Zrozumienie ruchu „Bezdzietni z wyboru” 

Nie mam dziecka i nie jestem rodzicem. Jestem bezdzietny z wyboru. Niektórzy nazywają to dobrowolną bezdzietnością. Chociaż wielu, podobnie jak ja, wybrało słowo „bezdzietny”, ponieważ „bezdzietny” niesie ze sobą pojęcie „bezdzietności” lub braku czegoś. Właściwe jest dołączenie naszego sentymentu do słowa „wolny”, ponieważ bycie bez dziecka było wyborem. Ludzie tacy jak ja wolą życie bez dzieci.

Mam rodzinę. Moja rodzina składa się z mojego partnera, moich kotów, mojej siostry, moich rodziców, rodziców mojego męża i jego rodzeństwa. Mieszkamy w różnych miastach, ale oczywiście jesteśmy rodziną, która w razie potrzeby spieszy sobie na ratunek, planując harmonogram tak, aby móc spędzać ze sobą wartościowy czas. Mam też kilku bardzo bliskich przyjaciół, którzy czują się jak rodzina.

Ale jeśli masz na myśli „grupę osób mieszkających pod jednym dachem”, to moja rodzina składa się z mojego męża, moich dwóch kotów i mnie. Dbamy o siebie nawzajem. Wspólnie snujemy plany na przyszłość. Mamy grupowe cele i marzenia. Ubezpieczenie zdrowotne – plan rodzinny. Czasami denerwujemy się na siebie, narzekamy, odpowiadamy na te skargi, dostosowujemy się, angażujemy się, śmiejemy się, kochamy. To jest moja rodzina.

Gdy w domu nie ma ludzkiego dziecka, wiele osób zadaje sobie pytanie: „Kiedy planujesz założyć rodzinę?” Moja rodzina jest tutaj. Przed pojawieniem się kotów ja i mój mąż byliśmy członkami tej rodziny. Zanim wyszłam za mąż i mieszkałam samotnie w mieście, w którym pracowałam, moja rodzina składała się ze mnie. Rodzina z małżeństwa bezdzietnego to nadal rodzina.

Powody, dla których warto wybrać opcję bez dzieci – dlaczego bez dzieci z wyboru?

Ja świadomie zdecydowałam się mówić o swojej bezdzietności w formie „ja”, a nie w imieniu mojego partnera. Po pierwsze, wypowiadanie się w jego imieniu byłoby niesprawiedliwe. Chociaż utwierdził mnie w przekonaniu, że czuje to samo co ja i ufam mu. Ale po drugie i najważniejsze, mężczyznom nie zadaje się tego pytania tyle razy, a przynajmniej nie w takim samym stopniu, jak kobietom. W przypadku mężczyzn jest to pytanie pełne ciekawości, a czasem niepokoju. Kiedy jednak pytanie to jest kierowane do kobiet, w swej istocie ma ono smak osądu i całkowitego zdumienia z powodu jej „śmiałości”, by myśleć inaczej.

Każda osoba, która z wyboru jest bezdzietna, może mieć własne powody, dla których chce być bezdzietna lub woli być bezdzietna. Ruch bezdzietności z wyboru jest kierowany przez ludzi, którzy mogą uważać posiadanie dzieci za daremne w świecie, który zdaje się chylić ku upadkowi. Niektórzy mogą uważać sprowadzenie dziecka na taki świat za przestępstwo, z powodów środowiskowych, politycznych lub z któregokolwiek z nich.

Powiązane materiały: Oto lista sposobów radzenia sobie z presją społeczną, która utrudnia zajście w ciążę

Niektórzy ludzie decydują się nie mieć dzieci, ponieważ uważają, że nie są do tego zdolni. Przez „nieodpowiedni” mogą rozumieć brak gotowości do posiadania dzieci, brak poczucia, że ​​ich sytuacja finansowa nie pozwala im na utrzymanie innej osoby. Mogą również oznaczać, że ich zdrowie fizyczne lub psychiczne nie sprzyja posiadaniu dziecka.

