25 ιστορίες πριν τον ύπνο για τη φίλη

Ένας άντρας γράφει εγκάρδια γράμματα στη σύζυγό του κάθε μέρα, παρόλο που έχει περάσει εδώ και καιρό λόγω μιας επάρατης ασθένειας. Μια μέρα, περνώντας από τα πράγματά της, βρίσκει έναν φάκελο που του απευθύνεται από τη γυναίκα της, που γράφει: 

Στην αγάπη της ζωής μου,

Ό,τι κι αν συμβεί, μην το ξεχνάτε ποτέ. Θα είμαι πάντα μαζί σου. Σ 'αγαπώ.

Ένας άντρας ονειρεύεται το ίδιο όνειρο κάθε μέρα, βλέποντας μια κοπέλα με ένα όμορφο χαμόγελο και την ακολουθεί σε ένα χωράφι με γρασίδι, αλλά μόλις απλώνει το χέρι της, ξυπνά. Μια μέρα, όταν σε ένα ταξίδι σε άλλη πόλη, τη βλέπει στην πραγματική ζωή τυχαία και ξεκινάει συζήτηση. Καθώς τα πράγματα εξελίσσονται, της λέει για το όνειρο και εκείνη αποκαλύπτει ότι είχε το ίδιο όνειρο, απλώνοντας το χέρι του. Συνειδητοποιούν ότι είχαν ένα ανεξήγητη σύνδεση ανέκαθεν. 

Ένας ζωγράφος χάνει την έμπνευση μέχρι που βλέπει μια γυναίκα να περνάει και ερωτεύεται την ομορφιά της. Πηγαίνει σπίτι και της κάνει το πορτρέτο από μνήμης. Επειδή όμως δεν ξέρει πού μένει, πηγαίνει στο σημείο που πρωτοείδε τη γυναίκα και περιμένει καθημερινά, ελπίζοντας να τη βρει. Αφού περιμένει έναν μήνα, ο ζωγράφος την εντοπίζει ξανά. Της προσφέρει το πορτρέτο μαζί με την ιστορία πίσω από αυτό. Πηγαίνουν για καφέ, ξεκινώντας ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή τους. 

Κάθε εβδομάδα, ένα νιόπαντρο ζευγάρι γράφει τις αγαπημένες του αναμνήσεις σε χαρτάκια και τις αποθηκεύει σε ένα βάζο. Πάνω τους πρώτη επέτειος, ανοίγουν το βάζο και διαβάζουν μέσα τους. 

Μαγειρέψαμε μαζί ζυμαρικά για πρώτη φορά, με πολύ τραγούδι και χορό

Του έκανα έκπληξη με πρωινό στο κρεβάτι στα γενέθλιά του, λατρεύω το χαμόγελο της νυσταγμένης

Ξεκίνησαν οι περίοδοι μου σήμερα. Μου έκανε ένα μασάζ και πολλές σοκολάτες

Καθώς αναπολούν, συνειδητοποιούν πόσες όμορφες στιγμές έχουν μοιραστεί.

Μια γυναίκα στα 70 της επιστρέφει από την κηδεία του συζύγου της, νιώθοντας άδεια και μοναξιά. Καθώς ξάπλωσε στο κρεβάτι της με δακρυσμένα μάτια, παρατηρεί ένα ρολόι τσέπης. Με λίγο πειραματισμό, διαπιστώνει ότι είναι ένα ρολόι που ταξιδεύει στο χρόνο που της επιτρέπει να επισκεφτεί οποιαδήποτε στιγμή της ζωής της. Επιστρέφει στην πρώτη της συνάντηση με τον πλέον σύζυγό της και μετά στο πρώτο της φιλί. Αναπολώντας όλες τις αγαπημένες της αναμνήσεις, επιτέλους, την επισκέπτεται νύχτα γάμου. Διαβάζοντας τους όρκους της, σχεδόν κλαίει στη γραμμή «μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει». Η νύφη και ο γαμπρός φιλιούνται. Στη συνέχεια, επιστρέφει, συνειδητοποιώντας ότι ήρθε η ώρα να την αφήσει.

