Σχεδιάζοντας τη γραμμή μεταξύ αγάπης και ιδιωτικότητας σε μια σχέση

Είμαι ένας που πάντα έπαιρνε την ιδιωτικότητα σε μια σχέση πολύ σοβαρά. Αλλά για την κοπέλα μου, δεν είχε πολύ νόημα. Μοιράζομαι ένα περιστατικό μαζί σας για να σας δείξω τι εννοώ.

Βρισκόμαστε σε ένα καφέ, γεμάτο με βουβές συζητήσεις και σκούρες κόκκινες κουρτίνες. Η Μάλορι κάθεται απέναντι από το τραπεζάκι του σαλονιού, κοιτώντας βαθιά τη μόκα της με λευκή σοκολάτα. Δεν έχουμε μιλήσει σωστά μεταξύ μας εδώ και οκτώ μήνες. Ξέρω ότι είναι θυμωμένη, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το γιατί. Θα μπορούσα να φανταστώ την απογοήτευση, ναι. Θυμός, όχι.

Σηκώνει αργά το κεφάλι της, με κοιτάζει στα μάτια, σαν να ψάχνει κάτι, και λέει: «Δεν με κατάλαβες ποτέ». Κοιτάζω μακριά. Δεν υπάρχει ποτέ αποδεκτή απάντηση σε αυτή την κατηγορία εκτός από την πλήρη σιωπή. Συνεχίζει, «Δεν νομίζω ότι έχεις νοιαστεί ποτέ πραγματικά για μένα ή τη σχέση μας».

Αναγνωρίζω τη σημασία του προσωπικού χώρου σε μια σχέση

«Αλλά έχω, Μάλορι», παρεμβαίνω.

Με διώχνει. «Ήταν σαν να υπήρξα για σένα μόνο τις στιγμές που ήμασταν μαζί. Ολόκληρα τα δύο χρόνια που ζήσαμε ως ζευγάρι, δεν με ρώτησες ποτέ πού βρίσκομαι, τι κάνω, με ποιον ήμουν, όποτε έλειπα. Έτσι είσαι εσύ δείξω στοργή; "

Δεν καταλαβαίνω καθόλου. Λέει ότι είναι θυμωμένη, επειδή δεν ασχολήθηκα με την προσωπική της ζωή; Επειδή πραγματικά σέβομαι τον προσωπικό χώρο στις σχέσεις; Ότι της αντιμετώπισα σαν μεγάλη και όχι σαν έφηβη που χρειάζεται επίβλεψη;

Το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να της δώσω ιδιωτικότητα σε μια σχέση

«Σε σέβομαι μωρό μου. Αυτό σημαίνει ότι σέβομαι την κρίση σου. Οι επιλογές σας. Πιστεύω ότι αν θέλεις να μου πεις κάτι θα το κάνεις. Δέχομαι επίσης ότι μπορεί να μην θέλετε να μοιραστείτε τα πάντα μαζί μου. Έτσι, όταν δεν μου λέτε πράγματα όπως πού ήσασταν, με ποιον ήσασταν, τι κάνατε ή γιατί το κάνατε, το αποδέχομαι ως δικαίωμά σας να κρατήσετε την ιδιωτική σας ζωή ιδιωτική. Μπορείτε να πάτε να απολαύσετε τα πάντα βραδινές εξόδους με φίλους και δεν θέλω να δημιουργήσω προβλήματα, αυτό είναι όλο.

Ως σύντροφός μου, είστε υπόλογος μόνο για τη σχέση μας. Ως άτομο είστε ελεύθερο πνεύμα και δεν λογοδοτείτε σε κανέναν εκτός από τη συνείδησή σας. Δεν το έχω ξαναπεί; Απλώς παίρνω τον προσωπικό χώρο στις σχέσεις πολύ πιο σοβαρά από εσάς. ”

Αναστενάζει ηχητικά. Τα μάτια της με κατηγορούν αλλά για εγκλήματα ακόμα δεν μπορώ να δω. "Δεν είναι το ίδιο. Ποτέ δεν είναι το ίδιο», η φωνή της έχει μια άκρη τώρα, «Αυτό δεν θα καταλάβεις ποτέ».