Ktoś może po prostu nie czuć w nich chęci posiadania dziecka. Dla wielu myśl o tym, że po prostu nie odczuwa się tego, jest trudna do wyobrażenia, ponieważ nasze umysły są wyszkolone, aby patrzeć na rozwój jednostki i społeczeństwa tylko w ustalony sposób. Odejdź od tego schematu, a to zdumiewa tych, którzy patrzą na Twoje wybory z zewnątrz.

Niektóre nie chcą rodzić dziecka, ale planują adopcję, jeśli poczują się na to gotowe i podekscytowane, aby zrobić to w przyszłości. Ich argument: Na świecie jest wiele dzieci pozbawionych opieki, które potrzebują rodziców. To, że na świecie jest tak wiele zaniedbanych, porzuconych dzieci, jest dowodem samym w sobie, że ludzie rodzą dzieci cały czas, kiedy nie są na to gotowi.

Odpowiadanie na pytania skierowane do osoby bezdzietnej

Wyobraź sobie scenariusz rozmowy osoby, która z wyboru nie ma dzieci, z dowolną inną osobą. Niech tą osobą bezdzietną będę ja, a drugą osobą B. B mówi: „Kiedy planujesz mieć dziecko?” Mówię: „Nie planuję mieć dziecka”. B mówi: „Nie! Kiedy? Zegar tyka. Czas ucieka”. Mówię: „Nie chcę dziecka”. B mówi: „Ale będzie za późno, kiedy będziesz tego chciała później”. Mówię: „Za późno na co? Nie chcę dziecka”. B mówi: „Ale… zmienisz zdanie i wtedy będziesz tego żałować”. Mówię: „Może tak. Może nie. Może będziesz żałować, że masz dziecko. Może nie”. B mówi: „Ale…?”

Każdy z nas ma pragnienia, preferencje i możliwość odpowiedniego dokonania wyboru. Niektórzy ludzie lubią czytać, inni nie. Niektórzy z nas uważają, że są dobrzy w pracy, którą wykonują. Niektórzy z nas nienawidzą swojej pracy. Nie każdy chce być lekarzem. Nie każdy lubi gotować. Nie każdy chce być rodzicem – ktoś może, ktoś nie.

Jestem przekonany, że posiadanie dziecka powinno być poprzedzone chęcią lub pragnieniem posiadania dziecka, a nie jedynie założeniem, że to jedyna droga. Decyzja o posiadaniu dziecka powinna być równie świadoma i przemyślana, jak decyzja o jego braku. Powinna być wynikiem świadomej relacji z partnerem.

Nie powinnaś mieć dziecka. Ty decydujesz. W ten sam sposób, w jaki tego nie robisz!

Niezależnie od tego, oto kilka pytań, przed którymi często stają osoby, które pozostają bezdzietne z wyboru.

– A co z twoim instynktem macierzyńskim?

Wiele osób powołuje się na argument „instynktu macierzyńskiego”. Twierdzi on, że każda kobieta ma wrodzone biologiczne pragnienie bycia matką. W swojej książce „ Childfree by Choice: The Movement Redefining Family and Creating a New Age of Independence ” dr Amy Blackstone zwraca uwagę, że trzytomowa encyklopedia macierzyństwa wydawnictwa Sage Publishing nie zawiera ani jednego hasła na temat instynktu macierzyńskiego. Nazywa instynkt macierzyński jedynie wytworem naszej kulturowej wyobraźni, konstruktem społecznym.

Instynkt macierzyński, w badaniach nad światem zwierząt, odnosi się do instynktu matki (nie kobiety) do wychowywania i ochrony dziecka, i nie przeczę temu. Ludzki konstrukt zastępuje jednak matkę kobietą i nakazuje, aby każda kobieta miała instynkt macierzyński. Konstrukt ten ma na celu zorganizowanie pracy w domu i poza nim. Taki jest cel „ról płciowych” . Zmuszają nas one do poznania naszego miejsca w świecie i odwodzą nas od kwestionowania status quo.

„Nie chcesz posunąć naprzód linii swojej rodziny?”

Inni mówią o znaczeniu następstwa linii rodzinnej, dziedziczenia, przedłużenia genów. Bardzo prymitywnie, myślę sobie: „Kim jesteś, Aleksandrze, Wielki?” Ale ja tego nie mówię. Zamiast tego lubię wskazywać takim osobom przypadek królowej Elżbiety I, która z wyboru pozostała bezdzietna. Mogła wówczas uniknąć posiadania dzieci, upewniając się, że nie wyjdzie za mąż.

