Η αρραβωνιαστικιά μου με έμαθε πώς να προχωρήσω από το παρελθόν

Μια σχέση μπορεί να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής σας. Αφιερώνετε όλο το χρόνο, την προσπάθεια και όλη την αγάπη που μπορείτε σε ένα άλλο άτομο καθώς βλέπετε τη σχέση σας να ανθίζει σε κάτι μεγαλύτερο – γάμο, παιδιά και ένα μέλλον μαζί. Αλλά όλα αυτά καταρρέουν όταν ο άλλος απροσδόκητα διακόπτει τα πράγματα.

Πώς να προχωρήσουμε από το παρελθόν; Πώς μπορείς να είσαι καλά μετά από τον πόνο στην καρδιά και την εσωτερική αναταραχή ενός χωρισμού; Αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να στροβιλίζονται στο μυαλό σας. Το να εγκαταλείψετε τις προηγούμενες σχέσεις φαίνεται αδύνατο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Εκεί έξω, υπάρχει αγάπη για σένα, υπάρχουν άνθρωποι και ευκαιρίες, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βγεις από το καβούκι σου και να ζήσεις την καλύτερη εκδοχή της ζωής σου.

Πώς να ξεπεράσετε το παρελθόν και να προχωρήσετε

Το να κατανοήσεις πώς να ξεπεράσεις το παρελθόν είναι ένα ουσιαστικό μέρος της θεραπείας από τον πόνο της ερωτικής απογοήτευσης. Το να καταπιέζεις τα συναισθήματά σου και να δείχνεις γενναίο πρόσωπο δεν σημαίνει ότι προχωράς. Το να αφήσεις πίσω σου προηγούμενες σχέσεις σημαίνει να δώσεις στον εαυτό σου χρόνο να επεξεργαστείς τον χωρισμό, να ανακαλύψεις τρόπους να διαχειριστείς την ερωτική απογοήτευση και να βρεις τον εαυτό σου ξανά ευτυχισμένο, πραγματικά.

Μην απορρίπτετε την πιθανότητα να ξαναβρείτε την αγάπη. Και όταν βρείτε κάποιον ξεχωριστό μετά από έναν σκληρό χωρισμό, μην τον απομακρύνετε. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα για να μάθετε πώς να προχωρήσετε από το παρελθόν.

Ερωτεύτηκα την πιο όμορφη γυναίκα

Δεν πιστεύω στο κάρμα ή στη μοίρα, αλλά συνέβησαν κάποια πράγματα που πήγαν σε αντίθεση με την πίστη μου τις εβδομάδες μετά τον αρραβωνιασμό μου. Ήταν αρχές του 2015. Εδώ ήμασταν - η Σάρον κι εγώ, απολαμβάναμε τη δόξα του αρραβωνιαστικού μας, βγαίναμε για ταινίες, πάρκα και εστιατόρια, όποτε μας άρεσε.

Οι οικογένειές μας ήταν χαρούμενες και μη παρεμβατικές, καθώς υπήρχε μια ακλόνητη σταθερότητα μέσα μας… στη συνύπαρξή μας. Είμαι ένα αγόρι του Νότου εδώ και δεκαετίες, και αυτή ήρθε από τη Δυτική Ακτή. Διάβαζα σοβαρή λογοτεχνία και της άρεσε η τηλεόραση ριάλιτι.

Διαφέραμε σε πολλά πράγματα – κουζίνα, ταινίες, μουσική και αίσθηση μόδας. Ακόμη και οι προηγούμενες σχέσεις μας ήταν εντελώς αντίθετες φύσεις. Όμως κάτι μας συνέδεσε. Βρήκα όλες αυτές τις διαφορές συναρπαστικές και εμπλουτιστικές, όσο και αν διαφωνούσαμε. Ήταν μια περίοδος ευδαιμονίας γεμάτη με χαριτωμένα συναντήσεις και συζητήσεις που συνεχίστηκαν στο διαδίκτυο.

Ένα μικρό παρασκήνιο

Η ευχάριστη ροή κλονίστηκε μια μέρα: Όταν πήγε να μείνει προσωρινά στο παλιό διαμέρισμα των γονιών της σε ένα συγκεκριμένο προάστιο. Σοκαρίστηκα όταν διάβασα τη διεύθυνση, γιατί ήταν σε απόσταση αναπνοής από το μέρος που φοβόμουν περισσότερο – όπου συνέβη το μεγαλύτερο τραύμα της καρδιάς μου. Άνοιξε ένα μακρόστενο χώρο στην καρδιά μου που ήθελα να ξεχάσω.

Γιατί πάλι αυτό το μέρος, και γιατί εγώ;! Έμαθα πώς να αφήνομαι και να προχωράω, αλλά αυτό φαινόταν σαν να έχω ξανατραβήξει στο πρώτο στάδιο μετά από όλη την πρόοδο που είχα κάνει μετά από τόσα χρόνια.

