Το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης είναι ένα για όλη τη ζωή και φέρνει στο νου του ζητήματα οικειότητας που σηκώνουν το άσχημο κεφάλι τους όταν δεν τα περιμένεις, αφήνοντάς σε σύγχυση, σύγκρουση και πόνο ξανά.
Ήμουν 16 ετών, όταν ένα αγόρι με το οποίο είχα ταλαιπωρηθεί τελείως παραβίασε το σώμα μου, αδιαφορώντας πλήρως για τη συγκατάθεσή μου, για να ικανοποιήσει τον πόθο του. Ως δύο έφηβοι που υποτίθεται ότι ήταν ερωτευμένοι με τα μούτρα, οι συνεδρίες ήταν ένα σταθερό χαρακτηριστικό της σχέσης, κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ. Αλλά ήθελε περισσότερα.
Από τις όχι και τόσο καλυμμένες απειλές ότι πρέπει να συμφωνήσω να κάνω σεξ αν η σχέση συνεχίσει να με παρακαλεί να τον αφήσω να συνεχίσει, τα σημάδια ότι δεν ήθελε τίποτα άλλο από το να μπει στο παντελόνι μου είχαν τελειώσει. Τυπικά, θα αντιστεκόμουν και θα σταματούσε. Εκείνη την ημέρα, όμως, δεν το έκανε. Παρά τη φωνητική και σωματική μου αντίσταση, με καθήλωσε και προχώρησε για να έχει το δρόμο του μαζί μου.
Σχεδόν 20 χρόνια μετά, η πληγή είναι ακόμα φρέσκια, όπως συνέβη χθες. Η μνήμη είναι κατακερματισμένη, αλλά μέρη της ζωντανεύουν έντονα στο μυαλό μου κάθε τόσο. Το τσίμπημα στον αέρα εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη, η ψυχρότητα των σεντονιών κάτω από μένα, τα γέλια των φίλων μας στο διπλανό δωμάτιο που ξεχύνονταν, το χρώμα του παντελονιού που φορούσα. Κυρίως, το χαμόγελο στο πρόσωπό του, καθώς κυλούσε. «Ω, λοιπόν, ήσουν παρθένα», ηχούν τα λόγια στα αυτιά μου, ακολουθούμενα από μια εκκωφαντική σιωπή.
Για έναν 16χρονο που δεν μπορούσε να αναπνεύσει ούτε μια λέξη για το τι είχε συμβεί σε κανέναν ή να στραφεί σε αγαπημένα πρόσωπα για βοήθεια, υποστήριξη και συμβουλή, η επεξεργασία του τι είχε συμβεί δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ήταν μια μοναχική μάχη, που διεξήχθη σιωπηλά για χρόνια, παλεύοντας με σκέψεις όπως: «Το έβαλα πάνω μου συμφωνώντας να πάω σε αυτό το δωμάτιο μαζί του». Ενοχή. Ντροπή. Απέχθεια για τον εαυτό. Πόνος.
Πέρασαν χρόνια πριν μπορέσω να το αποδεχτώ Με κακοποίησαν σεξουαλικά και να καταλάβεις ότι η ενοχή και η ντροπή δεν ήταν δικές μου. Ο πόνος και το τραύμα δεν περιορίζονται μόνο σε αυτό το περιστατικό. Έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε κάθε στενή σχέση που είχα από τότε.
Χρειάστηκε η αδιάκοπη υποστήριξη ενός στοργικού συντρόφου για να ξεκινήσει η διαδικασία της θεραπείας. Εξαντλημένος από τη μάχη με τον δαίμονα μόνος μου, τελικά ζήτησα βοήθεια πηγαίνοντας στη θεραπεία νωρίτερα φέτος. Η διάγνωση της Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες (PTSD) με κοίταξε κατάματα. Η θεραπεία δεν ήταν γρήγορη ή γραμμική, αλλά σημειώνουμε μια μικρή πρόοδο, μία συνεδρία τη φορά. Ακόμη και οι πιο μικρές αλλαγές έρχονται ως τεράστια ανακούφιση.
Αυτό το ταξίδι άνοιξε επίσης τα μάτια μου στο γεγονός ότι αυτός ο αγώνας δεν είναι μόνος μου. Το PTSD από τη σεξουαλική κακοποίηση, ιδιαίτερα μεταξύ εκείνων που κακοποιήθηκαν ως παιδί, είναι εξαιρετικά συχνό – Το 55% των ανθρώπων που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά υποφέρουν από αυτό. Για να βοηθήσω αυτούς που υποφέρουν στη σιωπή, μίλησα με τον προπονητή της οικειότητας, Pallavi Barnwal, σχετικά με τα θέματα οικειότητας που αντιμετωπίζουν τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Σχετική ανάγνωση: Σύντροφος που κακοποιεί σεξουαλικά την κόρη της – Σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και τραύμα
Ζητήματα σεξουαλικής κακοποίησης και οικειότητας
Πίνακας περιεχομένων
Εκτός από το άγχος, την ανησυχία και τον κακό ύπνο, τα θέματα οικειότητας παραμένουν η μεγαλύτερη μάχη μου από το περιστατικό. Το σώμα μου τείνει να σκληραίνει ακριβώς πριν από την επαφή, κάνοντας την εμπειρία περισσότερο επώδυνη παρά ευχάριστη. Ο Pallavi εξηγεί ότι αυτό δεν είναι ασυνήθιστο.
