Sitara vertel haar hartseer storie
INHOUDSOPGAWE
“Ek onthou daardie dag, die dag van die maand toe ek my salaris gekry het. Toe ek by die deur instap en my dogter omhels, het my skoonpa, wat aan die etenstafel gesit het, vir my gesê om die volgende dag te bedank en 'n maand kennisgewing te gee. “Ma is siek en jy moet by die huis sit en na haar omsien. Genoeg is nou genoeg,” het hy gesê. Ek was verward toe my skoonpa na sy slaapkamer toe is. Devan, my man, het niks gesê nie en hy het hom na sy ouers se slaapkamer gevolg. Ek het die huishulp gevra wat gebeur het. Sy het vir my gesê dat Ma in die badkamer geval het en daar niemand was om haar te help nie.
Toe ek dit hoor, het ek haar gaan kyk. “As jy by die huis was, sou niks met haar gebeur het nie. Kyk nou na haar,” het my skoonpa gesê. My skoonma het nie na my gekyk terwyl ek met haar gepraat het nie. Ek het dadelik die gevoel gekry dat iets teen my beplan word.
Selfs Devan het ontsteld met my gelyk. Hy het vir my gesê dat Ma oud is en dat sy voltydse aandag nodig het; daarom het Pappa besluit dat ek my werk moet los en by die huis moet bly om na haar om te sien.
Waar was ek? Ma was siek, Pa besluit dat ek my werk moet bedank en na haar moet omsien en my man keur die besluit goed en vra my om te voldoen. Niks gevra en geen verduideliking gevra nie, ek moes net bedank en by die huis bly.
Ons het nog nooit saam oor die weg gekom nie
Ma en ek het 'n koue oorlog gehad kort nadat ek van my wittebrood teruggekeer het. Sy is narsisties, selfgesentreerd, dramaties en speel altyd die slagoffer. Sy het die reëls by die huis gemaak en sy ken selfs take dienooreenkomstig toe. Ek respekteer die feit dat dit haar huis is en sy die besluitnemer is, maar dit gee niemand die reg om besluite oor my lewe te neem sonder my toestemming nie.
Dit is basies net 'n fundamentele botsing van persoonlikheid, opinie, leefstyl en waardes tussen Ma en my. Ek verstaan haar waardes en die era waaraan sy behoort, maar dieselfde begrip kry ek nie van haar nie. Dus het ons nog altyd met 'n spook tussen ons saamgeleef. Sy het ook permanent 'n spook tussen my man en my geplant.
Ek het my man my standpunt vertel
Ek het vir my man gesê dat ek nie my werk gaan bedank nie en dat ons alternatiewe opsies moet vind om vir Ma te sorg. Ek is grootgemaak om mense met respek te behandel, en is heeltemal iemand wat mense behaag, dikwels tot my eie nadeel, maar my loopbaan is nie 'n tydverdryf vir my nie, en die besluit is uitsluitlik myne.
Wat sy ouers betref, los my man my om myself te onderhou. Na etlike ure se bespreking van grense met my man en ooreenkoming dat hy die onderwerp met hulle sou aanroer, het ons 'n wapenstilstand vir daardie dag gehad.
Ongelukkig het hy die onderwerp vir 'n paar dae nie aangespreek nie en my skoonpa het my gevra of hy my bedanking ingedien het. Ek moes toe ingryp en die grense trek. Ek het dit op 'n direkte en selfversekerde manier gedoen, want die familie verstaan nie subtiliteit nie.
Dit was 'n groot ding vir my en ek was heeltemal gestres, aangesien dit 'n drie-teen-een-stryd was wat ek geveg het. My man was ontsteld met my omdat ek hierdie onderwerp sonder veel emosie bespreek het. Hy het gedink dit was onregverdig dat ek nie sy ouers gelyk behandel soos my eie nie. Ek sou met my ouers praat oor enige probleme wat ons gehad het; daarom is dit wat ek met sy ouers gedoen het. Was dit nie gelyke behandeling nie?
As my ouers my verantwoordelikheid is, is jou ouers nie joune nie?
My man het my toe die mees pertinente vraag gevra: “As jou ma siek was, sou jy nie jou werk bedank en na haar omsien nie?” Dit is toe dat ek sake moes regstel. Ek het vir hom gesê: “Eerstens, in my familie sou daar geen besluite op enigiemand afgedwing word nie. En as daar enigsins 'n behoefte was, sou ek 'n keuse maak om my werk te bedank. As ek bereid is om my werk vir my ma te bedank, moet jy oorweeg om jou werk vir jou ma te bedank.”