Okres panowania królowej Elżbiety, znany jako era elżbietańska, jest powszechnie nazywany przez historyków Złotym Wiekiem, naznaczonym angielskim renesansem, rozkwitem sztuki, literatury i poezji, a przede wszystkim teatru (przypomnijmy sobie Williama Szekspira). Z politycznego punktu widzenia był to czas angielskiej eksploracji i ekspansji oraz rozkwitu reformacji protestanckiej. Macierzyństwo czy kariera – niewątpliwie wybrała to drugie i wniosła większy wkład w społeczeństwo.

Podsumowując, nie byłoby przesadą stwierdzenie, że to, co pozostawiła po sobie królowa Elżbieta, było dziedzictwem. I na tym powinniśmy się skupić. To, co się pozostawia, należy postrzegać subiektywnie. Należy skupić się na posiadaniu dziedzictwa, a nie tylko na dziedzictwie genetycznym.

Jeśli wymagania naszych czasów wymagają oszczędności, zrównoważonego rozwoju i odmładzania środowiska, to dla celów dyskusji to, ile i co fizycznie po sobie pozostawisz, będzie nazywane „śladem węglowym”. Uważam, że szczególnie w takim czasie jak „teraz” powinniśmy bardziej dbać o dziedzictwo, które po sobie pozostawiamy w postaci wykonywanej przez nas pracy, wpływu, jaki wywieramy i zmian, które wprowadzamy.

Powiązane materiały: Najgorsze błędy wychowawcze, które zawsze popełniamy i które powinniśmy natychmiast naprawić

„Później będziesz żałować, że nie masz dzieci!”

„Później będziesz żałować, że nie masz dzieci”. Kolejna kwestia, którą chcę poruszyć. Żal jest całkowicie subiektywny i sam Bóg, Wszechmogący, nie odważyłby się przypisać pewności do słowa takiego jak żal. Lepiej powiedzieć: „Później możesz tego żałować”. Moja odpowiedź brzmiałaby: „Tak, mógłbym. Ale tak samo, jak możesz żałować, że masz dziecko. Tak, wiele kobiet przyznaje prywatnie lub anonimowo, bardzo niewiele publicznie, że żałuje posiadania dziecka.

Podjęcie ryzyka życia z żalem to osobisty wybór. Wiele osób bezdzietnych jest przekonanych, że żal z powodu braku dzieci ma znacznie mniej negatywnych konsekwencji niż żal z powodu ich posiadania. Jak głosi dobra rada – rozważ długą listę spraw do omówienia przed ślubem i przed posiadaniem dzieci – większość par bezdzietnych z wyboru dokładnie to przemyślała. Są o wiele bardziej przygotowane na ewentualny żal, niż im się to przypisuje.

„Zegar biologiczny tyka!”

Po raz kolejny nie spóźniam się z czymś, czego nie chcę. Niech zegar tyka! Nie wydaje się zbyt mądre mieć coś, czego na pewno nie chcesz, w obawie, że możesz, po prostu możesz chcieć jutro. Szczególnie, gdy tym czymś jest człowiek.

Co więcej, osoby bezdzietne z wyboru mają inne sposoby zaspokojenia pragnienia posiadania dziecka, wychowania dziecka i wspierania dziecka, jeśli taka potrzeba pojawi się w przyszłości. Adopcja, opieka zastępcza, sponsorowanie to tylko niektóre z wielu szlachetnych możliwości zaspokojenia pragnienia służenia programowi rozmnażania naszego gatunku lub jego dobra.

Powiązane czytanie: 7 podstaw zaangażowania w małżeństwie

„Co będziesz robić na starość?”

To nie tylko egoistyczne, ale i okrutne, aby zabrać ze sobą dziecko, które w przeciwnym razie nawet by nie istniało, aby mieć kogoś, kto zaopiekuje się tobą na starość. Tego rodzaju emocjonalny ciężar dla człowieka, który jest zobowiązany spłacić długi rodziców, jest często rozwiązywany na kozetce terapeuty.

