Hy het my so liefgehad dat hy die slaapkamerdeur gesluit het nadat hy die huis verlaat het. Ek is Niti, 'n kleindorpse meisie, vrolik en altyd besig om geluk te versprei. Aditya is 'n elektroniese ingenieur van beroep. My huwelik was 'n gereëlde huwelik. Na die troue het die eerste aand gekom. Aditya het ingekom en ons het tyd saam deurgebring en liefde gemaak.
(Soos vertel aan Mehul Vora)
My man het my vir drie dae toegesluit
INHOUDSOPGAWE
Dit het regtig spesiaal gevoel. Ek het 'n wonderlike tyd gehad tot eendag toe ek 'n skielike verandering in Aditya gesien het. Hy het vreemd opgetree. Een Vrydag het Aditya by die huis gekom en ek was in die kombuis. Hy het my gegryp en my die kamer binne geneem en die deur gesluit. Ons het liefde gemaak en toe dit alles verby was, was dit Maandagoggend. Die deur het oopgegaan en Aditya het uit die huis gestap net om kos te kry, by 'n restaurant. Hy sou die slaapkamer sluit, sodat ek geen kans gehad het om uit te gaan nie. Die bediende is vir 'n lang verlof gestuur. Ek het geen ander mens gesien nie. Vir byna drie dae het ek nie die buitewêreld gesien nie, al wat ons gedoen het was liefde maak. Toe ek probeer het om weerstand te bied of te protesteer, wou Aditya nie luister nie, maar homself op my afgedwing.
Ek was in skok, want ek kon nie glo wat gebeur het nie.
Die deur het Maandagoggend oopgemaak omdat Aditya kantoor toe wou gaan.
Ek het probeer om myself bymekaar te kry en met my daaglikse take aan te gaan.
Toe gebeur dit weer, vir 'n langer tyd
Toe kom Donderdag. Aditya het huis toe gekom en vir my gesê dat hy 'n paar geskenke vir my het. En hy wou meer tyd saam met my deurbring, so hy het die hele week afgevat. Ek was 'n bietjie geskok. Ek het geraai wat gaan gebeur.
Aditya het daardie dag baie klere, parfuum en juweliersware vir my gekry. Aditya het my toe die kamer binne geneem en dit gesluit. Die inperking was nou vir 'n langer tydperk. Ek was saam met 'n verslaafde gevange geneem. Hy het ook opgehou om met my te praat. Ek het geen toegang tot die foon, rekenaar of enige kontak met die buitewêreld gehad nie. Die deur het na amper 'n week oopgegaan. Die oomblik toe ek vrygelaat is, My liggaam wou my nie ondersteun nie, ek was te swak en moeg. Hierdie keer het ek besef dat dit iets ernstigs is.
Ek het geen ondersteuning van die ouers gehad nie
My Skoonfamilie Ons het in Delhi gewoon en ons was in Mumbai, en ek het feitlik niemand gehad om na te gaan nie. Ek het my foon gegryp en my ma dadelik gebel om haar te vertel wat aangaan. My ma het dit weggelag en gesê: "Jou man is regtig lief vir jou en jy is gelukkig." En toe ek verder probeer praat, het sy net vir my geskree en gesê: "Hierdie dinge moet nie met ouers of ouer mense bespreek word nie. Ken jy nie jou sanskar? "
Die inperkings het baie algemeen geword en deel van my lewe. Ek het probeer om met my ma, pa, selfs my skoonouers te praat, maar dit was alles tevergeefs. Hulle het die inperkings as niks ernstigs beskou nie; dit was alles my man se liefde en manier om dit uit te druk.
Hulle het die inperkings as niks ernstigs beskou nie; dit was alles my man se liefde en manier om dit uit te druk.
Wat hulle gesê het, het nie gehelp nie: “Jy is nou ’n vrou en ’n vrou se verantwoordelikheid is om haar man gelukkig te hou. Jy het sulke 'n Liefdevolle en aangename man, Hy is so lief vir jou dat hy jou nie alleen kan los nie.” Ek het opgehou om met my ouers te praat nadat ek ’n paar keer probeer het en elke keer hoop verloor het.
En toe raak ek swanger, maar…
Aditya het meer verlof begin neem en met elke verlof het die inperking net gegroei en gegroei. Ek het vergeet hoe die res van die huis was. Meeste van my tyd is in die slaapkamer deurgebring om liefde te maak. My moraal en selfvertroue was so laag dat ek nie wou lewe nie, ek was te moeg om selfs asem te haal.
Eendag het ek skielik ontdek dat ek swanger isEk was baie bly hieroor. Ek het gedink dat die inperking ten minste sou stop. Aditya was egter nie gelukkig daaroor nie. Hy het gesê: “Raak ontslae van hierdie baba. Ek wil nie hê iemand moet tussen jou en my kom nie.” Ek het geprotesteer, maar dit het gelyk of Aditya nooit ’n woord van my gehoor het nie.
Eendag het ek baie hoë koors gehad. Aditya het my na ons huisdokter geneem wat my medisyne gegee het. Aditya het my goed versorg gedurende daardie paar dae van my siekte. Hy sou net daar wees en my alles gee wat ek nodig gehad het. Toe, eendag toe ek in die badkamer was, Ek het hewig begin bloei. Ons het dadelik na 'n ginekoloog gegaan en die dokter het gevra: "Het u enige voorbehoedmiddel of medisyne gehad om die kind te aborteer? U het 'n aborsie ondergaan." My wêreld was geskud. My man het so pas ons baba doodgemaak. Hy het die koorsmedisyne met 'n aborsiepil vervang.