Η τελευταία πρόταση μοιάζει με αμετάκλητη κατάρα. Μήπως η ψυχή μου να περιπλανιέται αιώνια σε αυτόν τον κόσμο αναζητώντας κατανόηση, για να μην τη βρω ποτέ;

«Εννοείς ότι έπρεπε να σε παρακολουθώ όταν ήσουν έξω ή όταν έκανες κάτι στο οποίο δεν ήμουν μέρος; Αυτό θα σε έκανε ευτυχισμένο;»

Σχετικό άρθρο: Τι να κάνετε μετά από έναν καβγά με τον φίλο σας;

Απλώς δεν πείστηκε

Ψάχνω στο πρόσωπό της για σημάδια έγκρισης. Υπάρχει μόνο θυμός εκεί. Αλλά υπάρχει κάτι διφορούμενο στον θυμό της. Το έχω ξαναδεί αυτό το βλέμμα. Σε παιδιά που σκοντάφτουν και πέφτουν και δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιον ή τι να κατηγορήσουν – τον ​​βράχο που εμπόδισε, το έδαφος που προκάλεσε τον πόνο ή τους γονείς που δεν φάνηκαν αμέσως να τον ανακουφίσουν.

Κάθομαι κοιτάζοντας τις αισθητικά καθορισμένες γραμμές του προσώπου της και αναρωτιέμαι πώς χάνεται μια αγάπη εδώ. Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω - το πρόβλημα με το να δίνω αρκετά χώρο σε μια σχέση. Στίχοι από ένα ποίημα για το γάμο του Khalil Gibran αγγίζει τις σκέψεις μου:

Δώστε τις καρδιές σας, αλλά όχι ο ένας στον άλλον.

Γιατί μόνο το χέρι της Ζωής μπορεί να περιέχει τις καρδιές σας.

Και σταθείτε μαζί, αλλά όχι πολύ κοντά:

Γιατί οι στύλοι του ναού στέκονται χωριστά,

Και η βελανιδιά και το κυπαρίσσι δεν φυτρώνουν το ένα στη σκιά του άλλου.

Πρέπει να υπάρχει ιδιωτικότητα σε μια σχέση;

Και νιώθω κάτι κοντά στην κατανόηση στην καρδιά μου. Απλώς προκαλεί περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Είχε αποδεχτεί με κάποιο τρόπο η Μάλορι τη δημοφιλή εκδοχή του τι είναι σχέση; Έχει πουληθεί με βάση την ηθική του δικαιώματος και της «ιδιοκτησίας» του ενός του άλλου σε στενές σχέσεις; Νόμιζα ότι ήμουν ραντεβού με μια ανεξάρτητη γυναίκα, αλλά αυτό δεν φαινόταν να συμβαίνει με τον Μάλορι.

Μήπως, μη ρωτώντας για πράγματα όπως το πού βρίσκεται, δημιούργησα έναν «πνευματικό χωρισμό;» Και αυτό ήταν απαράδεκτο για μια καρδιά που πίστευε, μαζί με ένα εκατομμύριο άλλους, στο εμποτισμένο «Εμείς», που αντικαθιστά το «εγώ» σε μια ρομαντική σχέση; Στοχεύουμε όλοι στην πνευματική υποτέλεια στο γάμο ή πρέπει να υπάρχει ιδιωτικότητα σε μια σχέση μαζί με ελευθερίες;

Ακόμα σκέφτομαι την «κατάρα». Ένας σύζυγος που κάνει περισσότερες ερωτήσεις θα ήταν πιο ερωτευμένος με τον σύντροφό του; Πότε το ενδιαφέρον γίνεται ανόητο; Πότε γίνεται παθολογικό; Πρέπει να υπάρχουν καλύτεροι δείκτες αγάπης και στοργής μεταξύ δύο ψυχών, σωστά;

