Co to jest małżeństwo współzależne? Znaki, przyczyny i sposoby naprawy

Pochłonięcie potrzebami współmałżonka i poczucie przymusu ich naprawienia to jeden z charakterystycznych wskaźników małżeństwa współzależnego. Jednak ludzie mają tendencję do lekceważenia oznak współuzależnienia za pomocą stwierdzeń takich jak: 

• „Jestem zbyt niezależny, aby być współzależnym” lub 
• „Jak mogę być współzależny, skoro mój partner może liczyć na wsparcie i pomoc?” 

Niezależnie od tego, czy wynika z zaprzeczenia, czy braku zrozumienia, nierozwiązana współuzależnienie nie jest ani zdrowe, ani trwałe. Badania wskazują, że może nawet prowadzić do poważnych problemów w związku, a nawet do rozwodu. Jak więc możemy rozpoznać i naprawić współuzależnienie w związku?

W tym artykule psychoterapeutka Gopa Khan (magister psychologii doradczej, M.Ed), specjalizująca się w poradnictwie małżeńskim i rodzinnym, rzuca światło na pytanie: jak wygląda współuzależnienie i jaka jest różnica między zdrową miłością a współuzależnieniem. Dzieli się również przykładami współuzależnienia i udziela wskazówek, jak je pokonać w małżeństwie.

Czym jest współzależność w małżeństwie?

Termin „współuzależnienie” był początkowo używany do opisu wzorców relacji osób zakochanych w osobach uzależnionych lub alkoholikach lub dzielących z nimi życie. W rzeczywistości, jak wynika z badań , wzorce te zostały po raz pierwszy rozpoznane przez żony członków Anonimowych Alkoholików (AA) . Chociaż ten paradygmat nadal obowiązuje, psychologowie zgadzają się obecnie, że współuzależnienie może leżeć u podstaw również innych dysfunkcyjnych związków. Czym zatem jest współuzależnienie w małżeństwie? Współuzależnienie w małżeństwie można opisać jako stan, w którym:

• Jeden z partnerów staje się w przeważającej mierze zajęty opieką nad drugim — do tego stopnia, że ​​​​zaniedbuje siebie lub fizycznie wyczerpanie emocjonalne
• Wlewają wszystko w związek, zacierając swoje potrzeby, granice i ostatecznie poczucie siebie 
• Wyjaśniają, minimalizują lub umożliwiają złe zachowania partnera 
• Czują się odpowiedzialni za nastroje i działania swojego partnera i próbują go ratować, naprawiać lub kontrolować jego lub jego problemy
• Są tak przywiązani do idei udanego związku, że są gotowi pójść na całość, aby zdobyć uwagę i miłość, której desperacko szukają
• Z biegiem czasu ich niezdrowa zależność w związku zbiera żniwo, popychając ich w miażdżący kryzys tożsamości 

Jak wygląda współuzależnienie?

Jak wygląda współuzależnienie w małżeństwie? „Jeśli pomyślisz o małżeństwie jak o diagramie Venna, to dwa koła, które nakładają się na środku, reprezentują zrównoważony związek. Taki, w którym dwoje zakochanych ludzi zachowuje zdrowe poczucie tożsamości, własnej wartości i partnerstwa” – mówi Gopa, dodając: „W małżeństwie współzależnym kręgi nakładają się na siebie w takim stopniu, że wydają się być złączone”.

W tym przypadku poczucie tożsamości i wartości partnerów zostaje ze sobą połączone. Ponieważ związek opiera się na zasadzie dawania i brania, występuje również wyraźna nierównowaga w zaspokajaniu potrzeb. W przeciwieństwie do zdrowych związków współzależnych , potrzeby emocjonalne i fizyczne jednego z partnerów całkowicie dominują w dynamice relacji. Dzieje się tak, ponieważ gdy w związku są dwie osoby współzależne, jedna z nich zaczyna:

• Ignorowanie zdrowych granic/nieustawianie granic i całkowite zaabsorbowanie swoimi SO
• Coraz bardziej kompromitując swoje potrzeby i zmieniając swoje zachowanie, aby uszczęśliwić partnera i utrzymać związek
• Czuje się wyczerpany i uwięziony w związku, gdy partner zaczyna czuć, że ma prawo do całego swojego czasu i energii; ich samoocena sięga dna; a niepokój, złość, uraza i stres narastają

Co powoduje współuzależnienie?