My vriend het soos 'n engel gelyk
Ek kon nie hierdie trauma hanteer nie en wou regtig doodgaan. Toe loop ek een van my skoolvriendinne, Reena, raak. Ek het haar vertel wat aangaan. Sy het dadelik gereageer en vir my gesê om die polisie te sien. Ek het na my plaaslike polisiestasie gegaan en selfs daar, toe ek hulle vertel wat aangaan, het hulle gesê: "Jy is gelukkig dat jou man jou so liefhet. Ten minste verneuk hy jou nie." Ek het vir die inspekteur gesê: "Ek het hierheen gekom vir 'n oplossing, nie vir raad nie. Sê vir my hoe kan jy my hiermee help." Die inspekteur het gevra: "Slaan hy jou?" Ek het gesê: "Glad nie. Net soms baklei ons." Toe sê die inspekteur: "Daar is geen huishoudelike geweld hier nie. Ek dink nie enigiets kan gedoen word nie."
Hy het Aditya na die stasie geroep. Aditya het my gevra: “Waarom het jy hierheen gekom? Jy moes my vertel het.” Ek het gesê: “Jy het nooit geluister nie, jy het selfs opgehou om met my te praat. Wat moes ek doen?” Die inspekteur het Aditya effens gedreig. Aditya het vir die inspekteur gesê: “My vrou, my lewe; hoe gaan dit met jou? Ek slaan nie my vrou of het onnatuurlike seks nie. Van watter kriminele oortreding gaan jy my aankla?” Aditya het my hand vasgehou en ons is weg.
Toe ons by die huis kom, was dit 'n inperking vir 4 dae, aangesien 'n langnaweek nader gekom het.Ek was so sielkundig versteurd, Ek wou van al hierdie dinge weghardloop. Die doodmaak van my kind het my soveel pyn gegee dat ek nou genoeg gehad het. Eenkeer toe Aditya kos gaan kry het, was hy op die punt om die deur te sluit en ek het deurgedruk en met net my beursie weggehardloop.
Uiteindelik het ek uit my tronk gebreek
Ek het eers direk na Reena se huis gegaan. Toe ek my ouers bel, het hulle begin sê ek moet teruggaan, “ghar ki izzat""humari naak"en al daai dinge. Ek het besluit dis die laaste keer dat ek met enige van hulle praat. Ek het toe direk na Bangalore gegaan waar Reena se vriendin vir 'n IT-firma gewerk het en ek het by hulle aangesluit."
Dit gaan nou goed met my lewe sonder enige spoor van my verskriklike verlede. Ek het my vertroue in die reg, die samelewing en die huwelik verloor en verwag niks van enigiemand nie. Ek is nie in kontak met my ouers of enigiemand van Mumbai nie.
My stryd is nog nie verby nie. Ek het aansoek gedoen vir egskeiding en dit het nie wedersyds gebeur nie, maar die verhoor is steeds aan die gang. Ek sukkel steeds om gronde vir egskeiding te kry, aangesien daar geen huishoudelike geweld was nie, anders sou die egskeiding maklik gewees het. Ek het geen onderhoud van Aditya nodig nie. Ek wil net vry wees.
Jou bydrae is nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie skenkingDit sal Bonobology toelaat om aan te hou om nuwe en opgedateerde inligting aan jou te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.
Ek is steeds verward met 'n paar ernstig vermoeiende konsepte van die samelewing, insluitend "Ghar ki izzat" en "Ghar se beti ki doli jaati hh aur sasural se arthi". Wat? Die ouers behoort meer soos te wees: "Hierdie is jou ghar en sal altyd wees". 'n Bietjie logika, asseblief.
Die logika is wat ontbreek, daar is geen verduideliking van baie dinge wat gevolg is nie, dis net dat humare bade asie khete the, ye parampara hai, ye rivaz hai, al die jargon sonder ruggraat. Dis die hartseer deel.
Seks is 'n onvermydelike en deurslaggewende aspek van die huwelik. Maar mishandelende seks deur 'n man is niks anders as huweliksverkragting nie. Ek is geskok oor haar omstandighede. Veral oor die reaksie van die polisie-inspekteur. In die huwelikslewe is beide maats se toestemming uiters noodsaaklik. Net omdat sy haar vrou is, beteken dit nie dat hy die reg het om haar soos 'n dier te behandel nie. Niemand, nie eens 'n man, het die reg om die waardigheid van 'n vrou te skend deur haar liggaam en gees sleg te behandel nie. Ek hoop jy hou aan veg en wen die stryd.
Ek kan verstaan dat sommige mense 'n hoë libido het. Maar hier lyk dit soos 'n mishandelende maniak. Jy het die regte ding gedoen deur weg te trek.
Ek verstaan nie hoekom jy nie genoeg bewyse vir egskeiding het nie. Om jou met aborsiepille te voer sonder jou medewete is voldoende vir wreedheid. Ook die onlogiese seksuele eise, om in 'n kamer toe te sluit. Dit is voldoende om wreedheid te bewys.
Ek weet nie hoekom ons samelewing so is nie. Selfs al sterf 'n meisie in pyn, is hul grootste bekommernis "ghar ki izzat". Ek verstaan dit net nie. As die familie nou enige ondersteuning toon, waarheen sal 'n mens gaan?
En ouens, asseblief, hou op om vroue as voorwerpe te behandel, ter wille van God!
En die meisie was definitief baie sterk in die bogenoemde situasie, aangesien sy in trauma was nadat sy haar kind verloor het, maar toe het sy nie moed opgegee nie. Sy het uiteindelik gekry wat sy wou hê. Hoed af vir jou!