieta nie powinna tracić swojej indywidualności i chodzić w cieniu męża. Jako partnerzy życiowi powinni wzajemnie wspierać swój rozwój. Powinni wzmacniać się nawzajem. I zawsze uważałam, że zawiązanie oczu tylko po to, by zaspokoić zranione ego męża, nie było rozsądnym wyborem. Ale tak, to właśnie oferuje nam mit. Podpowiada nam nie tylko, co robić, ale także czego nie robić. Gdybyśmy tylko mogli zagłębić się w opowieści zawarte w mitach i spróbować zrozumieć oferowane nam spostrzeżenia, świat mógłby być znacznie lepszym miejscem.