Współzależność to zachowanie wyuczone, którego korzenie można zwykle upatrywać w niezaspokojonych potrzebach fizycznych i emocjonalnych w dzieciństwie, a także we wczesnych doświadczeniach życiowych. Oto, co powoduje, że współzależność pojawia się w związkach:

• Style rodzicielskie: Zarówno nadopiekuńcze, jak i niedostateczne rodzicielstwo może powodować rozwój dzieci niezabezpieczone załączniki i oznaki współuzależnienia. Nadopiekuńcze dzieci szukają ciągłego potwierdzenia. Nigdy też nie uczą się podejmować decyzji ani zarządzać swoimi emocjami. Wszystkie są cechami osobowości współzależnej. Dzieci niedostatecznie chronione często czują się zagrożone, niekochane i bezbronne ze względu na brak rodzicielskiej siatki bezpieczeństwa i wsparcia emocjonalnego. Prowadzi to do rozwoju problemów związanych ze współuzależnieniem, takich jak strach przed samotnością lub odrzuceniem, uspokajanie osób, które je wykorzystują lub poczucie dyskomfortu w konfrontacji z innymi. 
• Środowiska współzależne: Dorastanie w otoczeniu rodziców, których łączy wspólna zależność, może spowodować, że dziecko uwewnętrzni złe zachowania w młodym wieku i odzwierciedli je w romantycznych związkach dorosłych. Badacze wykryli także zmienione funkcjonowanie mózgu u rodzin osób z problemami związanymi z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i powiązali je z tendencjami do współuzależnienia 
• Uraz: Badania naukowe odkryli, że trauma z dzieciństwa, czy to spowodowana zaniedbaniem emocjonalnym, wykorzystywaniem seksualnym, przemocą emocjonalną lub werbalną, czy przemocą fizyczną, jest również przyczyną współuzależnienia. W tym przypadku współzależność rozwija się jako mechanizm pozwalający czuć się bezpiecznie, zyskiwać kontrolę lub zmieniać negatywne uczucia – chociaż rzadko to działa 

Powiązane materiały: Psychologia stylów przywiązania: To, jak zostałeś wychowany, wpływa na relacje

11 znaków ostrzegawczych współzależności w małżeństwie

Ludzie często nie zdają sobie sprawy, że popadają we wzorzec współzależności lub mają trudności z rozpoznaniem cech osoby współzależnej. Dzieje się tak dlatego, że łatwo – przynajmniej na początku – pomylić oznaki współzależności z „prawdziwą” lub „bezwarunkową” miłością. Duża w tym zasługa kultury popularnej, która mocno romantyzowała ideę „wszechogarniającej” pasji i „zatracania się” w miłości. 

Konstrukty społeczne również utrudniają znalezienie sposobu na przezwyciężenie współzależności. „Trudno rozpoznać współzależność w społeczeństwach, w których żony i matki mają „opiekować się” swoimi rodzinami i tłumić swoją osobowość dla „dobra” rodziny” – wyjaśnia Gopa. „Ze względu na uwarunkowania społeczne współzależna żona może czuje, że musi pozostać w swoim małżeństwie, nawet w obliczu przemocy, ponieważ uważa to za synonim jej tożsamości”. Jak więc rozpoznać, że masz do czynienia ze współuzależnieniem w małżeństwie? Lub, jeśli masz współzależnego męża lub żonę? Oto 11 charakterystycznych oznak współuzależnienia:

1. Nie ma różnicy pomiędzy „my” i „ja”

To jeden z wyraźnych objawów współuzależnienia w małżeństwie: oboje małżonkowie postrzegają siebie nawzajem jako pojedynczą całość i działają jak jeden organizm. Z czasem ich życie staje się tak splecione, a związek tak zagmatwany , że nie wiedzą, jak istnieć i funkcjonować jako jednostki. Chcesz wiedzieć, czym jest współuzależnienie w małżeństwie lub czy w Twojej relacji występują tendencje do współuzależnienia? Zadaj sobie pytanie:

• Czy czasami spędzasz czas sam na sam ze znajomymi/rodziną, czy też Twój partner jest zawsze z Tobą? 
• Czy Twoje upodobania, antypatie, hobby, zainteresowania, nastroje i światopoglądy są powiązane z poglądami Twojego partnera?
• Czy trudno jest Ci podejmować decyzje bez nich?
• Czy czujesz się zagubiony lub niespokojny, gdy jesteś osobno? Czy wtedy stale je sprawdzasz?

Jeśli nie możesz do końca pojąć, kim jesteś poza małżeństwem, potraktuj to jako czerwoną flagę.