Μεταφερόμαστε στον Ιανουάριο του 2010. Ο φοιτητικός μου έρωτας τεσσάρων ετών είχε ήδη χαλάσει σε μεγάλο βαθμό. Πολλά νερά είχαν περάσει κάτω από τη γέφυρα, αλλά ο λασπωμένος, ζαλισμένος, φορτωμένος με ορμόνες φοιτητικός έρωτας εξ αποστάσεως είχε μέχρι τότε μπει σε ταραγμένα νερά, είχε κυλήσει αργά και είχε σταματήσει εντελώς, περιμένοντας την έκβασή του. Ήταν μια κατάσταση «σωστού ανθρώπου, λάθος στιγμής».

Θα πω μόνο ότι τσακωθήκαμε, και έμπλεξαν οι οικογένειές μας. Εκείνη, ξεκάθαρα με τις σκέψεις της για σπουδές στο εξωτερικό, είχε πάρει το μέρος του μπαμπά της μισά-αθελά της. Ο μπαμπάς της ήταν νεκρός εναντίον μας να μαζευτούμε, λόγω ασυμβατότητας.

Η ψυχική μου υγεία επιδεινώθηκε

Όλα τελείωσαν ένα βράδυ, όταν ένας άσχημος καυγάς μεταξύ μας έληξε στο σπίτι της, με εμένα να κλαίω με λυγμούς μέσα σε ένα ταξί, την αδερφή μου δίπλα μου και τους γονείς μου να στριμώχνονται μαζί στο διαμέρισμά τους στον επάνω όροφο για να εξασφαλίσουν την πλήρη αποκοπή μεταξύ μας. Αυτό που ακολούθησε ήταν δύο χρόνια έντονης κατάθλιψης.

Είχα μερικές κακές μέρες με σκέψεις αυτοκτονίας, περπατώντας προς ένα γρήγορο τρένο, για να βγω από τις γραμμές το τελευταίο δευτερόλεπτο, με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Κάτι μου έλεγε ότι υπήρχε ζωή μπροστά και δεν άξιζα αυτή την ταλαιπωρία και έπρεπε να σηκωθώ.

Ένας ψυχίατρος συνταγογραφούσε Prozac. Ένα άλλο συνταγογραφημένο Zoloft. Συνοπτικά αρνήθηκα να πάρω κανένα από τα δύο. Ένας ψυχολόγος μου ζήτησε να κλείσω τα μάτια μου και είπε: «Φαντάσου… Φαντάσου ότι όλη η λύπη σου βγαίνει τώρα από τα αυτιά σου σαν μαύρος καπνός… Σαν ένα αυτοκίνητο ρίχνει αναθυμιάσεις ντίζελ…» Γέλασα και είπα, «Αν μπορούσε να λειτουργήσει έτσι. τρόπος. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας κυρία, πρέπει να φύγω τώρα.»

Δοκίμασα διαλογισμό, αλλά δεν βοήθησε. Φαινόταν ότι η ζωή ήταν ανεξάντλητη και δεν μπορούσα ποτέ να λυτρώσω τον εαυτό μου ούτε από την αμαρτία ούτε από τη λύπη μου. Μερικές φορές επιδίωξα να εκδικηθώ. Σε άλλες ζήτησα συγχώρεση. Τότε υπήρξαν στιγμές, απλά ευχήθηκα μια χρονομηχανή να επιστρέψει και να τα βάλει όλα σωστά. Απλώς δεν ήξερα πώς να εγκαταλείψω τις προηγούμενες σχέσεις.

Σχετική ανάγνωση: Πρακτικά βήματα για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης - Η ομάδα θεραπευτών μας σας λέει

Συμφώνησα να παντρευτώ

Η πνευματικότητα δεν βοήθησε. Βρήκα τη συμβουλευτική δυσάρεστη, ανίκανη, πολύ επιχειρηματική ή απλά φρικτή. Τα ταξίδια βοήθησαν. Οι φίλοι βοήθησαν. Το γράψιμο βοήθησε. Ήταν μια πενταετής διαδικασία κατά την οποία κατάφερα να ξεπεράσω την κατάθλιψη και τελικά βρέθηκα έτοιμος για μια νέα σχέση.

Συνδεθήκαμε διαδικτυακά και σύντομα αρχίσαμε να μιλάμε τηλεφωνικά. Δέσαμε σε συζητήσεις, για οτιδήποτε, από τηλεοπτικές εκπομπές έως ταξιδιωτικούς προορισμούς. Τελικά συναντηθήκαμε στο Σικάγο όπου την επισκέφτηκα, φορώντας τέσσερις στρώσεις ρούχα και αισθάνομαι ακόμα άθλια.