Ένας φούρναρης ψήνει γλυκές λιχουδιές για όλους στο χωριό, αλλά έχει έναν κρυφό θαυμαστή που αφήνει σημειώσεις στο κατώφλι της κάθε πρωί. Οι νότες μερικές φορές συμπληρώνουν τα γλυκά της, μερικές φορές το όμορφο χαμόγελό της ή τα ροδαλά μάγουλά της. Νιώθοντας περιέργεια, αλλά και γοητευμένη από αυτές τις νότες, αποφασίζει να ξυπνήσει πολύ νωρίς για να παρακολουθήσει κρυφά αυτόν τον θαυμαστή. Αποδεικνύεται ότι είναι ο χαριτωμένος τύπος που της αγοράζει μάφιν κάθε πρωί. 

Όταν έρχεται εκείνο το πρωί, κρύβει ένα σημείωμα στο κουτί με μάφινς, που γράφει:

«Πόσες σημειώσεις πριν μου ζητήσεις να βγούμε, όμορφε;»

Ένας νεαρός πιάνει μια πυγολαμπίδα που φαίνεται να είναι μαγεμένη. Κάθε φορά που το απελευθερώνει, του επιστρέφει φωτίζοντας το δρόμο του. Όταν βρίσκει την αγάπη της ζωής του, αυτό το βάζο είναι το ίδιο πρώτο δώρο της δίνει, ως σύμβολο της συντροφιάς τους. 

Ένα κορίτσι συλλέγει ένα κουμπί για κάθε νέο άτομο που μπαίνει στη ζωή της - έναν φίλο, έναν γείτονα ή ακόμα και το κατοικίδιο κάποιου. Όταν συναντά έναν άντρα και πέφτει μέσα Αγάπη με την πρώτη ματιά, Αγοράζει ένα πολύ όμορφο κρυστάλλινο κουμπί σε σμαραγδένιο χρώμα. Η ιστορία αγάπης τους εξελίσσεται και τελικά αποφασίζουν να παντρευτούν. Όταν το κορίτσι περπατά στο διάδρομο, αυτό το σμαραγδένιο κουμπί, ραμμένο στον φιόγκο του λευκού νυφικού της, τραβάει όλα τα βλέμματα.

Ένα βράδυ, ενώ έκανε τη συνηθισμένη της βόλτα, η Amara ανακάλυψε έναν κρυμμένο κήπο. Τα λουλούδια ήταν ζωντανά με χρώματα που δεν ήξερε ότι υπήρχαν. Αλλά αυτό που τράβηξε περισσότερο την προσοχή της ήταν ο περίεργος τρόπος που κάθε λουλούδι φαινόταν να χαμογελά. Τα πέταλα ενός λουλουδιού κουλουριάστηκαν προς τα πάνω σαν χείλη με ένα απαλό χαμόγελο, ένα άλλο είχε μια άνθιση σε σχήμα προσώπου με μικροσκοπικά, χαρούμενα μάτια. Τους ονόμασε—το «Giggle Rose», η «Cheeky Dandelion», η «Joyful Tulip». 

Αλλά σύντομα, η Amara παρατήρησε κάτι περίεργο. Τις μέρες που έφτασε νιώθοντας ιδιαίτερα λυπημένη, μερικά λουλούδια έμοιαζαν λιγότερο ζωντανά, τα χαμόγελά τους έσβηναν. Αποφασισμένη να σώσει τον κήπο, άρχισε να ψάχνει τρόπους για να καλλιεργήσει την ευτυχία στη ζωή της. Αναζωπύρωσε το πάθος της για τη ζωγραφική, δημιουργώντας ζωηρά κομμάτια εμπνευσμένα από τον κήπο. Έφτασε σε παλιούς φίλους, ενίσχυση των ομολόγων την είχε αφήσει να γλιστρήσει. Σιγά σιγά, οι μέρες της έγιναν πιο φωτεινές. Όταν επέστρεψε στον κήπο, συνέβη κάτι μαγικό. Τα λουλούδια άνθισαν πιο ζωηρά από ποτέ, τα χαμόγελά τους πλατιά και χαρούμενα. Ο κήπος είχε μεταμορφωθεί, όπως και η Amara.