«Έχω συμβουλέψει μερικά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν είναι ότι μια από τις πρώτες αλληλεπιδράσεις τους γύρω από τη σεξουαλικότητά τους ήταν τραυματική και μη συναινετική. Αυτό το τραύμα πολλαπλασιάζεται αν ο δράστης της κακοποίησης είναι ένα μέλος της οικογένειας ή κάποιο κοντινό του πρόσωπο – κάτι που συμβαίνει στην πλειονότητα των περιπτώσεων – επειδή πρέπει να έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον θύτη τους κάθε μέρα».
«Στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις, ακόμα κι αν οι γονείς μάθουν για την κακοποίηση, προσπαθούν να αποσιωπήσουν το θέμα. Ως αποτέλεσμα, το θύμα αισθάνεται ανήκουστο, μη κατανοητό, μη αποδεκτό. Ο πόνος παραμένει άλυτος.
«Τέτοια θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, που δεν είχαν την κατάλληλη υποστήριξη για να επεξεργαστούν το τραύμα τους, καταρρέουν ακόμη και 15-16 χρόνια μετά το περιστατικό, επειδή δεν είχαν την ευκαιρία να επουλωθούν και το περιστατικό παραμένει σαν μια φρέσκια πληγή. συνείδηση», λέει ο Pallavi.
Τι μπορεί να κάνει ένα θύμα σεξουαλικής κακοποίησης για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα οικειότητας;
«Μια φορά συμβούλεψα αυτό το κορίτσι που αντιμετώπισε δυσκολίες κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, καθώς υπήρχε πολύ άγχος και άλυτο τραύμα λόγω της σεξουαλικής κακοποίησης. Για να το αντιμετωπίσετε και να μπορέσετε να δημιουργήσετε λειτουργικές στενές σχέσεις, είναι επιτακτική ανάγκη να αναζητήσετε βοήθεια. ο οφέλη της συμβουλευτικής σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά. Τις περισσότερες φορές, δεν είμαστε εξοπλισμένοι να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης.
«Είναι κρίσιμο να αφεθείτε στα παγωμένα συναισθήματα του πόνου και του άγχους με το να σας καταλάβουν, να σας αναγνωρίσουν και να κατανοήσετε ότι αυτό που σας συνέβη ήταν όντως λάθος. Αυτό γίνεται ακόμη πιο επιτακτική ανάγκη σε περίπτωση που το περιστατικό αποσιωπήθηκε και το θύμα αφέθηκε να υποφέρει σιωπηλά είτε για χάρη της οικογενειακής τιμής είτε γιατί κανείς δεν ήθελε να περάσει από τις ακατάστατες διαδικασίες αναζήτησης δικαιοσύνης.
«Μια άλλη ουσιαστική πτυχή είναι να το πείτε δυνατά, να εκφράσετε και να αναγνωρίσετε πραγματικά αυτό που σας συνέβη με την υποστήριξη ενός συμπονετικού, εκπαιδευμένου επαγγελματία», λέει ο Pallavi.
Ο ρόλος του συντρόφου στο να βοηθήσει ένα θύμα σεξουαλικής κακοποίησης να αντιμετωπίσει ζητήματα οικειότητας
«Αν είστε με έναν σύντροφο, κρατήστε τον ενήμερο. Αποκτήστε εμπιστοσύνη στον σύντροφό σας και μοιραστείτε όσα έχετε περάσει και πώς σας επηρεάζουν, ώστε να μην αισθάνεται ότι τον απορρίπτετε αποφεύγοντας την οικειότητα σε μια σχέση. Δεν χρειάζεται να αισθάνεστε ένοχοι που το συζητάτε ξανά και ξανά. Είναι ένα βαθύ τραύμα, μια βαθιά πληγή που δεν μπορείς να βιαστείς να επουλώσεις ή να επιλέξεις να αγνοήσεις.
«Πολλές φορές, αυτά τα ζητήματα οικειότητας μπορούν να επηρεάσουν τη σχέση, αν ο σύντροφός σας δεν έχει ιδέα για το τι έχετε περάσει. Μπορεί να το παρερμηνεύσουν ως έλλειψη ενδιαφέροντος για αυτούς ή να νιώθουν ότι η σχέση έχει γίνει ξινή. Γι' αυτό, μιλήστε τους ανοιχτά για τις προκλήσεις σας», συμβουλεύει ο Pallavi.
