Posiadanie partnera z depresją sprawia, że jest to także Twoja osobista walka. Kiedy kochasz kogoś głęboko, jego problemy wychodzą na pierwszy plan w twoim życiu. Randkowanie z osobą cierpiącą na depresję staje się dużą odpowiedzialnością na twoich barkach. Ale to nie jest nic złego. To prawda, może to być trudne, ale na dłuższą metę może wzmocnić Twoje relacje i sprawić, że będziesz godnym zaufania systemem wsparcia.
Wyjątkowa troska, świadomość i uważność to tylko niektóre z rzeczy, którymi musisz się cechować, gdy masz partnera cierpiącego na depresję. Czy mieszkasz z przygnębionym współmałżonkiem? A może odnosisz się do wszystkiego, co ci właśnie powiedzieliśmy? Jeśli myślisz: „Mój partner ma depresję”, nie szukaj dalej. Przeczytaj tę historię, aby zrozumieć, jak będąc solidnym filarem wsparcia możesz pomóc swojemu partnerowi z depresją.
Jak pomóc partnerowi z depresją
Spis treści
Smutek i depresja to dwie różne rzeczy. Podczas gdy uczucie smutku zanika, depresja w miarę upływu czasu wikła się coraz bardziej, jeśli nie zostanie zdiagnozowana i wyleczona na czas. Tak, jest ich wiele praktyczne kroki w walce z depresją. Jednym z nich jest posiadanie troskliwego partnera. Depresja może mieć podłoże okolicznościowe, genetyczne lub jedno i drugie. W moim przypadku nie zdawałam sobie sprawy, że jestem w depresji, dopóki nie wyszłam z tego, zakochałam się, złamano mi serce, a potem odkochałam się.
Choć żyłem w zaprzeczeniu
W wieku 24 lat zaczęłam ćwiczyć, bo marzyłam o zostaniu modelką bielizny. Miałem to jako swoją ambicję, ale młody chłopak z typowej klasy średniej, niezbyt postępowej rodziny bramińskiej, popierający bieliznę, wywołałby kontrowersje w naszej dalszej rodzinie i kręgu towarzyskim. W tamtym czasie nie byłem sam. Żyłem w zaprzeczeniu. Choć w głębi duszy wiedziałam, że pociągają mnie mężczyźni, z powodu odmowy pogodziłam się z faktem, że przez całe życie będę sama.
Tak po prostu, w zwykły dzień treningowy, zobaczyłem Himanshu. Zaczęliśmy rozmawiać, wkrótce zaczęliśmy utrzymywać kontakt i zaczęliśmy spędzać razem czas. Po około 2-3 miesiącach zakochałam się w nim. Kilka miesięcy później byłam załamana, kiedy się ożenił, a ja zostałam otwarta na siebie, tracąc włosy i płacząc cały dzień.
Popadłam w obsesję
W sylwestra 2012 roku byłem w Delhi i znalazłem się przypadkowy seks data. Powiedziałem sobie, że jeśli na tym polega bycie gejem, pozwól mi doświadczyć tego raz na zawsze i pozbyć się tego uczucia. Oczywiście to nie pomogło. W lutym 2012 roku poznałem Ravina w Internecie i zacząłem się spotykać. Kiedy wciąż próbowałam wyleczyć złamane serce, na powierzchni pojawiły się objawy depresji w postaci obsesji na punkcie wypadania włosów.
Jedyną rzeczą, o której myślałem 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, było to, że tracę włosy. Bałam się, że wyłysieję i niedługo będę wyglądać nieatrakcyjnie. Codziennie płakałam. Kiedy spotykałam się z Ravinem, zdał sobie z tego sprawę i zasugerował, że powinnam udać się do psychiatry. Odmówiłem, mówiąc mu, że psychiatra nie jest w stanie powstrzymać wypadania moich włosów.
Co zrobić, gdy Twój partner ma depresję?
Po wielu przekonywaniach zabrał mnie do lekarza, który natychmiast stwierdził, że mam kliniczną depresję i przepisał mi leki przeciwdepresyjne. Po około dwóch tygodniach, po raz pierwszy od bardzo długiego czasu, znów poczułem się sobą i mogłem doświadczyć uczucia, które było trudne do opisania.