Ο Τζος έβγαινε με την Κλάρα για μερικά χρόνια και η σχέση τους ήταν σταθερή και γεμάτη αγάπη. Μια μέρα, παρατηρώντας ότι η Κλάρα ένιωθε άσχημα, ο Τζος δανείστηκε το παιχνιδιάρικο μικρό κουτάβι Λαμπραντόρ του γείτονά του που ονομαζόταν Μαξ, σκεπτόμενος: «Ποιος θα μπορούσε να είναι λυπημένος με ένα κουτάβι;» Τη στιγμή που η Κλάρα άνοιξε την πόρτα, το πρόσωπό της φωτίστηκε όπως δεν είχε δει εδώ και εβδομάδες. Οι τρεις τους πέρασαν τη μέρα μαζί, περπατώντας στο πάρκο, παίζοντας fetch και μοιράζοντας παγωτό (ο Μαξ πήρε το δικό του φλιτζάνι). Αλλά καθώς τελείωσε η μέρα και ο Τζος επέστρεψε στον Μαξ, η διάθεση της Κλάρα άλλαξε. Αναστέναξε, «Μακάρι να μην χρειαστεί να φύγει».

Έτσι, ο Τζος πήγε την Κλάρα σε ένα τοπικό καταφύγιο ζώων. «Νόμιζα ότι μπορούσαμε τουλάχιστον να ρίξουμε μια ματιά», είπε. Τα μάτια της Κλάρα φωτίστηκαν. Καθώς περνούσαν μέσα από το καταφύγιο, ξεχώριζε ένα μικρό, ατημέλητο μουτ με μεγάλα, ψυχικά μάτια. Κούνησε την ουρά του με μανία όταν η Κλάρα πλησίασε, και όταν γονάτισε, ανέβηκε στην αγκαλιά της σαν να την είχε επιλέξει. Ονόμασαν το κουτάβι Milo και το έφεραν στο σπίτι εκείνο το βράδυ. Άρχισαν επίσης να σχεδιάζουν ραντεβού με τον Max. 

Η πριγκίπισσα Ελίνα, ενώ έκανε μια βόλτα κοντά στη λιμνούλα του παλατιού ένα βράδυ, άκουσε μια απαλή φωνή να φωνάζει: «Με συγχωρείτε, πριγκίπισσα! Θα μπορούσατε να με βοηθήσετε;» Έκπληκτη, κοίταξε προς τα κάτω και είδε έναν μικρό, πράσινο βάτραχο να κάθεται πάνω σε ένα κρίνο και να την κοιτάζει με γουρλωμένα, παρακλητικά μάτια. «Δεν είμαι συνηθισμένος βάτραχος. Ήμουν κάποτε ένας πρίγκιπας, τον καταραμένο μια κακιά μάγισσα. Μόνο μια αληθινή πράξη καλοσύνης μπορεί να σπάσει τα μάγια». Τον έφερε πίσω στο παλάτι, παρά τα περίεργα βλέμματα του προσωπικού, και του έδωσε ένα μέρος να μείνει στον βασιλικό κήπο. Η Ελίνα αγαπούσε τον βάτραχο, τον οποίο ονόμασε Φιν. 

Ήταν πνευματώδης, στοχαστικός και συχνά την έκανε να γελάει με τις έξυπνες παρατηρήσεις του για τη ζωή στο παλάτι. Σε αντάλλαγμα, άρχισε να του εκμυστηρεύεται, νιώθοντας μια σύνδεση που δεν είχε νιώσει ποτέ πριν. «Το ξόρκι της μάγισσας μπορεί να σπάσει μόνο αν μια πριγκίπισσα με φιλήσει έξω αληθινή αγάπη», εξήγησε ένα βράδυ. έσκυψε και τον φίλησε απαλά στο κεφάλι. Ένα έντονο φως περιέβαλε τον Φιν και η Ελίνα έπρεπε να θωρακίσει τα μάτια της. Όταν το φως έσβησε, στεκόταν μπροστά της ένας όμορφος νεαρός με γνώριμα, ευγενικά μάτια. «Ελίνα», ψιθύρισε, «με ελευθερώσατε». Παντρεύτηκαν και κυβέρνησαν μαζί το βασίλειο. 

