Notoj de amo, kaj vivdaŭro de feliĉo

(Kiel rakontite al Aarti Pathak)
Kion oni donas al viro, kiu havas ĉion?

Mia edzo kaj mi jam plenumis ĉirkaŭ 25 jarojn da geedzeco, kaj ni nun staris en vivstacidomo, kie ni havis ĉion, kion ni bezonis kaj kion mono povis aĉeti. Lia naskiĝtago estis post kelkaj tagoj kaj mi maltrankviliĝis, ĉar mi ne povis decidi, kion donaci al li por lia speciala tago. Vestaĵoj, ŝuoj, manumbutonoj, noviletoj ŝajnis tiel eksmodaj; mi devis donaci al li ion specialan.

Kolegiaj koramikoj

Mi unue renkontis lin tuj post kiam mi finis la universitaton. Ni enamiĝis kaj baldaŭ geedziĝis. Mi memoras la frenezajn, ebriigajn unuajn jarojn de nia geedzeco. Por lia unua naskiĝtago post nia geedziĝo, mi febre traserĉis skribvarejojn kaj aĉetis sufiĉe da provizoj por fari dumvivan kvanton da naskiĝtagaj kartoj de ĉiaj specoj! Mi sidis maldorme dum tagoj senfine pentrante, tranĉante, gluante, kolorigante, ŝprucante, skizante... fine, mi havis dekojn da naskiĝtagaj kartoj pretaj.

Neniam vere venis al mi la penso, ke mi devus aĉeti al li donacon! En la universitato, kaj pli frue en miaj lernejaj tagoj, ni mem faris niajn donacojn por niaj amikoj kaj amatoj - parte ĉar tio estis ĉio, kion ni povis pagi, sed plejparte ĉar donaco estis laboro de amo.

Mi elstaris en arto kaj metioj kaj amis fari kartojn.

Ĉiuj kartoj, kiujn mi sendis

Antaŭ kelkaj jaroj, dum mi traserĉis ŝrankon serĉante kelkajn paperojn, mi rimarkis ordigite pakaĵon ĉe la malantaŭo de la breto. Scivolema, mi eltiris ĝin kaj malfermis ĝin. Zorge konservita interne estis ĉiu karto, kiun mi faris por mia edzo. Aldonita jaron post jaro, eĉ la pli malgrandaj kaj pli simplaj kartoj estis tie. Ĉiu sola. Mi kuris miajn fingrojn super ili, multaj nun rompiĝemaj, la floroj sur ili sekiĝintaj, la briletaĵo sur ili makulita kaj parte paliĝinta. La kartoj estis ankoraŭ belaj, reliefigitaj per malgrandaj ampoemoj skribitaj antaŭ tiel longe, kiuj revekigis amason da memoroj pri niaj unuaj kelkaj jaroj kune.

Por kelkaj naskiĝtagoj estis nur simplaj manskribitaj notoj sur simpla papero; el la jaroj kiam la infanoj estis malgrandaj. Kelkaj dolĉaj aperis kie la infanoj skribaĉis sur ilin kune kun mi. Poste estis kelkaj notoj kun mesaĝoj kiuj malsekigis miajn okulojn; ili estis el la jaroj kiam mi traktis mian kanceron. Mi mem estis orfo: li kaj lia familio estis roksolida subteno por mi dum tiu tempo.

Kiel junaj ni estis

Estis kelkaj lastatempaj kartoj. Unu el ili havis nian foton algluitan sur ĝi. Mi amis tiun foton pro tiom da kialoj. Mia hararo rekreskis kaj mi ricevis novan hartondadon. Tiun tagon mi sentis min glata kaj sana post tre longa tempo. Lia brako ĉirkaŭis min kaj li tenis min kvazaŭ li neniam volus perdi min, lia kapo iomete klinita al mi. Mi rigardis la foton longe... kaj poste remetis ĉion ordeme kie mi trovis ĝin. Miaj fingropintoj brilis pro la briletoj kaj koloroj de la kartoj, same kiel miaj vangoj kie mi viŝis miajn larmojn.

Mi demandis lin pri la kartopakaĵo kiam ni enlitiĝis tiun nokton. “Kompreneble mi konservis ĉiujn tiujn belajn kartojn, ĉiun el ili,” li milde respondis. Poste li ĉirkaŭprenis min per siaj brakoj kaj ni malrapide endormiĝis.

Kion vi donas al viro, kiu havas ĉion kaj donis al vi dumvivan amon kaj feliĉon?

Nu, vi povas simple doni al li pli da amo.

Kaj se vi bonŝancas, vi povos pasigi pliajn 25 jarojn kun li.

Via kontribuo ne konsistigas bonfaran donacon . Ĝi permesos al Bonobology daŭre alporti al vi novajn kaj ĝisdatajn informojn en nia klopodo helpi ĉiun en la mondo lerni kiel fari ion ajn.

Vidu Nian Redaktan Procezon

Renkontu Nian Revizian Komitaton

Kunhavigi Rimarkojn

Kia estas via reago?

×

helpema Raporti Eraron aliaj

submetiĝi