Mi Komprenis En Mia Plenaĝeco Kial Oni Nomas Ĝin Hundida Amo…

Ni estis kolektitaj ĉirkaŭ mia patrino dum ŝi kuŝis en sia ĉerko. Panjo vivis mirindan vivon ĉiam ĉirkaŭita de sia familio. Eĉ kiam ŝi mortis, ĉiuj ŝiaj infanoj kun siaj familioj estis ĉirkaŭ ŝi. Ŝi perfekte tempigis sian foriron.

Ĉi tio estas rakonto pri unu-flanka hundida amo

Sed ĉi tiu rakonto ne temas pri mia patrino. Ĝi temas pri hundidoamo kaj, mi devas diri, ĝi estas sufiĉe unupartia. Ĉi tiu lasis tian daŭran impreson en mia koro, ke mi elektis skribi pri ĝi 35 jarojn poste.

Mi levis la okulojn de la ĉerko kaj vidis lin stari ĉe la pordo. Li jam ne plu estis la malgracia knabo, kiun mi enamiĝis. Li aspektis memfida, matura kaj ĉefe bela. Mia rigardo revenis al la senmova vizaĝo de mia patrino. Mi volis plori, sed miaj okuloj restis sekaj.

Tempo pasis antaŭ ol li venis kaj sidiĝis apud mi por esprimi sian kondolencon. Li etendis la manon por teni min kaj konsoli min. Dum ni sidis silente, mia menso rapidis reen al la tempo, kiam mi estis 18-jaraĝa kaj li studis por fariĝi kuracisto.

Mi estis enamiĝinta al li

Ni vivis en komuna familio, patrino, patro, fratoj, fratinoj, geavoj, onklinoj, onkloj, kuzoj kaj ĉiuj. Li estis bona amiko de mia frato kaj tre ŝatis unu el miaj kuzinoj. Ĉiuj ŝatis ŝin ĉar ŝi estis varma, amika persono kaj tre bela. La resto de ni en la familio estis mezbonaj laŭ aspekto. Krome, mi aparte estis introvertulo.

Liaj vizitoj al nia hejmo estis maloftaj. Dum li babilis kun niaj familioj, mi sidis kun ligita lango nekapabla rigardi lin, des malpli fari inteligentan konversacion. Mi ne scias kiam mi rimarkis, ke mi estas enamiĝinta al li, sed mi ekkomprenis unu tagon, kiam li ne vizitis nian hejmon dum longa tempo. Mi trovis min kontrolanta datojn en la kalendaro por vidi, ĉu mi povus vidi ŝablonon en liaj vizitoj. Mia juna menso revis pri floranta romanco inter ni. Ju pli mi revis, des pli enamiĝinta mi estis. Mi deziris, ke mi povus vidi lin pli ofte. Eble iam, li rimarkus min kaj ni fariĝus amikoj. Sed estante tia timema persono, mi ne sciis kiel fari tion.

Mi certigis, ke mi povus vidi lin

Iun tagon, unu el miaj kuzetoj havis haŭtan erupcion kaj mia onklino decidis porti la infanon al la hospitalo, kie li laboris. Oni fiksis rendevuon telefone por la sekva sabato. Li atendus ilin ĉirkaŭ la 10a matene.

Mia cerbo eklaboris – se mi povus trovi kialon akompani ilin, mi povus vidi lin. Mi komencis plani manieron agi por sabato.

Kiam sabato alvenis, mi diris al mia onklino, ke mi akompanos ilin al la bushaltejo, ĉar mi vizitis amikon sur la sama itinero. Kiam la buso atingis mian haltejon, mi ŝajnigis esti alarmema kaj diris al mia onklino: "Ho! Mi ĵus memoris, mia amiko ne estas hejme hodiaŭ." Mi frapis mian manplaton sur mian frunton por pli bona efiko.

„Ho, kion vi faros nun?“ ŝi demandis. Mi suspiris kaj diris: „Nu, ĉar mi jam estas sur la buso, mi povus ankaŭ akompani vin al la hospitalo.“ Ŝi ŝajnis konvinkita kaj estis feliĉa, ke mi akompanis ŝin.