Powiązane czytanie: 5 powodów, dla których przestrzeń w związku nie jest złym znakiem

2. Wypaczone obowiązki należą do oznak współzależności

„Skąd mam wiedzieć, czy mój małżonek wykazuje cechy osoby współzależnej?” „Czy jesteśmy w związku współzależni?” Jeśli o to pytasz, spójrz, jak oboje dzielicie się obowiązkami. W małżeństwie, w którym występują tendencje do współzależności, ciężar obowiązków spada bezpośrednio na jednego z partnerów, który w efekcie:

• Dbanie o każdy aspekt wspólnego życia
• Robiąc wszystkie plany 
• Zbierając cały luz i
• Rozwiązanie wszystkich problemy w związku jak i wasze indywidualne życie  

Możesz sobie wmawiać, że albo ty, albo oni „robicie to wszystko” z miłości. Jednak wszystko to powoduje, że umożliwiamy wzorce i zachowania, które nie tworzą zdrowego związku ani zdrowego małżeństwa.

3. Wina i wina są jednokierunkowe

Poczucie współuzależnienia jest irracjonalne. Jest to również jednokierunkowe. Osoba współzależna będzie czuła się winna lub niepotrzebnie zła z powodu rzeczy, których nie zrobiła i których nie może kontrolować ani zmienić. Albo nawet rzeczy, które są winą partnera. Zatem kiedy ich partner zostaje pod wpływem alkoholu, w jakiś sposób czują się za to odpowiedzialni. Lub mają obsesję na punkcie tego, jak mogli coś zrobić, aby temu zapobiec. 

Jeśli partner zapomni odebrać dzieci ze szkoły, zamiast pociągnąć je do odpowiedzialności, bije się za to, że im o tym nie przypomniała. Ich partnerzy często korzystają z tej tendencji, aby uniknąć wszelkiej winy. Możesz też obwiniać ich, aby zdobyli to, czego chcą. Kiedy jeden z małżonków czuje się odpowiedzialny za wszystko, co przydarza się drugiemu, lub pozwala swojemu partnerowi, aby tak się czuł, jest to jeden z najbardziej charakterystycznych przykładów współzależności w małżeństwie.

Powiązane artykuły: Czy wzbudzanie poczucia winy w związku jest formą znęcania się?

4. Ukrywanie złego zachowania współmałżonka

Jak wygląda współuzależnienie? Czasami wygląda to tak:   

• Kiedy jeden z małżonków zachowuje się niewłaściwie po upiciu się na imprezie, drugi go ukrywa lub wymyśla wymówki
• Jeśli jeden z partnerów straci dużą część pieniędzy w wyniku hazardu lub dopuści się innej formy hazardu niewierność finansowa, jak zadłużenie się na karcie kredytowej, drugi sięga do swoich oszczędności, aby je ratować

W takich związkach jeden z małżonków kompulsywnie chroni drugiego przed konsekwencjami swoich działań. Czasami dzieje się to kosztem powstrzymywania się od sumienia lub łamania prawa. Wynika to ze strachu przed konfrontacją, zdenerwowaniem, rozczarowaniem lub utratą partnera. Jeśli jesteś w podobnej sytuacji, pamiętaj, że Twój partner jest osobą dorosłą i powinna wiedzieć, że jego działania i decyzje mają konsekwencje.

Aby przełamać schemat, musisz pozwolić swojemu partnerowi posprzątać bałagan, zamiast próbować rozwiązać za niego każdy problem

Gopa Khan, psychoterapeuta

5. Jeden partner przebacza i przebacza

Chociaż wybaczanie w związkach jest ważne, w relacji współuzależnionej osiąga ono skrajność. Staje się ono również wyłączną prerogatywą jednego z partnerów. Osoby współuzależnione łatwo wybaczają partnerowi każdą krzywdę, każdy błąd, każde potknięcie, nie obciążając go za to odpowiedzialnością.

Według Gopy wynika to ze strachu przed porzuceniem i samotnością. Dlatego stale rozgrzeszają swojego partnera za wszelkie wykroczenia w nadziei, że dostrzegą błąd w swoim postępowaniu lub zmienią się. Ale jeśli nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za swoje czyny, dlaczego mieliby to robić?

6. W małżeństwie współzależnym zmiany nie są na lepsze 

Wszyscy ewoluujemy z biegiem czasu i nikt nie może twierdzić, że jest tą samą osobą, którą był 5, 10 czy 20 lat temu. Jednak w przypadku dwóch współzależnych osób w związku ta zmiana nie jest na lepsze. Rozumiemy jak. Kiedy przyjrzysz się, jak wygląda współuzależnienie, zauważysz, że brakuje jednej rzeczy – słowa „nie”.