Οι θετές αδερφές της Έλα περνούσαν μέρες προετοιμασμένες για τη μεγάλη βασιλική χοροεσπερίδα, αναβλύζοντας φορέματα και χτενίσματα, ενώ η θετή μητέρα της χλεύαζε την επιθυμία της Έλλας να παρευρεθεί. Την ημέρα της μπάλας, η Έλλα κάθισε δίπλα στην εστία και δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό της. Ακριβώς τότε, ένα ζεστό φως γέμισε το δωμάτιο και μια απαλή φωνή είπε: «Στέγνωσε τα δάκρυά σου, αγαπητέ μου». Μπροστά της στεκόταν μια γυναίκα ντυμένη με αστραφτερό ασήμι —η νεράιδα νονά της.

Η νεράιδα νονά κούνησε το ραβδί της και η μαγεία μεταμόρφωσε τον κόσμο γύρω από την Έλλα. Το κουρελιασμένο φόρεμά της έγινε ένα εντυπωσιακό φόρεμα, τα φθαρμένα παπούτσια της έγιναν γυάλινες παντόφλες και μια κολοκύθα από τον κήπο έγινε μια αστραφτερή άμαξα. «Θα πας στην μπάλα», είπε η νονά της νεράιδας. «Αλλά θυμηθείτε, το ξόρκι θα σπάσει τα μεσάνυχτα».

Στο χορό, ο πρίγκιπας αιχμαλωτίστηκε από αυτήν. Χόρευαν και μιλούσαν για ώρες. Αλλά καθώς το ρολόι πλησίαζε τα μεσάνυχτα, η Έλλα πανικοβλήθηκε και έφυγε από το παλάτι χωρίς εξηγήσεις. Στη βιασύνη της, η Έλλα άφησε πίσω της μια από τις γυάλινες παντόφλες της. Ο πρίγκιπας ορκίστηκε να βρει τη γυναίκα που ταιριάζει στο παπούτσι, ταξιδεύοντας σε όλο το βασίλειο. Οι θετές αδερφές προσπάθησαν απεγνωσμένα να στριμώξουν τα πόδια τους στην ευαίσθητη παντόφλα, αλλά δεν τα κατάφεραν. Τα πόδια της Έλλας εφαρμόζουν τέλεια. Έπειτα αποκάλυψε την ασορτί παντόφλα και ο διαχειριστής την έφερε στο παλάτι. Σύντομα παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι για πάντα.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας φτωχός ξυλοκόπος και τα δύο του παιδιά, ο Χάνσελ και η Γκρέτελ. Η μητριά τους έπεισε τον πατέρα τους να εγκαταλείψει τον Χάνσελ και την Γκρέτελ στο δάσος. Ο Χάνσελ, έχοντας κρυφάκουσε το σχέδιο της θετής μητέρας τους, έριξε μικρά λευκά βότσαλα κατά μήκος του μονοπατιού. Όταν το φεγγάρι ανέτειλε, το φως του φώτισε το μονοπάτι και τα αδέρφια βρήκαν το δρόμο για το σπίτι. Η θετή τους μητέρα, έξαλλη, επέμενε να τους πάνε ακόμα πιο βαθιά στο δάσος την επόμενη μέρα.

Αυτή τη φορά, χρησιμοποίησε τριμμένη φρυγανιά. Αλλά τα πουλιά του δάσους έφαγαν τα ψίχουλα. Περιπλανώμενοι, έπεσαν πάνω σε ένα σπίτι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από μελόψωμο, καραμέλα και σοκολάτα. Μια ευγενική ηλικιωμένη γυναίκα τους κάλεσε μέσα, προσφέροντάς τους φαγητό και ένα ζεστό κρεβάτι. Αλλά ήταν μια κακιά μάγισσα που παρέσυρε τα παιδιά με το ζαχαρωτό της για να τα μαγειρέψει και να τα φάει. Έκλεισε τον Χάνσελ σε ένα κλουβί και ανάγκασε την Γκρέτελ να κάνει δουλειές, λέγοντάς της να παχύνει τον αδερφό της για το γλέντι.

