demando:
Saluton sinjorino,
Mi havis rilaton dum sep longaj jaroj. Antaŭe ni loĝis en la sama urbo, sed pro familiaj problemoj mi devis translokiĝi al alia ŝtato. Nia rilato fariĝis distanca, kaj mi ne eksciis kiam liaj sentoj ŝanĝiĝis, ĉar li estis sia kutima memo kun mi. Ni kutimis renkontiĝi unu aŭ du fojojn jare.
Sed li havis amaferon. Tio daŭris dum du-tri jaroj kaj lia familio ne diris al mi pri ĝi, ĉar ili pensis, ke la novaĵo konfuzos min. Kiam mi eksciis, lia familio subtenis min kaj diris al li edziĝi kun mi. Li rifuzis. Li malakceptis min antaŭ ĉiuj. Tio estis la plej malbona tago en mia vivo.
Li diris, ke komence li nur faris TP (tempopasigon) kun ŝi kaj ŝi ankaŭ sciis, ke li havas stabilan amatinon.
Sed laŭlonge de la tempo ili efektive proksimiĝis kaj li elektis ŝin anstataŭ mi. Li eĉ estis preta forlasi sian familion por ŝi. Liaj gepatroj konstante subtenis min kaj devigis lin edziĝi al mi, kaj ni geedziĝis nur pro respekto kaj socio.
Mi estas edziniĝinta jam de unu jaro kaj mia edzo ankoraŭ kontaktas sian amatinon. Ili ankoraŭ ne pretas forgesi unu la alian. Ili ankoraŭ renkontiĝas. Kiam mi demandas lin, li diras: "vi sciis, ke mi ŝatas..." ŝi, kial vi konsentis edziniĝi al mi! Nun ne atendu ion ajn de mi.'
Ambaŭ provis multe torturi min mense antaŭ la geedziĝo, sed mi tamen sukcesis edziĝi, ĉar mi ne povis atendi, ke karmo punu ilin. Ambaŭ ruinigis mian vivon; mia familio, amikoj, ĉiuj sciis pri nia rilato. Kion mi dirus al ĉiuj, kial ni disiĝis?
Ankaŭ, mi estis profunde enamiĝinta al li. Mi ankoraŭ estas. Tiu knabino, lia amatino, ŝi estas malmultekosta fraŭdulino, ŝi volas nur monon kaj sekson! Ŝi estas malbela sorĉistino.
Sed mia edzo ne komprenas! Laŭ lia opinio, ŝi estas la viktimo kaj mi estas la kulpulo. Li ne povas aŭdi eĉ unu vorton kontraŭ ŝi, laŭ li ŝi estas senkulpa, do kion ajn mi volas diri, mi povas diri al li, ne al ŝi... Sed por mi, ambaŭ estas same respondecaj pri kio ajn okazis...
Mi ne scias, kion fari nun, mi luktas por mia memrespekto, mi ne povas simple transdoni mian amon al tiu terura virino! Mi edziniĝis por ke mia parenco ricevu nomon kaj por ke mi havu ŝancon restarigi la staton de antaŭe, sed post vidi kiel pasis la pasinta jaro, eĉ post montri plenan dediĉon al li kaj lia familio, mi ankoraŭ ne kapablas fari lin mia. Mi ne scias, kion fari. Mi mortas pro amo kaj li ne amas min. Li ne elkondukas min, ne parolas kun mi.
Li eĉ ne sentas sin kulpa pri io ajn, kion li faris. Laŭ li, mi eraras kaj ambaŭ pravas.
Mi laciĝis provi, ĉar ne estas respondo, mi planas disiĝi nun, ĉar postvivi ne eblas nun... bonvolu konsili...
respondu:
Kara Sinjorino,
Mi povas imagi kiel terure estas vidi vian parton de amo donata al iu alia.
Sed en ĉi Kaze, mi timas, ke vi mem falis en ĉi tiun kaptilon. Vi jam perdis lin longe antaŭ ol li estis devigita edziĝi al vi. Kion vi atendis ŝanĝi? Ne gravas, kia estas tiu knabino; la fakto estas, ke li elektis ŝin denove kaj denove, kaj poste li estis devigita pasigi sian vivon kun vi. Kompreneble li indignos pri la tuta afero kaj ne zorgos. Ne estas via kulpo, sed vi faris malĝustan elekton.
Kial vi diras "Kion mi dirus al ĉiuj, kial ni disiĝis"? Kial vi ne povus diri al ĉiuj, ke li trompis vin kaj tial vi finis ĝin? Kial vi hontis agnoski LIAN eraron?
Do vi elektis eĉ pli malbonan sorton por vi mem? Vi diras, "Mi ĉiuokaze sukcesis edziĝi, ĉar mi ne povis atendi, ke karmo punu ilin" - kion vi atendis, ke okazos? Ke kiel filmoj li subite magie rimarkos, ke ŝi estas monema vampiro kaj venos plorante al vi? La reala vivo ne funkcias kiel filmoj, mia kara. Ĉio, kio okazis, igis lin senti, ke la vivo estis maljusta al li. Li nun estas indignema kaj amara kaj estas malĝoja pro tio, ke li ne povas esti kun ŝi.
Komprenu, mi ne diras, ke li ne kulpas aŭ ke vi iel malpravas. Mi nur provas montri al vi, ke kelkfoje oni bezonas pensi preter idealaj emocioj kaj "ĝustaj aferoj" kaj preni praktikajn decidojn. Mi pensas, ke via decido disiĝi ŝajnas la plej bona elekto nun. Estas tempo, ke vi rericevu vian memfidon kaj retrovu vin mem. Vi bezonas eliri el ĉi tiu ciklo de doloro kaj komenci freŝan vivon. Ne gravas, kio okazas al ili; gravas, kion VI faras el via vivo nun.
Revenu al vi! Ĉion plej bonan!
Via kontribuo ne konsistigas bonfaran aferon donacoĜi permesos al Bonobologio daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.
Mi opinias, ke vi frenezas. Kial diable vi edziniĝis al li, sciante tre bone, ke li jam ne amas vin? Nur Dio povas savi vin de ĉi tiu problemo. Estu kuraĝa kaj preĝu regule, ke via edzo revenu al vi.