Αξίζει κανείς την ελευθερία να κάνει τις επιλογές του

Θυμάμαι τον υιικό δεσμό. Ως γονιός, διδάσκουμε στα παιδιά μας την αυτουπευθυνότητα και την αυτοδυναμία. Τους βοηθάμε να βρουν το θάρρος να εμπιστευτούν τη δική τους κρίση. Στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας τους προετοιμάζουμε για τον κόσμο. Και μια μέρα πετούν στον ανοιχτό κόσμο. Δεν θα επιβλέπετε πλέον τις ενέργειές τους. Δεν θα τηλεφωνείτε πλέον για να ελέγξετε πού βρίσκονται, με ποιους είναι ή τι κάνουν. Είναι σημαντικό να έχουμε ελευθερία στις σχέσεις.

Θα τους αντιμετωπίζετε ως ίσους ενήλικες που είναι ελεύθεροι να ζήσουν τη ζωή τους όπως θέλουν. Τότε γιατί μια ενήλικη συνείδηση ​​θα υποχωρούσε; Γιατί θα ήθελε να επιστρέψει σε εκείνο το στάδιο της ενηλικίωσης όταν οι γονείς έπρεπε να τα ελέγχουν; Όταν οι ερωτήσεις, «Πού είσαι;», «Με ποιον είσαι;», «Τι κάνεις;», τέθηκαν τακτικά; Εδώ καταρρέει η κατανόησή μου και η κατηγορία του Μάλορι περνάει στη σφαίρα του ακατανόητου.

Ως ενήλικες, η ιδιωτικότητα στις σχέσεις σημαίνει σεβασμό ο ένας στον άλλον

Όταν εξισώνουμε την παρεμβατική περιέργεια των συντρόφων μας για την ατομική μας ζωή ως ένδειξη του ενδιαφέροντος ή της αγάπης τους για εμάς, έχουμε χάσει την πνευματική και συναισθηματική μας ανεξαρτησία. Εάν δεν μπορούν να σταματήσουν να εισβάλλουν στον ιδιωτικό χώρο όπου υπάρχουμε ως άτομα και όχι ως σύζυγοι, δεν γίνεται σεβαστό εμείς και το δικαίωμά μας στη ζωή. Αν κάποιος αναρωτιέται γιατί ο σύζυγός του δεν έχει ρωτήσει για κάτι, δεν είναι πιο υπεύθυνο να ρωτήσει γιατί δεν έχει ήδη μοιραστεί τις πληροφορίες με τον σύζυγό του; Αυτό για μένα είναι παραβίαση της ιδιωτικής ζωής στις σχέσεις και το αντίθετο αναπτύσσοντας σεβασμό ο ένας για τον άλλον.

Αυτό που με ανησυχεί και με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι η Μάλορι μπορεί να μην είναι μόνη στον θυμό της. Ή στην 'αναμονή' της να ρωτηθεί για τις καθημερινές της επιλογές. Πρέπει να υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες και άντρες που σιγοβράζουν μέσα τους, με θυμό που πιστεύουν δικαιολογημένο και τη συνεχή απόρριψη της σημασίας της ιδιωτικότητας σε μια σχέση. Ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσουν να εξηγήσουν τα συναισθήματά τους στους συντρόφους τους και μαζί να αναζητήσουν ένα υψηλότερο έδαφος για να βρουν μια εξίσωση που λειτουργεί καλύτερα και για τους δύο.

Ο Μάλορι κι εγώ, λοιπόν, δεν έχουμε πιει καφέ από τότε.

Συχνές Ερωτήσεις

Δυναμική της υγιούς οικογένειας – Κατανόηση των τύπων και των ρόλων

15 σημάδια συμβατότητας σχέσης ανάμεσα σε εσάς και τον σύντροφό σας

Η γυναίκα του αρνείται να του επιτρέψει χώρο και τον ακολουθεί παντού

Η συνεισφορά σας δεν αποτελεί φιλανθρωπική δωρεά . Θα επιτρέψει στην Bonobology να συνεχίσει να σας προσφέρει νέες και ενημερωμένες πληροφορίες στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε οποιονδήποτε στον κόσμο να μάθει πώς να κάνει οτιδήποτε.