Πριν από μερικά χρόνια, η οικογένειά μου έψαχνε νύφη για μένα. Γνώρισα την κυρία και καταλήξαμε και οι δύο να μεθύσουμε στην πρώτη μας συνάντηση. Αυτή ήταν μια ανεπίσημη συνάντηση, φυσικά, και συνέβη επειδή είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο για μια εβδομάδα και τελικά είπαμε: «Ας συναντηθούμε». Γνωριστήκαμε και τα πράγματα έγιναν λίγο ζεστά με νοσταλγία.
Είδε έναν τύπο να περνάει και ενστικτωδώς σφύριξε αργά, χωρίς να καταλάβει ότι ήμουν μαζί της. Το να τον τσεκάρω σαν να ελέγχουμε τις γυναίκες, ήταν άτακτο. Κάπως μου άρεσε. Και προς έκπληξή μου, παρατήρησε την αντίδρασή μου. Την κοίταξα και γελάσαμε και οι δύο δυνατά.
Είπε χαριτολογώντας: «Τώρα δεν θέλεις να παντρευτείς μια τέτοια γυναίκα, που πειράζει άλλους άντρες μπροστά σου, ή περίμενε – έτσι;»
«Δεν είσαι ένας από εκείνους τους τυπικούς ντεσί συζύγους, που θέλουν το patni τους να είναι χιλιάδες άλλα πράγματα; Δεν θα τρελαθείς-ζηλέψεις-διάβολος όταν ΑΛΛΟΙ άντρες προσπαθούν να με κοιτάξουν στα μάτια, ίσως, ακόμα και όταν εσύ (ο σύζυγός μου) είσαι τριγύρω; Θα είσαι αυτός ο ελεύθερος, διασκεδαστικός και τρυφερός σύζυγος σε αυτόν τον άτακτο τρελό-biwi;»
«Ελάτε τώρα. Ποιον κοροϊδεύουμε; Δεν θέλω να ανησυχώ για τέτοια κλισέ περί ντεσί παντρεμένων ζευγαριών. Θέλετε διασκέδαση! Μοιραστείτε την αν σας ενδιαφέρει. Είτε με οποιαδήποτε μορφή;» είπα με σοβαρό βλέμμα, κοιτάζοντάς την στα μάτια.
«Ας κάνουμε ένα μπαρ, πάρουμε ένα καρφί. Πάμε, άτακτη Πάτι;» Μου κλείνει το μάτι ενώ πίνει κρασί από το ποτήρι της.
"Σίγουρος! Ακριβώς αυτό που φανταζόμουν! Με τρελαίνεις, Ναντίνι».
«Πρόσεχε τι εύχεσαι μωρό μου! Γιατί να θυμάσαι – η σκέψη σου γίνεται πράξη».
Με πείραξε με τη γλώσσα έξω. Κούνησε τα μαλλιά της στο πρόσωπό μου και άρχισε να περπατά.
Πήγαμε σε μια παμπ στη Μπάντρα ως παντρεμένοι. Η Ναντίνι είχε καλυμμένο το δαχτυλίδι της για να φαίνεται αληθινό. Βρήκαμε έναν άντρα, να στέκεται μόνος. Βίκραμ ήταν το όνομά του. Ήταν με την κοπέλα του αλλά εκείνη ήταν απασχολημένη κουβεντιάζοντας με κάποιον στο τηλέφωνο. Ο Βίκραμ χαμογέλασε και στους δυο μας. Τον καλέσαμε για καπνό στο πάρκινγκ.
Συμφώνησε. Όπως αποδείχθηκε, είχα ξεχάσει τον αναπτήρα μου στο τραπέζι μου και έπρεπε να πάω να τον φέρω. Πριν φύγω είχα εισαγάγει αυτό το νέο παμπ/άγνωστο στο μελλοντικό μου άτακτο biwi. Ο Βίκραμ χαμογέλασε και της έσφιξε το χέρι.
Πείραξα, «Μια χειραψία, καλέ. Η γυναίκα μου είναι πολύ ζεστή για να το αντέξω.»
«Α, τουλάχιστον μια αγκαλιά!» Η Ναντίνι είπε ενώ μου κουνούσε ένα ιπτάμενο φιλί: «Ω μωρό μου, τουλάχιστον μια ζεστή σφιχτή αγκαλιά, είναι πάρα πολύ να ζητήσω;»
Κοίταξε το πρόσωπό του. κοκκίνιζε. «Όχι ότι σκοπεύουμε να φιληθούμε σε ένα πάρκινγκ ή κάτι τέτοιο – σωστά! Φου, άντρες! Τόσο ζηλιάρης!"
Ο Vikram είπε: «Λοιπόν, ο τυχερός σύζυγός σου έχει καλό λόγο να ζηλεύει. Είσαι τόσο γοητευτική και…”
«Και τι – σέξι; Πες το!"
«Ναι», είπε ο Βίκραμ.
«Πες το, διάολε, Βίκραμ! Πες το."
«Ναι, Ναντίνι. Είσαι σέξι! Ζεστό! Πολύ ζεστό», ο Βίκραμ κοίταξε κάτω.
«Ω, είμαι τώρα; Εσύ, ο ίδιος είσαι νόστιμος. Μην ανησυχείς, δεν θα το πω στον σύζυγό μου», είπε η μέλλουσα άτακτη σύζυγός μου. Και με αυτό, η μέλλουσα άτακτη σύζυγός μου, Ναντίνι, και ο Βίκραμ, η παμπ-στούντ, ξεχώρισαν στο πάρκινγκ. Και αυτό ήταν για εκείνο το βράδυ.
Συνεχίζαμε να συναντιόμαστε και να πίνουμε ποτά, σαν καλοί φίλοι. Κοιτούσε τη βροχή έξω μια φορά και της ψιθύρισα αργά: «Θα ήθελες να είσαι «αυτή η άτακτη γυναίκα μου που της αρέσει να πειράζει άλλους άντρες που λατρεύει;»
Παίξαμε ρόλους έτσι για περίπου 2 μήνες και ακόμα συναντιόμαστε μερικές φορές…
Μερικές σχέσεις δεν χρειάζονται ταμπέλες, είναι απλά οι καλύτερες χωρίς όνομα…
Η συνεισφορά σας δεν αποτελεί φιλανθρωπική δωρεά . Θα επιτρέψει στην Bonobology να συνεχίσει να σας προσφέρει νέες και ενημερωμένες πληροφορίες στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε οποιονδήποτε στον κόσμο να μάθει πώς να κάνει οτιδήποτε.
Φύλο