Nie nazwałabym tego radością, ale nie byłam też nieszczęśliwa. W ciągu następnych kilku tygodni mój partner rozumiał wszystko, przez co przechodziłam. Wspierał mnie, robił wszystko, co mnie uszczęśliwiało, nawet jeśli kosztowało go to szczęście. „Rozumiem, co czujesz i jestem z tobą”, było wielką ulgą, bo innym, w tym moim rodzicom, pozostał obcy cały epizod depresji.
Podobne czytanie: Oto, jak sobie poradziła, gdy jej mąż nagle zachorował psychicznie
Kilka lat później…
Mój partner i ja jesteśmy razem już od 5 lat. Zmieniliśmy 3 domy i miasto. Chociaż nadal biorę leki przeciwdepresyjne, dopiero po tylu latach zdaję sobie sprawę, że był on bardziej dotknięty niż ja, gdy miałem ostrą depresję. Ale posiadanie partnera z depresją też nie było dla niego łatwe.
Mój niepokój, ataki paniki i epizody złości dotknęły go bardziej niż kogokolwiek innego. Był jak gąbka, która to wszystko chłonęła, nie narzekając ani trochę. Przebywanie w towarzystwie osoby z depresją i obserwowanie, jak przechodzi przez takie zamieszanie, nie jest łatwe, zwłaszcza gdy ją kocha się.
Lekcje do odrobienia dla innych
Będąc w związku, w którym jeden z partnerów popada w depresję, trzeba wiedzieć, że dotyka ona obu partnerów w równym stopniu. Posiadanie partnera z depresją może naprawdę odcisnąć na Tobie piętno i trzeba o tym wiedzieć. Podczas gdy objawy depresji często odczuwa osoba cierpiąca na depresję, jej skutki uboczne odczuwa druga osoba.
Kiedy jeden z partnerów jest w trakcie leczenia, drugi musi zapewnić czas, opiekę i czułość. Radzenie sobie z depresją jest współzależne. Moja przygoda z depresją zaczęła się sama, ale walczyłam z nią, mając obok siebie partnera.
Mój partner nauczył się milczeć lub mówić i okazywać empatię, jeśli zajdzie taka potrzeba, podczas moich wybuchów złości i ataków paniki. Jest to doświadczenie, które niekoniecznie sprawia przyjemność żadnemu z partnerów, ale wspólna walka tylko wzmacnia i pogłębia więź.
W kraju, w którym depresja jest napiętnowana, mówienie o swoich uczuciach staje się jeszcze trudniejsze. Małżonkowie muszą się nauczyć, że osoba cierpiąca na depresję nigdy nie wyobraża sobie, że jest to choroba kliniczna. Dopiero świadomość drugiego partnera pomoże zdiagnozować chorobę i odpowiednio wcześnie rozpocząć leczenie.
Tylko Twój partner i lekarz mogą określić, na jakim etapie choroby się znajdujesz. Dajcie sobie nawzajem szansę pokonania tej przeszkody w waszym związku i sprawcie, aby wasza wzajemna miłość była bardziej niezachwiana.
5 oznak przemocy emocjonalnej, na które należy uważać — ostrzega terapeuta
8 oznak, że Twój przyjaciel ma depresję i 6 sposobów, jak możesz mu pomóc
Twoja wpłata nie stanowi darowizny charytatywnej. darowizna. Pozwoli to Bonobology nadal dostarczać Ci nowych i aktualnych informacji w naszym dążeniu do pomocy każdemu na świecie w nauce robienia czegokolwiek.
Rozmowa na temat zdrowia psychicznego jest kluczowa, szczególnie w społeczeństwie takim jak nasze. Podoba mi się sposób, w jaki narracja zabiera czytelników w podróż i wyjaśnia, w jaki sposób odpowiedni rodzaj wsparcia może być pomocny. Widziałem, jak przechodzili przez to bliscy przyjaciele – ci, którzy otrzymali wsparcie i opiekę, wyszli, ale ci, którzy zostali osądzeni i pozostawieni samym sobie, mieli trudności.