Notas van liefde, en 'n leeftyd van geluk

(Soos vertel aan Aarti Pathak)
Wat gee jy vir 'n man wat alles het?

My man en ek was al omtrent 25 jaar getroud, en ons het nou op 'n stadium in die lewe gestaan ​​waar ons alles gehad het wat ons nodig gehad het en wat geld kon koop. Sy verjaarsdag was oor 'n paar dae en ek was bekommerd, want ek kon nie besluit wat om vir hom vir sy spesiale dag te gee nie. Klere, skoene, mansjetknope, toestelle het so passé gelyk; ek moes hom iets spesiaals gee.

Kollege-liefdes

Ek het hom die eerste keer ontmoet net nadat ek klaar was met kollege. Ons het verlief geraak en kort daarna getrou. Ek onthou die waansinnige, bedwelmende eerste paar jaar van ons huwelik. Vir sy eerste verjaardag na ons troue het ek koorsagtig skryfbehoeftewinkels geplunder en genoeg voorraad gekoop om 'n leeftyd van verjaardagkaartjies van alle soorte te maak! Ek het dae aaneen gesit en verf, knip, plak, inkleur, sprinkel, skets ... teen die einde daarvan het ek dosyne verjaardagkaartjies gereed gehad.

Dit het my nooit regtig getref dat ek vir hom 'n geskenk moes koop nie! Op universiteit, en vroeër in my skooldae, het ons ons eie geskenke vir ons vriende en geliefdes gemaak – deels omdat dit al was wat ons kon bekostig, maar meestal omdat 'n geskenk 'n arbeid van liefde was.

Ek het uitgeblink in kuns en kunsvlyt en was lief vir die maak van kaartjies.

Al die kaartjies wat ek gestuur het

'n Paar jaar gelede, terwyl ek deur 'n kas gesoek het na papiere, het ek 'n netjies toegedraaide bondel agter in die rak opgemerk. Nuuskierig het ek dit uitgehaal en oopgemaak. Sorgvuldig bewaar binne was elke kaartjie wat ek vir my man gemaak het. Jaar na jaar bygevoeg, selfs die kleiner en eenvoudiger kaartjies was daar. Elke liewe een. Ek het met my vingers daaroor gevee, baie nou bros, die blomme daarop verdroog, die glitter daarop gesmeer en gedeeltelik verbleik. Die kaartjies was steeds mooi, met klein liefdesgedigte in reliëf, wat so lank gelede geskryf is, wat 'n vloed van herinneringe aan ons eerste paar jaar saam teruggebring het.

Vir sommige verjaarsdae was daar net eenvoudige handgeskrewe notas op gewone papier; uit die jare toe die kinders klein was. 'n Paar oulike notas het verskyn waar die kinders saam met my daarop gekrabbel het. Dan was daar 'n paar notas met boodskappe wat my oë bevogtig het; hulle was uit die jare wat ek met my kanker gesukkel het. Ek was self 'n weeskind: hy en sy familie was rotsvaste ondersteuning vir my deur daardie tyd.

Hoe jonk ons ​​was

Daar was 'n paar onlangse kaartjies. Een van hulle het ons foto daarop geplak. Ek was mal oor daardie foto om soveel redes. My hare het teruggegroei en ek het 'n nuwe haarsny gekry. Daardie dag het ek na 'n baie lang tyd glad en gesond gevoel. Sy arm was om my en hy het my vasgehou asof hy my nooit wou verloor nie, sy kop effens na my toe gekantel. Ek het lank na die foto gestaar ... en toe alles netjies teruggesit waar ek dit gevind het. My vingerpunte het geglinster met die glinster en kleure van die kaartjies, net soos my wange waar ek my trane afgevee het.

Ek het hom oor die bondel kaartjies gevra toe ons daardie aand gaan slaap het. “Natuurlik het ek al daardie pragtige, lieflike kaartjies bewaar, elkeen van hulle,” het hy saggies geantwoord. Toe het hy my in sy arms toegedraai en ons het stadig aan die slaap geraak.

Wat gee jy vir 'n man wat alles het en jou 'n leeftyd van onvoorwaardelike liefde en geluk gegee het?

Wel, jy kan hom net meer liefde gee.

En as jy gelukkig is, kry jy die kans om nog 25 jaar saam met hom deur te bring.

Jou bydrae is nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie skenkingDit sal Bonobology toelaat om aan te hou om nuwe en opgedateerde inligting aan jou te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.

Sien ons redaksionele proses

Ontmoet ons hersieningsraad

Deel terugvoer

Wat is jou terugvoer?

×

Nuttig Rapporteer 'n fout ander

Stuur