Ο Χάνσελ ξεπέρασε την τυφλή μάγισσα προσφέροντάς της ένα κόκαλο κοτόπουλου κάθε φορά που έλεγχε αν ήταν αρκετά παχύς. «Ακόμα πολύ αδύνατη», μουρμούρισε εκείνη, ανυπόμονη. 

Μια μέρα, η μάγισσα αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Διέταξε την Γκρέτελ να σκαρφαλώσει στον φούρνο για να δει αν ήταν αρκετά ζεστός. Προσποιούμενη ότι δεν καταλαβαίνει, η Γκρέτελ είπε: «Δεν είμαι σίγουρος πώς να το κάνω. Μπορείς να μου δείξεις;» Η μάγισσα, ενοχλημένη, έγειρε στον φούρνο για να διαδηλώσει. Εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή, η Γκρέτελ έσπρωξε τη μάγισσα μέσα, έκλεισε με δύναμη την πόρτα και απελευθέρωσε τον Χάνσελ από το κλουβί. 

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας ματαιόδοξος πρίγκιπας καταράστηκε από μια μάγισσα να ζήσει ως θηρίο μέχρι να μάθει να αγαπά και να κερδίσει την αγάπη σε αντάλλαγμα. Σε ένα κοντινό χωριό, η Μπελ, ένα καλόκαρδο και περίεργο κορίτσι, αγαπούσε τα βιβλία και λαχταρούσε μια ζωή με περιπέτεια. Όταν ο πατέρας της, ο Μορίς, περιπλανήθηκε κατά λάθος στο κάστρο του Τέρας και φυλακίστηκε, η Μπελ προσφέρθηκε στη θέση του.

Στην αρχή, το Τέρας ήταν ψυχρό και θυμωμένο, αλλά η καλοσύνη της Μπελ τον μαλάκωσε. Παρά το τραχύ εξωτερικό του, ο Μπελ άρχισε να βλέπει την ευγενική του πλευρά—την αγάπη του για τα βιβλία, τη φροντίδα του για τους μαγεμένους υπηρέτες και την επιθυμία του να αλλάξει. Εν τω μεταξύ, ο μνηστήρας της Μπελ, ο Γκαστόν, ένας καυχησιάρης κυνηγός, σχεδίασε να καταστρέψει το Τέρας, βλέποντάς τον ως αντίπαλο για τη στοργή της Μπελ. Όταν ο Γκαστόν οδήγησε έναν θυμωμένο όχλο στο κάστρο, το Τέρας τραυματίστηκε σοβαρά. Η Μπελ είναι δακρύβρεχτη εξομολόγηση των συναισθημάτων της έσπασε την κατάρα, μεταμορφώνοντας το Τέρας ξανά σε πρίγκιπα. Το μαγεμένο κάστρο και οι κάτοικοί του αποκαταστάθηκαν. Και ο πρίγκιπας και η Μπελ έζησαν ευτυχισμένοι για πάντα.

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα ζευγάρι λαχταρούσε ένα παιδί. Όταν η σύζυγος λαχταρούσε το απαγορευμένο φυτό ραπουνζέλ από τον κήπο μιας μάγισσας, ο άντρας της το έκλεψε. Πιάστηκε από τη μάγισσα, ικέτευσε για έλεος. Του επέτρεψε να πάρει το φυτό αλλά ζήτησε σε αντάλλαγμα το αγέννητο παιδί τους. Το κοριτσάκι, η Ραπουνζέλ, μεγάλωσε με χρυσαφένια μαλλιά μακριά σαν ποτάμι και φωνή γλυκιά σαν τραγουδιστή. Η μάγισσα, φοβούμενη ότι ο κόσμος θα την έπαιρνε, την έκλεισε σε έναν πύργο χωρίς πόρτες, που ήταν προσβάσιμος μόνο σκαρφαλώνοντας τα μαλλιά της.