Ĝi estis unu malĝoja ekrigardo

Kiam ni atingis la hospitalon, mi akompanis ilin al lia ĉambro kaj diris, ke mi atendos ekstere. Mi tiam supreniris ŝtuparon, de kie mi povis rigardi malsupren en lian ĉambron.

Iom poste, li eliris el la ĉambro serĉante patrinon kaj filinon. Li kondukis ilin reen en la ĉambron por renkonti la ĉefkuraciston. La konsulto daŭris apenaŭ dek minutojn. Li poste akompanis ilin el la ĉambro kaj mansvingis adiaŭ. Tio estis ĉio.

Mia plano funkciis. Tamen mi estis miksaĵo de emocioj. Mi estis feliĉa ĉar mi ekvidis lin, frustrita ke li ne levis la okulojn kaj vidis min, idiota pri la tuta afero kaj sufiĉe malĝoja ĉar mi sciis ke li neniam vere rimarkis min kaj verŝajne neniam scios kiel mi sentus.

Mia kuzino edziniĝis

Iun tagon mi senĝene demandis mian kuzinon ĉu ŝi interesiĝas pri li. Ŝi diris, "Jes," poste ŝi pripensis kaj diris, "Ne, ne vere. Kial vi volas scii?"

„Li ŝajnas interesiĝi pri vi,“ mi respondis. Ŝi silentis.

Pasis jaro antaŭ ol alloga junulo venis en la vivon de mia kuzino. Ŝi enamiĝis kaj baldaŭ planis edziniĝi.

La heroo en mia rakonto ne vizitis nin dum pli ol jaro. Mi diplomiĝis kaj akiris laboron. Mi penis pli bone vesti min kaj fariĝis pli memfida. Mi nun havis multajn amikojn, kaj virajn kaj virinajn, kaj mi malrapide komencis malstreĉiĝi kaj senti min bone pri mi mem. Memoroj pri la pasinteco komencis svagiĝi, kaj ankaŭ miaj pensoj pri li.

Li venis en la antaŭvespero de la geedziĝo de mia kuzino

Tiam, tute neatendite, li revenis hejmen unu tagon. Estis la antaŭvespero de la geedziĝo de mia kuzino. Mi estis ekstere butikumante la tutan tagon kaj revenis hejmen vespere, elĉerpita. La domo bruis de agado, sed mi tuj ekvidis lin. Li sidis en angulo de la koridoro, kviete rigardante la scenon ĉirkaŭ li. Mi scivolis, ĉu ŝia edziniĝo ŝokis lin. Vidu, li ne estis informita pri la geedziĝo. Li eniris senĝene neanoncite, kiel ĉiam, kaj mem eksciis. Mia kuzino estis nenie videbla.

Mi kuraĝis paroli al li

Kiam la ĉambro malrapide malpleniĝis, mi kuraĝiĝis iri al li por saluti lin. "Kiel vi fartas?" mi demandis ĝentile. Mi ne memoras kion li diris, sed ĝi rilatis al grava haŭtinfekto, kiun li havis, kaj kiun oni kuracis. Vizitinte sian kuraciston kaj farante injekton, li decidis viziti nin. Mi lasis lin paroli dum miaj okuloj sorbis ĉion pri li. Li aspektis laca, pala, afliktita kaj tamen, ankoraŭ tiel aminda. Mia koro kuntiriĝis pro la tuta amo, kiun mi ankoraŭ sentis por li.

Li tiam etendis sian brakon por montri al mi la haŭtinfekton. “Vidu, jen kie mi faris la injekton, ĝuste sur la infekton.” Mi rigardis lian brakon kaj vidis malgrandan blankan makulon sur ĝi. Ĝi havis du ruĝajn punktojn en la mezo kaj la haŭto ĉirkaŭ ĝi aspektis ruĝa kaj inflama. Lia mano tremis. Larmoj ekfluis en miaj okuloj kiam mi etendis la manon kaj milde tuŝis lian brakon. Mi esperis ke mia tuŝo montros al li kiom multe li signifis por mi. Sed la viro retiriĝis kaj diris: “Aŭ.”