Osoby współuzależnione zamieniają poczucie własnej wartości na uznanie. Czują się zmuszone do mówienia „tak” na wszystko, czego chce partner. Spędzają też tak dużo czasu, dostosowując się do nastroju partnera i będąc emocjonalnie współuzależnionymi, że tracą kontakt ze swoimi emocjami. Ostatecznie kończy się to niską samooceną.

Ich myśli, opinie, uczucia i tożsamość są zakopane tak głęboko, że nie mogą do nich dotrzeć – nawet jeśli chcą. Nie mówienie „nie”, pozwalanie komuś dyktować, jak się czujesz i zachowujesz, przepraszanie za rzeczy, za które nie jesteś odpowiedzialny, ignorowanie dbania o siebie – to wszystko oznaki, że oddajesz swoją moc i prekursory rezygnowania z części siebie. I żaden związek nie jest tego wart.

Powiązane materiały: Dynamika władzy w związkach – jak zachować ją w zdrowiu

7. Jest stały opiekun i wieczna ofiara

Z daleka współzależne pary mogą sprawiać wrażenie szaleńczo zakochanych. Ale bliższe przyjrzenie się pokaże, że jeden z nich wykonuje większość miłości i troski. Ten partner zwykle pełni w związku rolę opiekuna/dawcy, a drugi przyjmuje rolę ofiary/biercy. Tym, co wyróżnia takie pary, jest to, że: 

• Żaden z partnerów nie wycofuje się ze swojej roli. Nie ma wzajemność lub zdrowe dawanie i branie 
• Występuje tylko wyraźna nierównowaga sił, gdy jedna osoba pozostaje podporządkowana drugiej i poświęca siebie i swoje dobro w imię bezinteresownej miłości – aż do wyczerpania
• Dwoje współzależnych w związku karmi się nawzajem negatywne wzorce  

8. Dawca czuje się zagubiony bez tożsamości „wybawiciela”.

Wyobraź sobie taki scenariusz. Twój partner w końcu postanawia rzucić nadużywanie alkoholu lub substancji psychoaktywnych i rozpoczyna terapię odwykową. Lub zaczynają pracować nad tym, aby stać się odpowiedzialnym partnerem, który będzie mógł dzielić Twoje ciężary i oferować wsparcie. Zamiast jednak odczuwać nadzieję i ulgę w związku z takim obrotem wydarzeń, czujesz się zagubiony i pozbawiony. 

Opieka nad partnerem i ratowanie go często staje się centralnym punktem życia osoby współuzależnionej. Bez tego czują się zagubieni.

Nierzadko zdarza się, że dawca lub ratownik we współzależnym małżeństwie wpada w depresję lub atakuje, gdy jego partner postanawia zacząć starać się być lepszym. Mogą nawet celowo wywołać chaos, aby móc ponownie założyć kapelusz ratownika. Nie jest również niczym niezwykłym, że osoba umożliwiająca odejście od małżeństwa, aby znaleźć kogoś innego do „uratowania”.

Powiązane artykuły: Czy będę sam na zawsze? Jak się z tym czuję i jak sobie z tym poradzić

9. Strach przed samotnością sprawia, że ​​utkniesz w małżeństwie

Sharon (imię zmienione) miała 30 lat i zmagała się z narastającymi obawami rodziców dotyczącymi jej stanu wolnego, kiedy poznała Jareda, który był już żonaty. Przekonał ją, żeby za niego wyszła. Niestety, wkrótce po ślubie Jared zaczął wobec niej znęcać się słownie i fizycznie. Chociaż Sharon zauważyła molestowanie, nadal zaprzeczała. Poczuła się odpowiedzialna za swoją sytuację i poczuła, że ​​musi ją „zaakceptować” ze strachu przed samotnością.

„To jedna z klasycznych cech współzależności w związkach, kiedy dana osoba czuje, że nie może mieć innego życia niż to, w którym się znajduje” – mówi Gopa. „Przypadki młodych ludzi próbujących popełnić samobójstwo, gdy ich związek się rozpada, ponieważ czują, że nie mogą się ruszyć do przodu w życiu bez niego, są także przykładami współzależności. W takich sytuacjach poradnictwo staje się kluczowe, aby rozpoznać wzorce zdrowych i niezdrowych relacji.

