Zaburzenie dysmorficzne ciała: jak cierpiały jej związki z powodu BDD

Jak to jest codziennie cierpieć na zaburzenie dysmorficzne ciała (BDD)?

Za każdym razem, gdy patrzyłam w lustro, zaczynał mi się nie podobać wygląd mojego nosa. Był duży, nie w dobrym stanie i wymagał operacji. Mój dzień zaczynał się od tej myśli i na niej kończył. Miałam obsesję na punkcie tego, że mój nos nie jest idealny. Zacząłem więc badania nad plastyką nosa. Mój młodszy syn próbował mi wytłumaczyć, że w tym wieku operacja poprawiająca wygląd nie jest konieczna. Nakrzyczałam na niego i obrzuciłam wyzwiskami. Mój starszy syn chciał, żebym uczestniczyła w spotkaniach towarzyskich, opiekowała się jego córkami itp.

Chciałem tylko najpierw naprawić nos, a potem zająć się wszystkimi innymi obowiązkami jako żony, matki, a teraz babci.

Główną przeszkodą była ciężka cukrzyca, dlatego zdecydowałem się na operację bariatryczną, która pomogła mi schudnąć, a także kontrolować poziom cukru we krwi. Po wyzdrowieniu zrobiłem operację nosa. BDD sprawia, że ​​twoje relacje są niezdrowe. Zacząłem mieć do synów pretensje, że nie zgadzali się z tym, co robię.

Depresja i inne objawy BDD

Po operacji poczułam się gorzej. Lekarz zrobił okropną operację nosa i zaczęłam nienawidzić tego jeszcze bardziej niż wcześniej. Popadłam w depresję. Do tego stopnia, że ​​w pewnym momencie popadłem w samobójstwo. Mój mąż był całkowicie nieświadomy moich uczuć i nawet po tylu latach naszego małżeństwa nigdy nie zadał sobie trudu, aby mnie sprawdzić. Zastanawiałam się, dlaczego przestał się mną interesować. Czy byłam nieatrakcyjna? A moja BDD odpowiedziała: „Tak, twoje piersi nie są wystarczająco duże”, więc zdecydowałam, że odłożę wszystko na później i zrobię sobie powiększenie piersi.

Więc przestałam gotować, zajmować się domem, wychodzić na spotkania towarzyskie, sprawdzać, co u dzieci, itp. Siedziałam tylko w swoim pokoju, płacząc, śpiąc lub szukając informacji na temat powiększania piersi.

Powiedziałam młodszemu synowi, że powinien pojechać ze mną do szpitala i pomóc mi w przygotowaniu rzeczy do operacji. Tym razem mój syn to zgubił. Potrząsnął mną mocno, a nawet uderzył. W domu był ogromny dramat, oboje na siebie krzyczeliśmy. Moje serce było słabe ze względu na wiek i cukrzycę, a funkcjonowało tylko na 20% swoich możliwości.

„Mamo, umrzesz na stole operacyjnym, bo jesteś za słaba, żeby unieść tę operację. Dlaczego chcesz mieć duże piersi w wieku 56 lat? Komu chcesz to teraz pokazać? Oszalałeś!” krzyknął. Byłem nieugięty, żeby to zrobić.

Jak to jest być w związku, gdy masz BDD?

Powiem Ci. Zapisałam się na wizytę do chirurga plastycznego w celu powiększenia piersi. Badając mnie z oczywistych powodów musiał dotknąć moich piersi. Był 58-letnim, mądrym, inteligentnym mężczyzną. Powiedział mi, że będzie się mną dobrze opiekował. W tym momencie się w nim zakochałam. Szalenie, beznadziejnie. Nie wiem, czy to była miłość, czy po prostu byłam głodna miłości, troski i uwagi. Cokolwiek to było, po raz pierwszy od bardzo długiego czasu poczułem się dobrze. Miałam teraz jeszcze więcej powodów, żeby zrobić sobie operację piersi. Chciałem z nim być. Chciałem, żeby to zrobił kochaj mnie z powrotem. Ale ludzie tworzą niezdrowe relacje z powodu BDD. Nie wiedziałam, że chciałam tylko, żeby ten mężczyzna mnie kochał i dotykał.

Powiedziałam synowi, że się zakochałam

Któregoś wieczoru zadzwoniłam do syna i powiedziałam mu, co czuję do mojego lekarza. Zorientował się, że popadam w depresję, a także cierpię na BDD, ponieważ sprawdził moje objawy w Internecie. Zrobił wszystko, co w jego mocy, aby mi powiedzieć, że lekarz mówiąc, że się mną dobrze zaopiekuje, tak naprawdę miał na myśli to, że dopilnuje, aby operacja przebiegła pomyślnie i przy minimalnym dyskomfortie. Przez kilka następnych tygodni, a potem miesięcy chodziłem do psychiatry i brałam leki.

Syn pomógł mi wyjść z depresji i BDD

Odkąd biorę leki przeciwdepresyjne, nic w moim życiu tak naprawdę się nie zmieniło. Depresja i związki tak naprawdę nie idą w parze. Mój mąż nadal nie przejmuje się tym, czego potrzebuję jako jego żony, ale moje nastawienie się zmieniło. Byłem szczęśliwy, że po tym epizodzie w sali egzaminacyjnej nadal mogłem czuć się dobrze ze sobą. Mój syn wspierał mnie w wyjściu z depresji i podjęciu wszelkich właściwych kroków, aby pozostać silnym i, co ważniejsze, szczęśliwym.

Twoja wpłata nie stanowi darowizny charytatywnej. darowizna. Pozwoli to Bonobology nadal dostarczać Ci nowych i aktualnych informacji w naszym dążeniu do pomocy każdemu na świecie w nauce robienia czegokolwiek.

Zobacz nasz proces redakcyjny

Poznaj naszą Radę Rewizyjną

Podziel się opinią

Jaka jest Twoja opinia?

×

Pomocny Zgłoś błąd Inne

Wyślij