Jak utrzymywaliśmy intymność w naszym małżeństwie pomimo braku prywatności

Rozprzestrzeniać miłość

(Jak powiedziano Darshanie Doshi)

(Imiona zmienione w celu ochrony tożsamości)

Po trzech latach zalotów, kiedy ja i Mihir się pobraliśmy, pierwszą rzeczą, którą musieliśmy wymyślić, było to: jak będziemy się kochać w mieszkaniu z jedną sypialnią, gdzie rodzice mieli sypialnię, a salon nie miał drzwi? Mieliśmy tyle spraw do załatwienia przed ślubem, że zupełnie zapomnieliśmy o drzwiach! Pierwszą rzeczą, którą zrobiliśmy, było naprawienie jednego. Jednak biorąc pod uwagę nasze wyczerpujące harmonogramy pracy, zajęło to trochę czasu. Muszę przyznać, że noce poprzedzające naprawę drzwi były szalone i ekscytujące. Wyraźny strach, który odczuwaliśmy, wiedząc, że każdy rodzic może wejść, gdy się kochamy, był szalony. Chciałbym wierzyć, że nic takiego się nie wydarzyło, czy dlatego zaoferowali nam swoją sypialnię? Nigdy się nie dowiem.

Drzwi nie mogły jednak przesłonić naszych demonstracyjnych tendencji. Mihir nie wahał się zachować swobody w obecności matki.

Czasami mnie przytulał, gdy byłam w kuchni, pomagając jej. Poza tym uwielbiał trzymać mnie za rękę, kiedy we trójkę oglądaliśmy telewizję. Na początku wyczułem dyskomfort mojej teściowej. Zabawne jest to, że oboje mielibyśmy wtedy rywalizację w rumienieniu się. „Ale jakimś cudem przy ojcu, mój drogi mężu, zamieniasz się w zimną rybę. Dlaczego?" Dokuczałam Mihirowi bezlitośnie, bo wiedziałam, jak bardzo wierzył w okazywanie mu szacunku przez cały czas.

Powiązana lektura: Oto jak flirtować, gdy jesteś już żonaty

Pasja, którą do siebie czuliśmy, sprawiła, że znaleźliśmy sposoby na kradnięcie całusów i przytulanie się na powierzchni 600 stóp kwadratowych dzielonej przez cztery dorosłe osoby. Nauczyliśmy się komunikować za pomocą oczu. Zbudowaliśmy własny system sygnalizacji i słów kodowych. Na przykład, gdy chcieliśmy powiedzieć „Wyglądasz gorąco”, powiedzieliśmy „Pogoda jest gorąca, gorąca”. Ogród był naszym drugim domem,

którego używaliśmy, gdy chcieliśmy komunikować się w delikatnych sprawach i zachować intymność. Było fajnie i tak naprawdę nie czuliśmy się urażnięci obecnością moich teściów w naszym życiu, ponieważ oni też byli troskliwi i przystosowywali się. Zatem harmonia została zachowana.

Jednak po dwóch latach wszystko się zmieniło, gdy zmarł mój teść, a mama poczuła się samotna i niepewna. Chciała spędzać z nami czas wszędzie, bo nie cierpiała być sama. Rozumieliśmy to i całkowicie ją wspieraliśmy przez rok.

Jednak brak przestrzeni fizycznej i psychicznej doprowadził do pogorszenia naszych relacji. Musieliśmy znaleźć sposób na utrzymanie naszej intymności przy życiu.

Było to trochę trudne i wyczerpujące, ponieważ nasza wzajemna pasja ustała, a zwiększone obciążenie pracą pozostawiło nam bardzo mało czasu dla siebie.

Któregoś wieczoru cierpliwość się wyczerpała i wzburzenie wzrosło pod pretekstem małego, nieistotnego wydarzenia, w wyniku którego nawet mama płakała. Zdaliśmy sobie sprawę, że nadszedł czas, aby zająć się tym problemem i go rozwiązać. „Dlaczego musisz co wieczór przytulać mamę i czekać, aż pójdzie spać? Wiesz, że nie kochaliśmy się już od miesiąca? Krzyknęłam, czując się sfrustrowana, kiedy mama poszła do świątyni. Mihir, który był bardzo emocjonalnie związany ze swoją matką, słuchał w milczeniu.

Aby uzyskać więcej filmów eksperckich, zasubskrybuj nasz Youtube Channel

W następną niedzielę zaskoczył mnie wykresem wykonanym z tektury. Zawierał różne sekcje, takie jak „Bardzo tego chcę”, „Nie dzisiaj, kochanie”, „Nie mogę się przytulać”, „To dzień całusów” i wiele innych, zawierających urocze i intymne wiadomości. „Wystarczy, że każdego wieczoru przypniesz szpilkę do swojego wyboru. Dlatego odpowiednio zaplanuję czas z mamą.” A potem mnie objął, mówiąc delikatnie: „Kocham cię, Vaishali”. To są trudne czasy. Ale przepłyniemy przez to.” Jego troska i miłość wzmocniły także moją determinację i później płynęliśmy gładko, zachowując równowagę między naszymi obowiązkami wobec jego matki i wobec siebie nawzajem.

Minęły cztery lata, odkąd żyjemy w zgodzie, akceptując sytuację jako nieuniknioną i lekceważąc ją. Nowa więź troski i zaufania, którą zbudowaliśmy, dała nam coś wyjątkowego, co odżywia nasze dusze, nawet jeśli nie trzymamy się za ręce ani nie przytulamy. Przytulanie się do siebie przed snem stało się czasami przyjemniejsze niż nawet uprawianie miłości. Nauczyliśmy się radzić sobie z przerwami w naszej intymności, dlatego wkrótce planujemy dziecko.

Twoja wpłata nie stanowi darowizny charytatywnej. darowizna. Pozwoli to Bonobology nadal dostarczać Ci nowych i aktualnych informacji w naszym dążeniu do pomocy każdemu na świecie w nauce robienia czegokolwiek.