Dla osób współuzależnionych lęk przed samotnością jest często paraliżujący. Może to nawet skłonić je do pogodzenia się z niezdrowym lub toksycznym związkiem i poświęcenia całego siebie, aby go naprawić i sprawić, by działał. Jednak żadnego związku nie da się uratować bez uprzedniego naprawienia wadliwych wzorców.

10. Problemy z kontrolą i lęk są kluczowymi oznakami współzależności

Czy współzależni kontrolują? Oni mogą być. Kwestie współzależności i kontroli są często ze sobą powiązane. Dawca ma skłonność do kontrolowania wszystkiego – jest to zachowanie wyuczone podczas dorastania w dysfunkcyjnym lub chaotycznym środowisku, które pozostawiło poczucie braku kontroli. Są też nadmiernie niespokojni, nawet jeśli wszystko idzie dobrze. I ciągle czekają, aż spadnie drugi but, ponieważ jest to wzór, do którego są przyzwyczajeni. Tymczasem biorca będący w związku współzależnym jest początkowo skłonny zrezygnować z wszelkiej kontroli, ale później zaczyna go to brzydzić.

11. Współzależni małżonkowie walczą o zerwanie 

Wiesz, że coś jest nie tak w twoim związku. Ciągły niepokój, gniew i urazy są zbyt wszechobecne, by je ignorować. Ale po prostu nie możesz się zmusić, by odejść z małżeństwa i zacząć wszystko od nowa. Być może dlatego, że:

• Sama myśl o zerwaniu napełnia cię poczuciem winy i wstydu 
• Przekonałeś sam siebie, że Twój partner nie może bez Ciebie przetrwać. Zatem myśl o odzyskaniu swojego życia staje się równoznaczna ze zrujnowaniem ich lub 
• Przekonanie, że za dobro Twojego partnera odpowiadasz jako Ty, zakorzeniło się tak głęboko, że samodzielne oderwanie się od niego stało się prawie niemożliwe

„To najtrudniejszy aspekt współuzależnienia w małżeństwie, ponieważ może się zdarzyć, że ktoś nie będzie w stanie poradzić sobie bez współmałżonka. Jednak odejście współmałżonka może pomóc dysfunkcyjnej osobie sięgnąć „dna” i poszukać potrzebnej pomocy. Niemniej jednak współuzależnienie może wywrzeć ogromne piętno na zdrowiu psychicznym, zarówno Twoim, jak i Twoich bliskich” – mówi Gopa. Dlatego tak istotne jest zrozumienie współuzależnienia, zwłaszcza jego oznak, i znalezienie sposobów na jego naprawienie. 

Powiązane czytanie: 15 niepodważalnych oznak współuzależnienia w związku

Czy można uratować związek współzależny? 6 porad ekspertów, które mogą pomóc

Czy współuzależnienie jest zdrowe w małżeństwie? Absolutnie nie. Jeśli miłość nie płynie w obu kierunkach i nie jest równoprawna, nie można jej nazwać zdrową. Nie można jej też nazwać prawdziwą miłością. Czy zatem związek współuzależnienia można uratować? Czy para może pokonać współuzależnienie ? Tak, pod warunkiem wczesnego wykrycia oznak i etapów współuzależnienia oraz skorzystania z profesjonalnej pomocy lub porady małżeńskiej, zgodnie z tym badaniem.

Jeśli próbujesz zrozumieć, jak uniknąć współzależności lub jak stać się mniej zależnym od partnera, Gopa ma kilka rad, jak porzucić niezdrową zależność, uzdrowić współuzależnione małżeństwo i tworzyć zdrowe relacje:

1. Odzyskaj swoją tożsamość

„Skoncentrowanie się na rozwijaniu własnej tożsamości, poczucia własnej wartości, obrazu samego siebie i koncepcji siebie jest ważne w układaniu układanki polegającej na przezwyciężeniu współzależności” – mówi Gopa. Aby to zrobić, musisz:

• Znajdź trochę czasu dla siebie 
• Pielęgnuj swoje indywidualne przyjaźnie, hobby i karierę 
• Wyjdź ze strefy komfortu w związku i poczuj się komfortowo, dążąc do niezależności

Powiązane artykuły: 8 oznak, że tracisz siebie w związku i 5 kroków, aby odnaleźć siebie na nowo

2. Skoncentruj się na dbaniu o siebie

„Wzorzec opieki obserwowany u osób współzależnych często utrwala się w dzieciństwie. Używanie tych samych umiejętności do dbania o siebie może pomóc zmniejszyć stres i odbudować pewność siebie i poczucie własnej wartości” – mówi Gopa. Aby uniknąć współzależności i kochania kogoś do wyczerpania, spróbuj: 