Μια μέρα, ένας πρίγκιπας άκουσε τη Ραπουνζέλ να τραγουδάει. Μαγεμένος, φώναξε: «Ραπουνζέλ, άσε τα μαλλιά σου», μιμούμενος τα λόγια της μάγισσας. Η Ραπουνζέλ του επέτρεψε να έρθει και ήρθαν κοντά, μοιράζοντας ιστορίες από τον έξω κόσμο και όνειρα ελευθερίας. Όταν η μάγισσα ανακάλυψε τις συναντήσεις τους, έκοψε τα μαλλιά της Ραπουνζέλ και την έδιωξε σε μια μακρινή έρημο. Ο πρίγκιπας, τυφλωμένος από την κατάρα της μάγισσας, περιπλανήθηκε στη γη αναζητώντας την. Όταν ξαναβρέθηκαν στην έρημο. Τα δάκρυα χαράς της Ραπουνζέλ έπεσαν στα μάτια του πρίγκιπα, θεραπεύοντας την τύφλωση του. Επέστρεψαν στο βασίλειο, όπου βρήκαν μαζί την ευτυχία.

Ο Τζέικ αγόρασε ένα «έξυπνο ψυγείο» που μπορούσε να μιλήσει. Ενθουσιασμένος, το ρώτησε: «Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να παραμείνετε υγιείς;»
Το ψυγείο απάντησε: «Σταμάτα να με ανοίγεις τόσο πολύ».
Ο Τζέικ ενοχλημένος το έβγαλε από την πρίζα.
Την επόμενη μέρα, ο συγκάτοικός του το έβαλε ξανά στην πρίζα. Το ψυγείο ενεργοποιήθηκε και είπε: «Καλή προσπάθεια, Τζέικ. Δεν μπορείς να αποσιωπήσεις την αλήθεια».

Οδηγώντας στην ύπαιθρο, η Άννα και ο Τζος κόλλησαν πίσω από μια αγελάδα που αρνιόταν να απομακρυνθεί από το δρόμο. Ο Τζος κορνάρησε, έγνεψε και προσπάθησε να φωνάξει, «Μουβ!» Η αγελάδα απλώς κοίταξε, μασώντας ήρεμα. Τελικά, η Άννα κατέβασε το παράθυρο και είπε γλυκά: «Με συγχωρείτε, παρακαλώ;» Η αγελάδα παραμέρισε αμέσως. Ο Τζος είπε, «Φιγούρες. Είσαι καλύτερα με τις αγελάδες από εμένα.

Η Έμμα αποφάσισε να συγκεντρώσει ένα ράφι για να αποδείξει ότι δεν χρειαζόταν βοήθεια. Έστρωσε όλα τα κομμάτια, ακολούθησε το εγχειρίδιο και οπισθοχώρησε περήφανα.

Ήταν ανάποδα.

Αποφασισμένη, το αποσυναρμολόγησε και το ξανασυναρμολόγησε — μόνο και μόνο για να διαπιστώσει ότι της περίσσευαν επιπλέον βίδες.

Ο αδερφός της μπήκε μέσα, έριξε μια ματιά στο στραβό ράφι και είπε: «Τι είναι αυτό;»

Η Έμμα απάντησε, μάλλον περήφανα, «Αφηρημένη τέχνη».

Ο Ίθαν ήθελε εντυπωσίασε την κοπέλα του και την οικογένειά της γυρίζοντας μια τηγανίτα σαν επαγγελματίας. Κούνησε το τηγάνι με σιγουριά, στέλνοντας τη τηγανίτα στα ύψη — κατευθείαν στο ταβάνι.
Όλοι κοίταξαν καθώς κόλλησε εκεί, ακίνητοι.
Ο Ίθαν δήλωσε: «Νέα εγκατάσταση τέχνης!»

Ο Λίαμ ορκίστηκε ότι η ντουλάπα του ήταν στοιχειωμένη γιατί κάθε πρωί, τα πράγματα μέσα θα ήταν σκορπισμένα. Αποφασισμένος να πιάσει το «φάντασμα», έστησε μια κάμερα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Την επόμενη μέρα, εξέτασε το βίντεο. Ο ένοχος; Η γάτα του, που είχε μάθει να ανοίγει την πόρτα και να τα γκρεμίζει όλα.

Ο Λίαμ γέλασε και άρχισε να αποκαλεί το άτακτο κατοικίδιό του «Κάσπερ».

Η βροχή έπεσε καθώς στέκονταν κάτω από τη μικρή τέντα του μπαλκονιού.