Wskazane jest posiadanie lepszych, bardziej praktycznych planów awaryjnych na wypadek starości. Pielęgnuj znaczące więzi. Zainwestuj czas i wysiłek w edukację finansową i przejmij kontrolę nad swoimi finansami. Priorytetem jest zdrowie psychiczne i fizyczne! Miej samodzielny plan awaryjny.

„Czy nienawidzisz dzieci?”

Dzieci to wyjątkowe, złożone jednostki i nie można ich uogólniać na jednorodną grupę. Nie są to bukiety kwiatów czy fantazyjny kosz na prezenty, które trzeba kochać jako „kategorię”, bo „czego tu nie lubić?”

Czy nie lubię dzieci? Nie, nie mam. Po prostu nie zakładam, że nie lubię wszystkich dorosłych ludzi. Podchodzę do ludzi z założeniem, że ich polubię. Ale niektórych ludzi lubię bardziej niż innych. Niektóre toleruję. Niektórych nie. To samo z dziećmi.

"Jesteś samolubny!"

Nie jestem samolubny. Jeśli w ogóle martwię się o emocjonalny, psychiczny i fizyczny dobrostan dzieci. Dlatego uważam, że dzieci powinny rodzić się w wyniku poważniejszego namysłu, samoanalizy i samooceny dokonywanej przez rodziców, a nie z bezmyślnego założenia, że ​​jest to jedyny sposób. W tym sensie ruch bezdzietny z wyboru jest niezwykle prodziecięcy.

Jeśli spojrzeć na pytania na tej liście, każde z nich jest niezwykle egocentryczne. Tak naprawdę, wypełnij dowolny kwestionariusz „czy powinnam mieć dziecko”, większość rzeczy na liście dotyczy oczywiście ciebie. Są to obawy o własne uczucia, nasze aspiracje, oczekiwania wobec społeczeństwa, nasze obawy o przyszłość, nasze poczucie winy i żale. Żadne z pytań nie ma nic wspólnego z dzieckiem.

Prawda jest taka, że ​​gdyby ktoś miał się zająć wyłącznie dobrem dziecka, które ma się urodzić, musiałby dokonać tych samych ocen, które znajdują się w centrum zainteresowania bezdzietności z wyboru. Nie ma nic złego w zadawaniu tych pytań lub martwieniu się o siebie. Jest to oznaka zrozumienia ogromu odpowiedzialności za wychowanie dziecka.

FAQ

Uwagi końcowe

Mam wspomnienia z dzieciństwa, jak odgrywałam podróż przez wyimaginowaną burzę, chroniąc zawiniątko w moich ramionach, które było moją lalką, rogiem prowizorycznego sari, które robiłam z szala mojej mamy. Ale nie jestem pewna, czy ona była moją wyimaginowaną córką, a ja jej matką. Ta historia opowiadała raczej o mnie samej. To była przygoda, w której brałam udział, a w której moja lalka czasami zastępowała psa. Ja i mój pies, odnajdujący drogę przez burzę piaskową. Pamiętam też, jak szłam przez tę burzę jako przywódczyni wyimaginowanego plemienia, pokazując im drogę.

To plemię było moją rodziną. Z tych wspomnień o wychowywaniu lalki i przewodzeniu plemieniu wynika, że ​​nie chciałam być matką, ale to, że zawsze miałam instynkt wychowywania, ochrony i przewodzenia. Staram się to robić na tyle, na ile mogę dzisiaj, w kręgu znajomych, wśród znajomych i rodziny.

Jak ekologiczny styl życia może urozmaicić Twoje życie randkowe

10 romantycznych pomysłów dla rodziców

Dlaczego zdecydowałam się na macierzyństwo zastępcze lub adopcję, mimo że mogę urodzić

Twój wkład nie stanowi darowizny na cele charytatywne . Pozwoli on Bonobology na dalsze dostarczanie Ci nowych i aktualnych informacji w ramach naszej misji pomagania każdemu na świecie w nauce wszystkiego.

Zobacz nasz proces redakcyjny

Poznaj naszą Radę Rewizyjną

Podziel się opinią

Jaka jest Twoja opinia?

×

Pomocny Zgłoś błąd Inne

Wyślij