“Ĉu ĝi doloras?” mi demandis. Li kapjesis.

„Mi bedaŭras,“ mi diris. „Mi certas, ke vi resaniĝos. Ĉio estas kuracebla nuntempe.“ Li denove kapjesis.

Li leviĝis kaj rigardis ĉirkaŭen. Li verŝajne komprenis, ke estis senutile restadi tie. Mia kuzo ne havis tempon babili kun li tiun tagon.

„Do, estas adiaŭo.“ Li ridetis malĝoje. Mi ne povis levi la okulojn al li, ĉar miaj okuloj pleniĝis per larmoj. „Bone.“ estis ĉio, kion mi povis murmuri.

Mi neniam lin denove vidis

Kiam li eliris tra tiu pordo, mi ne sciis, ke mi neniam revidos lin. Mi esperis, ke li revenos kiam li resaniĝos, sed li neniam faris tion.

La vivo pasis. Mi fine edziniĝis, havis du infanojn kaj trankviliĝis en la vivo. De tempo al tempo, mi serĉis lin en la reto. Tial mi scias, ke li fariĝis sukcesa neŭrokirurgo en Usono. Oni diris al mi, ke li kontaktis mian kuzinon kelkfoje, sed ŝi povis vidi, ke li ne interesiĝis pri kontakto. Ili ne plu estas amikoj.

Niaj familioj, tamen, memoras lin kun granda amo eĉ hodiaŭ. Mi pensas, ke ĉiu el ni ŝatis lin laŭ sia maniero. Ni malofte parolas pri li. Estas evidente, ke li pluiris kaj foriris el niaj vivoj. Mi daŭre esperas, ke mi iam vidos lin. Mi imagas min observante lin de malproksime, nerimarkite kiel ĉiam. Mi nur volas vidi kiel li aspektas, scii, ke li fartas bone kaj estas feliĉa pri sia vivo.

Li ĉiam estis en miaj pensoj

Li estas en miaj pensoj en miaj plej feliĉaj momentoj. Mi silente diris al li, ke mi planas edziniĝi , ke mi havas du filinojn kaj kiel ĉarmaj ili estas, ke mi trovis mian revlaboron kaj ke mi fine estas kontenta.

Li estas en miaj pensoj ankaŭ en miaj plej malĝojaj momentoj. Mi diris al li, ke mi havis gravan kirurgion, ke mi evoluigis herpeton kaj preskaŭ mortis, ke miaj filinoj finfine forlasas la hejmon por vivi siajn proprajn vivojn kaj fine ke mia patrino forpasis. 'Vi konis ŝin tiel bone kaj tamen vi neniam scios pri ŝia forpaso.' mi silente diris al li.

Eble tial li fine aperis, por sidiĝi apud mi kaj teni mian manon. Trans la ĉambro, mi vidis mian fraton rigardi nin antaŭ ol li forlasis la ĉambron kun miaj knabinoj. Ni sidis tie kune dum kelka tempo, li rakontis ion, kion mi tute ne memoras. Mi estis nur feliĉa, ke li estis tie kaj tenis mian manon.

Ĝi estis sonĝo

Sed tiam, mi vekiĝis el mia sonĝo kaj rimarkis, ke panjo mortis antaŭ monato.

Dum mi sidiĝis en la lito, mi demandis al mi ĉu mi iam povus forigi lin el mia menso. Mi supozas, ke mi daŭre pensos pri li tra ĉiuj mejloŝtonoj en mia vivo, esperante vidi lin iam en la reala vivo.

Kaj ili nomas ĝin Hundida Amo!

Kiel Forviŝi Memorojn Post Disiĝo

Geedzecaj Problemoj En Aranĝita Parto - Vera Rakonto

Malamiki en sociaj retoj: 6 konsiloj pri kiel fari ĝin ĝentile

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.