Και συμφωνώ απόλυτα. Ένας υποστηρικτικός και κατανοητός σύντροφος μπορεί πραγματικά να είναι το πρώτο σας βήμα προς την κατεύθυνση θεραπεία από το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης. Όταν ο σημερινός μου σύντροφος μου ζήτησε για πρώτη φορά να βγούμε, τον απέρριψα, προειδοποιώντας τον ότι είχα υποστεί ζημιά (όχι σωματικά ή ηθικά, αλλά συναισθηματικά).
Ήταν αμείλικτος στην πίστη του ότι θα μπορούσαμε να το κάνουμε να λειτουργήσει. Ήταν έτοιμος να μου κρατήσει το χέρι και να περιηγηθεί στις σκιές αυτού του παρελθόντος τραύματος. Είχε την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα βρούμε μια διέξοδο από αυτές τις σκιές. Η ελπίδα του έγινε η δύναμή μου.
Εκτός από συναισθηματική θεραπεία, μαζί του βρήκα και έναν τρόπο να νιώθω άνετα στο δέρμα μου, να αγκαλιάζω την επιθυμία μου χωρίς να νιώθω βρώμικη ή απωθημένη από αυτήν. Μέχρι τότε, είχα παραιτηθεί από το να πιστεύω ότι η επώδυνη σεξουαλική επαφή ήταν απλώς το τίμημα που πληρώνεις για να είσαι σε μια σχέση αγάπης.
Ήταν η υποστήριξη και η κατανόηση του συντρόφου μου που με βοήθησε να ξεφύγω από αυτό το καλούπι και να ξαναγνωριστώ με τη σεξουαλικότητά μου. Ένα απλό «Γεια, χαλαρώστε» ή «Είμαι εγώ» από αυτόν είναι αρκετό για να με επαναφέρει στην παρούσα στιγμή και να μην μείνω εγκλωβισμένος στη μνήμη αυτού του περιστατικού. Μιλάω εκ πείρας όταν λέω ότι είναι δυνατόν να απολαύσετε μια γεμάτη σεξουαλική ζωή. Δεν είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις στη σιωπή. Μπορεί να πάρει χρόνο, αλλά με λίγη πρόοδο κάθε μέρα, μπορείτε να φτάσετε εκεί.
Σχετική ανάγνωση: Συναινετική αγάπη στον χώρο εργασίας: Θα μπορούσατε να αγνοείτε τη συναίνεση χωρίς καν να το γνωρίζετε
Όχι μόνο το μυαλό, το τραύμα επηρεάζει και το σώμα σας
Όπως ανέφερα προηγουμένως, η προοπτική οποιασδήποτε μορφής κολπικής εισαγωγής αναγκάζει τους πυελικούς μύες μου να συστέλλονται και να συσφίγγονται. Όχι μόνο κατά τη διάρκεια του σεξ αλλά και πριν από μια πυελική εξέταση ή ένα διακολπικό υπερηχογράφημα. Αυτό κάνει ακόμη και την πιο συνηθισμένη εμπειρία οδυνηρή και δυσάρεστη.
Ο θεραπευτής μου με βοήθησε να καταλάβω ότι αυτό συμβαίνει επειδή το τραύμα δεν επηρεάζει μόνο το μυαλό αλλά και το σώμα. Το τραύμα αποθηκεύεται στο σώμα και η μυϊκή μνήμη ξεκινά για να σας «προστατεύσει» από αυτό που αντιλαμβάνεται ως επανάληψη της τραυματικής εμπειρίας.
Mindfulness μπορεί να είναι το μεγαλύτερο όπλο σας ενάντια σε αυτές τις σωματικές εκδηλώσεις τραύματος σεξουαλικής κακοποίησης. (Αν κοροϊδεύετε την αναφορά της ενσυνειδητότητας, το νιώθω. Ήμουν ανάμεσα στους αρνητές πριν από λίγο καιρό. Αλλά το να έχετε ανοιχτό μυαλό σε νέες εμπειρίες και να αλλάξετε τη γνώμη σας είναι το νόημα της ανάπτυξης και της εξέλιξης.)
Η σεξουαλική κακοποίηση είναι μια εμπειρία που προκαλεί ουλές που σε αλλάζει με πολλούς τρόπους σε μια στιγμή και συνεχίζει να σε αλλάζει ξανά και ξανά. Αλλά είναι δυνατό να πάρετε τα ηνία αυτής της αλλαγής και να την κατευθύνετε προς την κατεύθυνση που θέλετε. Με τη σωστή βοήθεια, μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα οικειότητας που προκαλούνται από το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης.
Η συνεισφορά σας δεν αποτελεί φιλανθρωπική δωρεά . Θα επιτρέψει στην Bonobology να συνεχίσει να σας προσφέρει νέες και ενημερωμένες πληροφορίες στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε οποιονδήποτε στον κόσμο να μάθει πώς να κάνει οτιδήποτε.