• Bądź dla siebie milszy i naucz się kochać siebie
• Celowo odkrywaj swoje podstawowe wartości i to, czego oczekujesz od związku
• Wyrób sobie nawyk wyrażania swoich pragnień i regularnego sprawdzania, jak się czujesz

3. Przeanalizuj, za co jesteś odpowiedzialny, a za co nie

Według Gopy, aby dowiedzieć się, jak przezwyciężyć kłamstwa dotyczące współuzależnienia, musisz:

• Przyjmij do wiadomości, że nie jesteś odpowiedzialna za bałagan swojego partnera
• Przestań myśleć, że tylko Ty możesz rozwiązać ich problemy
• Unikaj uzależniania bliskich od Ciebie do tego stopnia, że ​​nie będą mogli o siebie zadbać
• Zrozum, że jeśli dana osoba stosuje przemoc, używa substancji psychoaktywnych lub oszukuje, tylko ona jest odpowiedzialna za swoje zachowanie
• Pozbądź się tendencji do poczucia winy lub ukrywania/ukrywania swojej sytuacji przed innymi członkami rodziny 

Powiązane czytanie: 9 przykładów granic emocjonalnych w związkach

4. Wyznaczać granice

Jeśli zastanawiasz się, czy związek oparty na współuzależnieniu można uratować, wiedz, że nie da się tego zrobić bez zdrowych granic. „Dopóki osoby współuzależnione nie pozwolą na zatarcie granic, będą nadal czuć się bezradne i pozbawione kontroli w swoich związkach” – mówi Gopa. Aby naprawić współuzależnienie i chronić siebie, musisz nauczyć się asertywności i wyznaczać granice dotyczące swojego czasu, przestrzeni osobistej, energii, finansów oraz zachowań, które będziesz tolerować, a których nie.

5. Przełam niezdrowe wzorce

Zakończenie współzależności w małżeństwie nie oznacza zakończenia małżeństwa, ale unikanie wzorców współzależności i zastąpienie ich zdrowymi. Aby naprawić małżeństwo współzależne, może być konieczne: 

• Zapytaj, dlaczego się na coś zgadzasz i czy masz na to czas/energię, zamiast od razu mówić „tak”.
• Porzuć perfekcjonizm i ustal realistyczne oczekiwania dotyczące siebie, partnera i związku
• Pozwól swojemu partnerowi zająć się własnymi problemami 

Powiązane czytanie: Naprawa toksycznego związku – 21 sposobów na RAZEM się uzdrowić

6. Wezwać pomoc

Przezwyciężenie współuzależnienia nie jest łatwe, a droga do wyzdrowienia nie jest liniowa, szybka ani łatwa. Aby skutecznie pokonać zagadkę przezwyciężenia współuzależnienia, musisz opracować strategie radzenia sobie, przełamać stare wzorce i przeformułować negatywne myślenie. To może wymagać terapii.

Jeśli szukasz pomocy, w panelu Bono Bology znajdziesz doświadczonych terapeutów , którzy chętnie Ci pomogą. Dołączenie do grupy wsparcia, takiej jak Al-Anon czy Anonimowi Alkoholicy, może również pomóc Ci spojrzeć na problem z zewnątrz i poradzić sobie ze współuzależnieniem.

Według Gopy proces uzdrawiania współuzależnionego małżeństwa może rozpocząć się dopiero wtedy, gdy zaczniesz na nowo odkrywać siebie i skupiać się na sobie i swoich potrzebach. „Początkowo nauczenie się, jak walczyć ze współuzależnieniem i skutecznie przełamywać stare wzorce, może być trudne. To właśnie wtedy skorzystanie z terapii może pomóc ci utrzymać się na właściwej drodze i pamiętać o pułapkach, jakie wiążą się z budowaniem współzależnego małżeństwa i zdrowego związku”.

FAQ

Jak sobie radzić z mężem narkomanem? 5 sposobów radzenia sobie z partnerem!

9 wskazówek, jak stworzyć zrównoważone relacje ze swoim SO

Jak wyznaczać granice emocjonalne w związkach?

Twój wkład nie stanowi darowizny na cele charytatywne . Pozwoli on Bonobology na dalsze dostarczanie Ci nowych i aktualnych informacji w ramach naszej misji pomagania każdemu na świecie w nauce wszystkiego.