Θυμάμαι να χτυπάμε ο ένας τον άλλον με χαμόγελα ικανοποίησης όταν το τρένο μου βγήκε από τη σιδηροδρομική πλατφόρμα του Σικάγο, καθώς οι γονείς και ο αδερφός της στέκονταν λίγο πιο μακριά, χαμογελώντας μου. Ζεστασιά απλώθηκε σε όλη μου την καρδιά καθώς έπαιρνα άδεια.

Μετά τον αρραβώνα, έμεινε μαζί μου. Είχαμε χρόνο να συναντηθούμε και να μιλήσουμε μεταξύ μας. Τη βρήκα συναρπαστική – παιδική και ώριμη, όλα ταυτόχρονα. Πιθανώς επειδή ήταν και ένα χαϊδεμένο παιδί κατά τα χρόνια της στο Σικάγο και μια ανεξάρτητη φοιτήτρια που ζούσε μόνη με τη γιαγιά της στο Τέξας και τα πέντε χρόνια του κολεγίου.

Ενώ ο πυρήνας της αναστατωμένης, παιδικής της φύσης ήταν αγαπητός, η ώριμη εξωτερική της εμφάνιση και ο τρόπος που χειριζόταν τη ζωή ήταν καθησυχαστικοί. Πάντα ήξερε πώς να είναι η ώριμη σε έναν αγώνα. Ερωτεύτηκα. Το έκανε κι εκείνη. Είχα μάθει επιτέλους πώς να προχωράω από το παρελθόν.

Όλα μου επέστρεψαν

Εδώ λοιπόν, το 2015, ήμουν πρόσφατα αρραβωνιασμένος. Ένιωσα έναν βαρετό πόνο στην καρδιά μου καθώς έβγαινα στο δρόμο μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια – τον ​​ίδιο δρόμο όπου αντιμετώπισα τη μεγαλύτερη θλίψη της ζωής μου, με τα μέλη της οικογένειάς μου στο πλευρό μου.

Τώρα, ένιωθα να της τα πω όλα για αυτό πριν δέσουμε τον κόμπο. Πήγαμε στην ταράτσα, και καθίσαμε, κάτω από το φεγγάρι. Της είπα τα πάντα για το παρελθόν μου: τύψεις, ενοχές, κατάθλιψη και αναζωπύρωση, όλη η ιστορία. Της είπα τα πάντα για τους αγώνες μου για να αφήσω τις προηγούμενες σχέσεις μου, ιδιαίτερα την τελευταία.

Συνέχισε να την άκουγε υπομονετικά και είχε μόνο αυτό να πει: «Μα! Είναι έστω μια ιστορία για να πεις; Ξεπέρασέ το ήδη, είναι γελοίο να υποφέρεις τόσο καιρό!». Μόνο αυτά τα λόγια, με πόκερ. Και μετά, μετά από λίγο, συνοφρυωμένος - γιατί τόση φασαρία!

ταρακουνήθηκα. Κατάλαβα πόσο γελοία ανόητη πρέπει να ακουγόμουν όταν μίλησα για το παρελθόν μου σαν να συνέβησαν όλα σήμερα το πρωί. Κατάλαβα τι χρειάζεται για να βάλεις το παρελθόν εκεί που πρέπει: στα χρονικά της ιστορίας. Κατάλαβα ότι το να μισώ την ιδέα της επίσκεψης σε μια γειτονιά, αν και ανθρώπινο, ήταν γελοία ανόητο.

Από εκείνο το βράδυ, μιλήσαμε περισσότερο από ποτέ, για ένα σωρό άλλα πράγματα. Είχα αυτό το δυνατό συναίσθημα τσιμέντο στην καρδιά μου εκείνο το βράδυ που ήταν αυτή για μένα. Το πρώτο χτύπημα στο σιδηροδρομικό σταθμό ήταν η αρχή. Αυτή η αντίδραση της απέναντι στο παρελθόν μου είναι που το σφράγισε.

Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι καινούργιο από αυτήν. Εκείνη τη μέρα με έμαθε να σταματήσω να παίρνω τη ζωή τόσο σοβαρά και να αρχίσω να τη ζω με τους δικούς μου όρους. Μου έμαθε ότι η ευτυχία μου βρίσκεται στα χέρια μου. Μόνο εγώ μπορώ να πάρω τον έλεγχο της ζωής μου.

Συχνές Ερωτήσεις

Το να λείπει κάποιος είναι μέρος του να προχωράς!

Άνδρας εναντίον γυναίκας μετά τον χωρισμό – 8 ζωτικές διαφορές

Πώς με άλλαξε το Heartbreak μου ως άτομο

Η συνεισφορά σας δεν αποτελεί φιλανθρωπική δωρεά . Θα επιτρέψει στην Bonobology να συνεχίσει να σας προσφέρει νέες και ενημερωμένες πληροφορίες στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε οποιονδήποτε στον κόσμο να μάθει πώς να κάνει οτιδήποτε.