"As ek bereid is om my werk vir my ma te bedank, moet jy oorweeg om jou werk vir jou ma te bedank."
Ek was geskok dat ek die eerste keuse was. Pappa en my man bestuur die besigheid saam, so hulle kan beurte maak om tuis te wees. Ek werk as die vise-president van menslike hulpbronne van 'n multinasionale maatskappy, en ek kan nie so 'n winsgewende werk bedank waartoe ek my pad opgewerk het nie. Selfs toe ek swanger was en my dogter borsvoed, het ek en my man beplan sodat ek my werk kon behou. Ek het dit uitgeswoeg, maar albei so goed bestuur. So hoekom is daar 'n drang om my te laat bedank? Ek kon nie verstaan nie.
My skoonma het toe vir my gesê dat die skoondogter by die huis moet bly om na die gesin om te sien en sy was gaaf deur my te laat werk. Toe sê sy vir my dat dit my tyd is om op te offer vir die gesin.
Ons is so verskillend, ek vind dit moeilik
Sy is nie regtig 'n slegte mens nie, maar miskien as gevolg van ons verskillende waardes, het ek dit moeilik gevind om haar te verstaan. Na daardie voorval het dit tot 'n punt gekom waar ek 'n geweldige hoeveelheid stres en adrenalien gevoel het toe ek haar sien, en ek het al die besluite in my lewe begin bevraagteken wat my in die gesamentlike familie laat bly het. Sy is 'n passief-aggressiewe persoon, so ek het net geleer om met haar te werk. Tensy en totdat sy my openlik vertel het dat sy 'n probleem het, het ek aangeneem dat sy oukei was. So hierdeur het ek 'n oop dialoog begin.
Ek was duidelik dat ek nie my werk sou bedank nie en ook dat die ondersteuning van een familielid die gelyke verantwoordelikheid van almal by die huis was. Ek het vir my skoonpa gesê dat ons almal saam 'n oplossing kan vind en dat ons beurte kan maak met die versorging. Dit is nie goed ontvang nie en ek is selfsugtig genoem, maar ek het geweet ek moes grense trek en dit handhaaf.
My probleem mag dalk vir sommige mense baie moeilik lyk. Ek het perspektief in my lewe nodig.”
Dit was die vertelling van Sitara. Sy het 'n besluit oor haar loopbaan geneem, maar haar familie het haar soos 'n selfsugtige persoon laat voel. Sy wou dus perspektief hê.
Die berader adviseer
Jy moet aanvaar dat jou skoonma 'n pakketooreenkoms met jou huwelik is. Sy gaan deel wees van jou lewe solank jou man is. Jy gaan jou man nie oortuig dat sy ma boos en verskriklik is nie en dat hy emansipasie moet verklaar omdat haar waardes en joune nie ooreenstem nie. Sê dus net daardie twee dinge hardop en duidelik. Jou skoonma gaan nie verander nie en sy gaan ook nie weggaan nie.
Neem 'n paar emosionele treë terug en besef dat wat sy aan jou doen, meestal nie persoonlik is nie. Sy tree waarskynlik so op met almal wanneer sy ontsteld is. Dit kan ook 'n koue magstryd wees, want sy voel sy het geen mag nie of wil alle mag by die huis behou.
Verdeel mag geestelik. Laat haar behou waaroor sy sterk voel, maar jy moet die mag behou waar dit jou betref. Julle moet albei die nodige opofferings en kompromieë maak vir die geluk van die gesin.
Jou bydrae is nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie skenkingDit sal Bonobology toelaat om aan te hou om nuwe en opgedateerde inligting aan jou te bring in ons strewe om enigiemand in die wêreld te help om te leer hoe om enigiets te doen.
Ek verstaan nie hoekom trou beteken dat jy verplig is om vir jou skoonouers te sorg nie. Is dit 'n kontrak wat ek geteken het dat ek ook 'n verantwoordelikheid teenoor my skoonouers het? Maak dit my ongevoelig en selfsugtig as ek nie my werk en my passie wil bedank om by die huis te bly en vir my skoonouers te sorg nie?
Net 'n kykie na die manlik gedomineerde samelewing!!! Ek vind niks verkeerd met die dame se besluit nie!! Sy is dapper en onverskrokke. Sy praat vir haarself! Die uitstekende soort vrou.