«Θα κρυώσεις», είπε, περνώντας το σακάκι του στους ώμους της.

«Τότε ζέστανέ με», προκάλεσε, με τα μάτια της κολλημένα με τα δικά του.

Δίστασε μόνο για μια στιγμή πριν την τραβήξει πιο κοντά, η βροχή είχε ξεχαστεί.

Τα χείλη τους συναντήθηκαν, η καταιγίδα έξω καθρεφτίζει τη σπίθα ανάμεσά τους. Όταν τελικά χωρίστηκαν, εκείνη ψιθύρισε: «Η καλύτερη καταιγίδα που έγινε ποτέ».

Ήταν μόνοι τους στο ασανσέρ, οι ανταύγειες τους στους τοίχους με καθρέφτη πρόδιδαν τα κλεμμένα βλέμματα.

Καθώς οι πόρτες έκλεισαν, έγειρε πίσω, με τα χείλη της να λυγίζουν σε ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο.

«Μεγάλη μέρα;» ρώτησε με χαμηλή και ζεστή φωνή.

«Μόλις άρχισε να κοιτάζει ψηλά», πείραξε.

Το ασανσέρ σταμάτησε απροσδόκητα. Η σιωπή πύκνωσε.

Πλησίασε πιο κοντά, με το χέρι του να βουρτσίζει το δικό της. Δεν απομακρύνθηκε.

Όταν το ασανσέρ επιτέλους άρχισε να ζωντανεύει, κανένας από τους δύο δεν το παρατήρησε - ήταν πολύ απασχολημένοι με το να κλείσουν την απόσταση μεταξύ τους.

Τη βρήκε στον ρομαντικό διάδρομο, ένα μυθιστόρημα στο χέρι της και ένα συνειδητό χαμόγελο στα χείλη της.

«Ψάχνετε για έμπνευση;» πείραξε.

«Ίσως», απάντησε εκείνη. «Τι γίνεται με εσένα; Ποιο είναι το είδος σου;»

«Ό,τι κι αν διαβάζεις», είπε, πλησιάζοντας.

Εκείνη ανασήκωσε ένα φρύδι. «Τολμηρή κίνηση».

«Η ζωή είναι πολύ μικρή για δισταγμό», ψιθύρισε, βουρτσίζοντας τα δάχτυλά του πάνω στα δικά της καθώς έπαιρνε το βιβλίο από το χέρι της.

Εκείνο το βράδυ, δεν διάβασαν απλώς ρομάντζα - το έζησαν.

Το τηλέφωνό της χτύπησε τα μεσάνυχτα. Απάντησε με απαλή φωνή.

«Δεν μπορούσα να κοιμηθώ», μουρμούρισε.

«Σκέφτεσαι τι;» ρώτησε, αν και ήξερε ήδη.

"Εσύ."

Χαμογέλασε, δαγκώνοντας τα χείλη της. «Θέλετε να το αναλύσετε;»

«Προτιμώ να σου δείξω», απάντησε. «Κοίτα έξω».

Τράβηξε την κουρτίνα στην άκρη και τον είδε να στέκεται από κάτω, κρατώντας ένα τριαντάφυλλο και φορώντας αυτό το χαμόγελο που δεν μπορούσε να αντισταθεί.

Ήταν μόνοι τους στην κουζίνα, το ρολόι έδειχνε μεσάνυχτα.

«Χόρεψε μαζί μου», είπε, απλώνοντας το χέρι του.

«Δεν υπάρχει μουσική», ψιθύρισε εκείνη.

"Κλείσε τα μάτια σου."

Εκείνη το έκανε, και εκείνος την τράβηξε κοντά, ταλαντεύοντας σε μια μελωδία που μόνο εκείνοι μπορούσαν να ακούσουν. Το χέρι του γλίστρησε στο μικρό της πλάτης της, με την ανάσα της να κόβεται καθώς έγειρε μέσα.

«Χρειάζεσαι ακόμα μουσική;» ρώτησε, με τα χείλη του λίγα εκατοστά από τα δικά της.

«Όχι πια», μουρμούρισε, κλείνοντας το χάσμα μεταξύ τους.