Ég var 5 ár í sambandi mínu við kærustuna mína þegar hún ákvað að það væri kominn tími til að ég hitti foreldra hennar. Báðir vissu af mér, en við höfðum hvorki hist né talað saman.
Svo ég flaug niður til Mumbai, klæddist hvítu köflóttu skyrtunni sem hún hafði keypt mér fyrir einmitt þennan fund, klæddist formlegum svörtum buxum og skóm.
„Þú verður að klæða mannlega upp áður en þú hittir þá,“ hafði hún sagt mér. „Captain America og Batman duga bara ekki!
Fínt!
Faðir hennar var þungavigtarmaður, yfirmaður indverskrar starfsemi fyrir fjölþjóðlegt vörumerki. Ég væri að ljúga ef ég segði að ég væri ekki kvíðin. Auðvitað var ég það!
Við vorum þegar búin að skipuleggja vandaða framtíð saman – einfalt brúðkaup í bakgarðinum okkar, móttaka við ána, fara til Bahamaeyja í brúðkaupsferð okkar, ég að fara til Bandaríkjanna í doktorsgráðu, koma með hana eftir nokkur ár, krakkar í 3 ár, svoleiðis. Svo já, miðað við hvað var í húfi, var ég alvarlega kvíðin.
Ég kom á þeirra stað klukkan 8 um kvöldið. Þau bjuggu í glæsilegu háhýsi í einu af flottu úthverfum Mumbai. Ég tók lyftuna upp í íbúð þeirra á 19. hæð og hringdi dyrabjöllunni. Kærastan mín opnaði dyrnar. Hún brosti kvíðin. Ég býst við að augnablikið hafi líka komið til hennar!
Ég fór úr skónum og gekk inn. Pabbi hennar sat í sófanum og fór í gegnum skrifstofuskjöl. Afi hennar sat í sófanum við hliðina á honum og horfði á Kolkata Knight Riders spila IPL leik og móðir hennar var í eldhúsinu. Um leið og ég kom inn kom mamma hennar út til að heilsa mér.
„Halló, frænka,“ sagði ég og brosti eins breitt og ég gat. Mamma hennar var eina vonin mín!
„Halló,“ svaraði hún. Það voru engin bros aftur. F$%k!
Faðir hennar lyfti bara höfðinu frá blaðabunkanum sem hann var að skanna og horfði á mig yfir lesgleraugun. „Komdu og sestu,“ sagði hann og færði blöðin til og bjó til pláss fyrir mig við hlið sér.
Ég gúffaði.
Um leið og ég settist niður hófst viðtalið. Það var ekki félagsleg umræða eða samtal sem við áttum. Þetta var fyrirtækjaviðtal fyrir stöðu ferskari í gagnafærslu.
"Hvar sérðu sjálfan þig eftir fimm ár?" "Af hverju viltu verða eðlisfræðingur?" "Ertu viss um að þú viljir verða vísindamaður?" "Hefurðu einhvern tíma verið erlendis?" "Hvað ertu mikið borgað núna?" "Ertu viss um að þú getir haldið uppi lífsstílnum sem dóttir mín hefur með svona peningum?" "Er þetta sanna köllun þín?" "Ertu til í að skipta um starfsgrein?"
Það er óhætt að segja að sá fundur endaði ekki vel. Jafnvel tilraun til að smyrja afa hennar virkaði ekki. „Ég veit ekki hvers vegna KKR krefst þess að halda Yousuf Pathan! Hann er ónýtur leikmaður,“ sagði ég og náði að hlæja. Fyrir harðan KKR aðdáanda eins og mig var það svo gott sem guðlast! Afi hennar starði bara til baka.
Hálftíma síðar þegar ég labbaði til baka á hótelið mitt einn hringdi kærastan mín. Hlutirnir höfðu ekki gengið vel (stór sjokk þarna). Faðir hennar hafði spurt hana hvað nákvæmlega það væri sem hún sá í mér í fyrsta skipti sem við hittumst. Það hafði meira að segja gengið svo langt að hann sagði henni að eftir 5 ár væri mögulegt að ég gæti hafa hagrætt henni til að verða ástfanginn af mér.
Afi hennar kallaði mig madrasi og spurði hana hvað væri svona sérstakt við mig. Ég hefði átt að móðgast yfir því, en undarlega var ég það ekki! Ég var skemmtilegri!
Eina vonin mín, móðir hennar, virtist líka taka málstað mannsins síns og sagði að ég væri af hí-fi fjölskyldu og trúleysingi á meðan þau voru staðfastlega trúuð.
„Hafðu engar áhyggjur, shona,“ sagði hún við mig áður en við slitum símtalinu, „það ert þú sem ég vil eyða restinni af lífi mínu með. Mér er alveg sama hvað þeim finnst. Á hverju kvöldi er það þú sem ég ætla að fara að sofa með og á hverjum morgni er það þú sem ég ætla að vakna til. Ekki þeir. Mér er alveg sama hvað þeim finnst. Þeir eru bara að reyna að hrista mig hérna, en hafðu engar áhyggjur, ég er ekki að fara neitt!“
Jæja, hún gerði það ekki! Að minnsta kosti í upphafi gerði hún það ekki. Hún stóð upp við foreldra sína og varði mig. Ég og bróðir hennar vorum líka vinir og hann studdi okkur líka. Foreldrar hennar voru ekki ánægðir með ákvörðun hennar. Hins vegar virtist sem þeir myndu samþykkja það á endanum.
En svo, næsta ár, komst hún í gegnum fínan B-skóla og pabbi hennar endaði með að borga fyrir alla kennsluna hennar (nálægt 12 lakh rúpíur). Þetta eru miklir peningar og þetta hafði áhrif á hana.
Tengt lestur: 10 ástæður fyrir því að indversk pör berjast
Allt í einu fannst henni hún vera skyldug við foreldra sína. Allt í einu var hún ekki eins ákveðin í afstöðu sinni lengur. Allt í einu varð hún ringluð.
„Ég veit það ekki, Neil,“ sagði hún við mig einn daginn þegar ég ákvað að takast á við hana. „Pabbi hefur fjárfest svo mikið fé hér. Þetta eru í alvörunni miklir peningar og mér finnst ég skulda honum. Ég vil samt vera með þér, en núna er þessi stóra skuld sem mér finnst hanga yfir höfðinu á mér.“
Ég skildi sjónarhorn hennar og gaf henni tíma til að hugsa. Ég var heldur ekkert að flýta mér. Ég var þarna til að styðja hana alla leið.
En svo, því miður, með tímanum, varð þessi tilfinning um að skulda föður sínum sífellt þyngri og þyngri þar til, einn daginn, var allt búið. Eitt leiðir af öðru og já, við vorum búnir.
Sex ár af töfrum farin á einni nótt brjálæðis.
Og nú er hún gift öðrum MBA. Elsku hjónaband, reyndar - eldri hennar úr B-skólanum. Þessi gaur athugaði alla kassana sína. Norður-indversk, trúarleg, MBA með meira en mannsæmandi laun, sanngjarnt, hvað ekki.
Svo þegar hún sagðist elska mig, var hún að ljúga? NEI, hún var það ekki.
Framlag þitt er ekki góðgerðarstarfsemi framlag. Það mun leyfa Bonobology að halda áfram að færa þér nýjar og uppfærðar upplýsingar í leit okkar að því að hjálpa hverjum sem er í heiminum að læra hvernig á að gera hvað sem er.
hæ...sum samböndum er ekki ætlað að verða að veruleika, sama hversu mikið við erum ástfangin ….það er eflaust sárt en tíminn er besti læknarinn….við hittum fólk af skynsemi….